Antwerp marathon in 3:28

De voorbereiding op deze wedstrijd was niet ideaal. Terug had ik begin deze week hoofdpijn en buikpijn, maandagmiddag gestart met lopen maar ik kon geen 5 kilometer lopen. Naar het einde van de week voel ik me gelukkig beter en voel ik me fit genoeg om te starten aan de marathon.

Ik weet dat het voor het huidig vormpeil te snel zal zijn, maar positioneer me toch maar in het startvak voor een eindtijd van 3:15 en probeer pacers Rudy en Ivan te volgen. In de tunnel moet ik hen reeds laten gaan want met snelheden onder de 4:30 min/km gaat het te snel voor deze jongen, ik probeer zelf meer richting tempo van 4:37min/km te lopen en profiteer schaamteloos van andere lopers om me uit de wind te laten zetten, als ze net mijn gepaste tempo lopen ten minste.

Tot op het 12 kilometer punt volg ik het schema voor 3:15, maar voel dat m’n benen verzuren en besluit om toch te opteren voor een iets rustiger tempo. Ik scheur m’n bandje waar de tussentijden voor 3:15 van m’n pols om zeker niet meer verleid te worden om toch nog voor deze tijd te lopen.

10 mijl punt kom ik door net onder de 1:15.

Kilometer 18. Ik verschiet me een bult. Ik word ingehaald door de pacer van 3:30. Dat kan toch niet, ik was nog niet volledig stilgevallen, ik had nog niet trager dan 12k/u gelopen (het tempo was nog steeds rond de 4:50min/km). Ik pik aan bij het groepje, de snelheid ligt rond de 12.5k/u en kan hen tot iets voorbij het halve marathon punt volgen. Halve marathon komen we door net onder de 1:40.

Het gaat te snel en ik laat het groepje lopen. Even later word ik ook door de 2e pacer van 3:30 ingehaald. Deze moet ik af en toe laten lopen, een gat laten vallen en terug aanpikken. Tot rond het 30k punt kan ik dit spelletje spelen en dan moet ik hem definitief laten lopen.

30 kilometer punt kom ik door in 2:23.

Tot het 32 kilometer punt kan ik de snelheid boven de 12k/u houden, maar dan komt onvermijdelijk het punt waar ik al een tijd voor vreesde. De koolhydraten zijn op en de benen willen niet meer. Ik moet m’n loop-pas aanpassen naar een schuifel-pas. Het bolt niet meer en toch ligt de snelheid nog rond de 11k/u.

Het waait hard.

Het is afzien. Pfft.

Ik zie mensen me inhalen en toch zijn er nog waar het nog slechter mee gaat dan mij, want ik haal hier en daar nog mensen in die nog meer geparkeerd zijn dan mij.

Het is vechten om niet toe te geven aan de zin om een stuk te wandelen.

Langzaam maar zeker komt de finish naderbij. Ik tel de kilometers af. Nog 6. Nog 5. Nog 4. Maar wat duurt het lang… ik zie dat ik nog steeds onder de 3:30 kan finishen.

Ik zie de boog van de 42 kilometer. Eindelijk we zijn er! Nog 200 meter, de finish matten. Ik steek m’n handen in de lucht! Ik ben er.
Met de huidge vorm kon ik er niet veel meer uithalen, misschien beter wat trager vertrokken zodanig dat ik met minder last de laatste kilometers wat pijn-vrij-er kon doorkomen, maar bon… heel tevreden dat ik er ben!

Ik finish de 42.36k in 3:28:21 (12.2k/u).

finish_peter

Nu is het nog wachten op m’n vriendin. Eerst sta ik aan de kant te wachten, maar ik begin koud te krijgen, dus probeer maar terug een beetje in beweging te geraken. Het is een marteling om de stijve benen weer in gang te trekken. Uiteindelijk kom ik haar tegen en loop de laatste kilometer met haar mee. Ook zij ziet af. Het blijft een marathon. Ook bij mij spartelt het tegen en ik ben blij voor een 2e maal de finish-matten te zien vandaag.

finish-foto's : gva

finish-foto’s : gva

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *