Op blote voeten van Wenduine naar De Haan (en terug…)

Vandaag in de morgen stond er normaalgezien een lange duurloop op het programma… Maar ik kom pas om 11:30 uur uit mijn bed rollen en heb ook een zere kop, geen lange duurloop dus en ik heb zelfs helemaal geen zin om te gaan lopen…

Na het “middag”eten kom ik eens buiten loeren en de zon straalt echt fantastisch vandaag, de goesting om te lopen begint serieus te kriebelen. Ik denk het is lang geleden dat ik nog eens aan de zee langs de kustlijn gaan lopen ben, dus niet gedraald en mijn loopzak in de auto gegooid en naar Wenduine gereden…

Blote voeten?

Onderweg terwijl ik aan t rijden ben, denk ik, moest ik nu eens op blote voeten lopen (‘t schijnt dat dat goed is voor de bloedsomloop, dat het een speciale ervaring is en ge maakt ook uw schoenen niet vuil… :) )… Ik denk, waarom niet, op dat zand langs de waterlijn is dat toch vrij zacht kwa landing, dus aangekomen op het strand gooi ik mijn schoenen aan de kant en vertrek richting de waterlijn…

De eerste looppasjes op blote voeten zijn een beetje onwennig (ik spring uit de weg voor schelpen en het water dat komt opzetten), maar al snel loop ik gewoon door het water heen, ploeter ik door stukken mul zand en vervolgens weer op zand dat hard gemaakt is door de getijde van het water… Zalig!

Op de terugweg kom ik 4 honden tegen die met elkaar aan het spelen zijn en in grote vaart naar me toe rennen. Ik vertraag (ik zit niet zot van honden, en zeker niet terwijl ik aan het lopen ben), doordat ik vertraag kiest de eerste hond die recht op me afstormde een ander richting (de andere 3 honden volgen hem gelukkig) en ik kan mijn route verder zetten… Ik ben nog wat aan die honden aan het denken en vlieg met m’n grote teen op een schelp (ik vloek en trek een paar keer met mn been van het zeer), maar loop toch door… Zonder verdere tegenslagen kom ik terug bij mn startpunt…

Als ik mn schoenen terug wil aantrekken zie ik dat ik met 4 grote bleinen op mn tenen sta… getverdikke,… dat was iets dat ik totaal niet had verwacht,… ik heb wel nog nooit op blote voeten gelopen, maar had niet verwacht dat ik blaren door wrijving zou hebben wanneer ik op blote voeten liep: het was ten slotte maar op zand dat ik liep en niet op tarmac, maar ja, misschien was 8 kilometer lopen op blote voeten, iets te veel, voor de eerste keer dat ik dat deed…

Weer een ervaring rijker… Of het veel zal helpen, waarschijnlijk niet, want tijdens het lopen vond ik het echt zalig om op mn blote voeten door het zand te hotsen, dus vroeg of laat doe ik dat weer, op den duur zal er wel genoeg eelt op mijn voeten staan zeker zodanig dat er geen blaren meer opkomen… :)

Van Wenduine naar de haan langs de kustlijn...

Van Wenduine naar De Haan langs de kustlijn...

6 Responses to “Op blote voeten van Wenduine naar De Haan (en terug…)”

  1. Tiny says:

    Soms bij baantrainingen op het grasveld uitlopen op blote voeten. Met een grote groep en dan schoenen door elkaar husselen;-)

  2. […] Peter de endorfine junkie Gebeten door het loopvirus « Op blote voeten van Wenduine naar De Haan (en terug…) […]

  3. Stofke says:

    Ik loop soms eens op blote voeten op de loopband, verstevigt de voetspieren

  4. Kees says:

    Gewoon blijven volhouden! In het begin moeten je voeten wennen,maar dat gaat heel snel. Vooral op het strand is het veel fijner om op blote voeten te lopen,en het is veel beter voor alle spieren. Gewoon schoenen thuis laten.

  5. Peter says:

    mijn blaren zijn bijna genezen, volgende week nog eens proberen :)

  6. […] strand ligt er ideaal bij vandaag: heel hard en weinig schelpen. 2 maand terug liep ik ook al eens 8 kilometer op blote voeten en toen had ik 4 blaren op mijn voeten staan, ik […]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *