Corn-Boys Loop (13/03)

Tijdens Oostende-Brugge had ik al gevoeld dat er iets niet helemaal pluis was met m’n been, m’n rechtervoet heeft daar namelijk een kilometer of 6 precies aan het slapen geweest, ik dacht eerst dat het was omdat ik m’n strik te hard had aangespannen en dat er daardoor niet voldoende bloed naar m’n voet kon, maar toen ik op maandag last voelde aan m’n rechterscheen toch maar effe op internet naar symptonen van shin splints gaan kijken en blijkbaar is het slapen van een voet daar een van de signalen van.

Echt pijn doet het niet aan m’n schenen maar met de slapende voet van zondag in het achterhoofd neem ik voor het zekerste toch maar wat gas terug en neem me voor om toch maar een lager loop-volume te draaien deze week. Ik kan het wel niet laten van een week totaal niet te lopen dus loop ik toch nog 20 kilometer bijeen in 3 keer. Donderdag liep ik er 10 rustig in één stuk zonder dat ik enige last had nadien, supercontent was ik…

Begin van de week dacht ik nog, wedstrijdje van zaterdag laat ik schieten, maar omdat het donderdag toch zo vlot liep, denk ik kan ik maar net zo goed es afzakken naar ‘t Sas Van Gent voor de volgende wedstrijd in het SSP criterium, vandaag heet de wedstrijd de Corn-Boys loop (net zoals de plaatselijke voetbalploeg), rare namen dat ze daar kunnen verzinnen in Nederland é. :)

Maar rare naam of niet, wat zeker is dat het wel altijd heel leuke loopjes zijn in Zeeuws-Vlaanderen: steeds een mooi parcours en ondertussen kennen we daar ook de meeste deelnemers die meelopen in deze trimlopen (want zó heten stratenloop-wedstrijdjes in Nederland namelijk).

Zoals steeds kan er gekozen worden tussen 3 afstanden: kort (6k), middellang (8.6k) of lang (15.7k). Ik kies voor de lange afstand.

Het is wel een groot vraagteken voor me hoe de scheen zal reageren op snel lopen, ik start dus niet met hoge verwachtingen en neem me voor van de wedstrijd op ‘t gemak uit te lopen van zodra ik iets voel aan de schenen wat niet koosjer is…

De wedstrijd

Ik dring niet aan om vooraan te staan vandaag en positioneer me op de 7e startrij.

ik start vrij behouden en schuif langzaam maar zeker op richting kopgroep...

ik start vrij behouden en schuif langzaam maar zeker op richting kopgroep...

Eenmaal de start gegeven is schuif ik langzaamaan op op zoek naar een groepje waar ik kan bij aansluiten. Iedere keer als ik een loper bijhaal is dat een enkeling die net gelost is, er op en erover denk ik. Net voor het einde van de eerste kilometer sluit ik uiteindelijk aan bij een groepje, ik voel dat de gaatjes toelopen me wel serieus wat krachten heeft gekost, dat beloofd denk ik, nog geen kilometer ver en al serieus in de energie-voorraad gedoken, ik had me beter toch me wat meer vooraan gesteld voor te starten denk ik… Eerste kilometer klok ik af in 3:43 (16.1km/u), fuck zeg, ik wist dat ik vrij snel vertrokken was, maar had helemaal niet verwacht van boven de 16km/u uitgekomen te zijn…

Kilometer 2, ik zit nu uit de wind in het groepje en het tempo is perfect, het is weliswaar te snel om te recupereren maar ik kan heel vlot volgen. Halfweg deze kilometer neemt er echter een persoon over die er een lap op geeft en een stuk boven de 15km/u gaat lopen, het gaat veel te snel voor mij en ik moet lossen. Het is wind tegen en ik verlaag het tempo drastisch om te wachten op het volgende groepje. Het blijkt Patrick Temmerman te zijn samen met een vrouw, ik sluit bij hen aan,…

Helaas kan ik niet lang bij hen blijven want 300 meter verder worden alle afstanden een andere richting uitgestuurd, Patrick en de vrouw kiezen de baan voor de middenafstand en ik moet op de baan die voor de lange afstand was uitgestippeld. Het gat naar de lopers voor me is groot, zeker 300 meter denk ik, achter me zie ik ook niet direct iemand lopen… Damn, ik verlaag het tempo ietsje maar blijf toch nog maar redelijk doorlopen…

Na een tijdje zie ik een aantal lopers in de achtergrond verschijnen, één van de lopers is Luc Ryckaert, op het moment dat hij me ziet lopen, loopt hij van de andere lopers weg en haalt me vlot bij. Samen met Luc vervolg ik m’n weg, ik probeer alle kanten langs en achter Luc uit, maar nooit loop ik uit de wind, met een knipoog zeg ik tegen hem dat ie tegen de volgende keer wat meer gaat moeten eten zodanig dat ik dan wel uit de wind kan lopen… ;)

Ik kijk achter me en de lopers achter me zitten niet zo ver, ik laat me samen met Luc door hen inlopen. Bij dit nieuw gevormde groepje zit ik weliswaar uit de wind, maar ik voel dat ik zeker niet veel over heb, de veel te snelle eerste kilometer heeft me veel te veel kracht gekost denk ik, we zijn 3 kilometer ver en ik zit al op m’n tandvlees te bijten…

Aan kilometer 4 moet ik het groepje de eerste maal lossen, ik kom nog een paar keer terug tot bij het groepje maar ik weet dat dit uitstel van executie is… in kilometer 6 moet ik er definitief af, Luc ziet dat ik het lastig heb en blijft bij mij me, ik zeg hem dat hij niet naar me moet omkijken en zijn eigen wedstrijd mag lopen, maar voor hem is het maar een snelle training en hij blijft liever bij mij lopen…

Ik probeer nog eens om achter Luc te lopen om zo uit de wind te zitten, maar op het moment dat ik zie dat dit toch totaal geen verschil maak ga ik maar naast hem lopen, zo kan je tenminste nog af en toe wat zeggen denk ik :)

Ik blijf m’n medecompanen (van kilometer 4) wel in het oog houden, ze lopen nog niet zo ver voor ons uit en af en toe probeer ik er een sneller stukje tussen te gooien om op deze manier terug dichter te komen, iedere keer dat ik versnel gaat Luc vlot over mij wat iedere keer een kleine lichte mentale tik bij me teweeg brengt. Luc maant me aan om niet te hard te gaan. Ik kom wel ietsje dichter op m’n medecompanen van weleer…

In kilometer 12 is het gat toch al een 300 tal meter geworden, ik denk als ik ze nog wil bijhalen moet het nu gaan gebeuren, ik haal alles wat nog in me zit uit de kast de volgende 2 kilometer en ik kom terug een stuk dichter… In de laatste kilometer zie ik dat het gat nog te groot is om toe te lopen met een laatste krachtinspanning, het heeft geen zin meer om me moe te maken en verlaag het tempo terug…

Aan de aankomst: ik ben serieus diep gegaan vandaag en Luc moet precies nog beginnen met lopen: nog zo fris als ne vis is die. Rechts staan er reeds mensen die een kortere afstand gelopen hebben en reeds gedoucht zijn en al...

Aan de aankomst: ik ben serieus diep gegaan vandaag en Luc moet precies nog beginnen met lopen: zo fris als ne vis is die nog. Rechts staan er reeds mensen die een kortere afstand gelopen hebben en reeds gedoucht zijn en al...

??Ik beëindig de 14.95 kilometer in 1u5’49” (13.6k/u) en word daarmee 14e op 57 deelnemers.

Ik ben heel tevreden met deze wedstrijd: niet zo zeer omdat ik verstandig heb gelopen vol van loop-intellect (want dat was het niet, integendeel het was weer ver zoek vandaag: veel te snel gestart) máár wel omdat ik totaal geen last voel aan het scheenbeen. Daar had ik op voorhand voor getekend! Yeehaa!

Wedstrijdverloop

doorzettingsvermogen aanspreken vanaf kilometer 3...

doorzettingsvermogen aanspreken vanaf kilometer 3...

11 Responses to “Corn-Boys Loop (13/03)”

  1. herman says:

    Tja, dat snel starten, als dat in je bloed zit is het er moeilijk uit te krijgen. Blijven proberen, ooit lukt het wel :-)

  2. Carlos Timperman says:

    Goed om te lezen dat je scheenbeen zich kranig heeft gehouden. De slapende voet kan misschien nog een andere reden hebben. Als het scheenbeen geen pijnscheuten geeft zal het wel snor zitten.

  3. Peter De Decker says:

    pijnscheuten waren het niet, maar helemaal ok voelde het ook niet. beetje extra rust heeft in ieder geval deugd gedaan. :)

  4. Bert Wauters says:

    Ijs op je scheen, doet echt wonderen!
    Mooi verslag.

  5. Luc says:

    Blij dat je geen last had van je scheenbeen, toch nog een goed tempo gelopen.
    Ik liep wel vlot maar het tempo was meer dan genoeg.

  6. Chris says:

    amai, je hebt weer je best gedaan ! en deze keer met een haas ! ;-)

  7. Luc Ryckaert says:

    Verzorg je goed he Peter en een beetje rust kan wonderen doen.Als je strik echt te hard is aangespannen kan je inderdaad soms last hebben heb ik ook al eens gehad.

  8. Stofke says:

    Geen verdere pijntjes aan dat scheenbeen, houden zo, prima gelopen

  9. Wendy says:

    Jij start snel en ik start altijd te traag, als je ons dus dooreen schut krijg je de ideale starter ;). Het belangrijkste is toch dat je pijnvrij hebt kunnen lopen hé!

  10. Peter says:

    haha Wendy, da’s een goeie, maar ik wil me niet met jou vergelijken hoor, ik ben een paar kalibers lager. :)

  11. natalie says:

    zonder (gelukkig) ongemakken lekker kunnen knallen…en nog knap ook. Proficiat.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *