Ecotrail Brussel

Het hoofddoel van dit jaar.

…eigenlijk was dit ook het doel in 2014, 2015 en 2016, maar ik voelde me vorige jaren niet fit genoeg om te starten in een 80k trail. In 2013 nam ik wel reeds deel aan deze wedstrijd (verslag 2013).

…in 2013 was ik wel veel beter in vorm en kon ik zonder probleem tijdens de 4daagse in het heuvelland 4 dagen na elkaar een marathon lopen (dit jaar lukte het 3 dagen, mits veel moeite, en de 4e dag was er teveel aan…).

…in 2013 had ik 10 uur en 29 seconden nodig om het parcours af te leggen, ondanks dat ik toen veel beter in vorm was zou ik het nu wel graag in minder dan 10 uur doen als het even kan!

Schoenkeuze
Ik zou het liefst de trail met gewone sportschoenen lopen omdat er toch ook wel best wat kilometers tarmac in het parcours zit en als ik op die stukken met trailschoenen loop dan krijg ik altijd pijn in m’n rug en soms zelf een stijve nek. Trailschoenen geven op dit parcours te weinig demping voor mijn loopstijl.

Het heeft de voorbije dagen geregend en ook voor vandaag voorspellen ze regen…

Ik weet dat er dus bepaalde stukken modderig zullen bijliggen en dat er dus geen andere keuze zal zijn dan met m’n trailschoenen te lopen. Het wordt de Hoka One One ATR2, die me toch iets meer demping geeft dan m’n Salomon Speedcross 3.

Op naar de start
Aan de start komen is al een opgave op zich bij deze wedstrijd… de start en finish liggen namelijk niet op dezelfde plaats, maar een goede 40 kilometer van elkaar verwijderd. Het beste is om je auto aan de finish te parkeren en dan met tram en 2 metro’s naar de start te gaan… (ik ben geen held in openbaar vervoer gebruiken en zit met dit onderdeel bijna meer in dan met de eigenlijke 80k wedstrijd…).

Als ik rond me kijk zie ik veel afgetrainde atleten staan. Ze zien er superfit uit en er hangt geen grammetje te veel aan.
Ik sta te gapen aan de start van het vroege opstaan deze morgen (6u) en m’n atletisch lijf zou toch wel wat strakker mogen om deze lange afstanden met meer gemak te kunnen overbruggen… (nu 80kg voor 1m84 – een kilotje of 5 minder zou deugd doen…)

De wedstrijd
De signalisatie van de wedstrijd kan beter (lint dikwijls op de hoek van een kruising, ipv een meter of 2 in de bocht), gelukkig heb ik het parcours op m’n Garmin staan zodanig dat ik direct kan zien in welke richting ik moet lopen. Omdat ik het parcours constant op m’n gps heb staan kan ik wel m’n andere data niet bekijken (hartslag, tempo, …) en wordt het dus lopen op gevoel…

Er is heel veel regen voorspeld maar we mogen niet klagen en krijgen slechts af en toe een kleine bui over ons heen.

Tot het marathon punt (doorkomst ~4:18:00) loopt het behoorlijk, als ik in dit tempo kan doorlopen kan ik finishen in 8u30. De combinatie van het lang lopen met het klimwerk van de voorbije uren zorgt er voor dat de vermoeidheid toe slaat en krijg ik een serieuze tik.

Ik begin fouten te maken. Op kilometer 45 heb ik een plas te laat gezien en zit ik dus met natte voeten… Stoppen dan maar en een paar minuten oponthoud om andere kousen aan te trekken. Een kleine 5 kilometer verder herhaalt dit scenario zich en zit ik door m’n voorraad droge kousen heen…

Kilometer 50. M’n kilometertijden gaan boven de 7min/km en m’n hartslagritme is nochtans zeer hoog… het is zwoegen… zeker in combinatie met de modderstroken die we nu voorgeschoteld krijgen (best dat ik trailschoenen aan heb!).

Kilometer 61. De vermoeidheid is er niet op gebeterd. Ik schop met m’n rechtse voet vol op een boomwortel. Ik schreeuw het uit…
Ik hoop dat er geen bloed in m’n schoen staat, maar stop niet om het te controleren. Dat wordt minstens een serie blauwe nagels denk ik…

Kilometer 72. Ik vind een 2e adem en kan terug het tempo optrekken…

Ik vlieg… Het voelt zalig… Het voelt als 14k/u lopen…
In werkelijkheid loop ik iets boven de 9k/u… Maar dit voelt zoveel beter dan de 8k/u van zoëven!

Ik haal verschillende lopers in en laat ze achter..

Nog minder dan een kilometer.

Ik ben al een tijdje aan het jagen op een loper voor me die verbazend goed stand houd. Op het einde van een steile helling waar we het laatste stukje beiden wandelend op moeten kom ik tot op 10 meter. Hij zet terug aan, ik ook, het zal er om spannen. Ik schakel een versnelling hoger en laat ook deze loper nog een eind achter.

Nog 700 meter. Ik loop de hippodroom binnen. We moeten door 3 aankomstbogen, telkens denk ik dat het de finishboog is,… maar nee we moeten nog verder… Bij de laatste boog op het grasveld denk ik dat ik er ben, maar nee hoor, het is nog verder… Op het dak van de hippodroom, na een paar verdiepingen trappen klimmen staat nog een finishboog.

Na het bestijgen van de trappen loop ik nog met een verbazend vlotte tred richting finish… Ik klok de 80.5k af op 9:22:26 (8.5k/u) en word daarmee 34e op 111 deelnemers.

Foto net na de finish

Foto net na de finish

Gemengde gevoelens bij het resultaat:
– Zonder de tik na het marathonpunt kon ik een uur eerder gefinished zijn.
+ 80 kilometer lopen is echt wel een prestatie die zich heel ver buiten m’n comfortzone bevindt.
+ Doel bereikt: Ik ben gefinisht in minder dan 10 uur
+ Doel bereikt: Ik ben 38 minuten eerder gefinisht dan in 2013.

Op het moment dat ik finish heb ik er nog niet veel besef van dat ik er ben…
Een kwartier nadien begint het tot me door te dringen en ben ik zeer geëmotioneerd, de tranen springen in m’n ogen… Ik heb dit gewoon gedaan! Het is me verdikke gelukt! Ik heb een 80 kilometer lange ultratrail gelopen!

Yes!

2 Responses to “Ecotrail Brussel”

  1. Peter says:

    Amai … Wat een knappe prestatie !! Straffe kost zeg … !! En een fijn verslag / een amusante blog … ! De komende maanden wil ik ook wat meer trail running gaan doen, dit was alvast heel inspirerend !! Groeten, Peter

  2. Chris says:

    Heel sterk Peter, dikke proficiat!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *