Peter de endorfine junkie

Vandaag de halve marathon Deinze Aalter op het programma, heb echt naar deze wedstrijd toegeleefd maar voel me niet echt tiptop voor de start: mijn rechterkuit staat stijf en mijn linkerknie doet zeer. Na een rondje of 3 te hebben losgelopen rond de piste in Deinze voelt mijn kuit een stuk beter aan (dan voordien in ieder geval) en begin weer te dromen van mijn tijd van Brussel scherper te stellen.

Ik neem me voor om niet te wild van start te gaan zodanig dat ik mezelf niet tegenkom, 11km/u in de eerste 10-15 kilometers en op het laatste nog wat versnellen. Aan dat voornemen komt een einde op het moment dat een groepje webloglopers passeert met oa Nico, Berry en Katrien, ik kan me niet inhouden en pik mee in met de groep, het tempo schommelt tussen de 12 en de 13km/u, veel te snel voor hetgeen ik aankan, maar op het moment zelf voelt het wel lekker dus blijf ik maar gaan… :)

Iets voor het 10 kilometer punt breekt de bobijn en moet ik het groepje laten gaan. Op het 10 kilometer punt zet ik wel mijn beste tijd ooit neer (50 minuten 9 seconden, gemiddelde van 11.964km/u), wel niet superverstandig om dat te doen in een 21 kilometer wedstrijd, maar dit terzijde :)

Kort voor de 2e bevoorrading zie ik Chris met haar fototoestel van de trap komen, alhoewel ik aan het kapot gaan ben neem ik nog even de tijd om te dollen met de camera en loop een eindje achteruit (zou zonde zijn moest ze voor niets de trap afgekomen zijn he…)

Ben dus al serieus moe, kdenk kmaak er dan maar een lange duurtraining van, en verlaag het tempo naar 11km/u. Julie passeert me ook. Toch heb ik na 15 kilometer weer een verbetering van een persoonlijk record (15km in 1uur 17minuten 5seconden, gemiddelde snelheid van 11.561 km/u).

Na 16.4 km (gemiddelde op dat moment nog steeds 11.5km/u) komt de 3e bevoorrading eraan, ik besluit ff te stoppen om op mijn gemak een glaasje water te drinken, in plaats van het al lopend binnen te proberen kappen. Dat had ik dus beter niet gedaan, door de rustpauze van een paar seconden begint mijn linkerknie serieus van zijn tak te maken en staan mijn 2 kuiten zo stijf als een steen. Het is tegen mijn principes, maar als het niet anders kan, wandelen dan maar, op dat moment besef ik dat ik naar het scherper stellen van mijn tijd op een halve marathon kan fluiten (tis eigenlijk erg he, ge loopt daar te verkrampen van het zeer en het eerste waar ge aan denkt is getver daar gaat mijn tijd…).

Over de laatste 5 kilometer doe ik meer dan 40 minuten, kort samengevat als: 10 minuten wandelen af en toe eens proberen lopen, 10 minuten pijn doorbijten en lopen, 10 minuten wandelen en vloeken dat ge lopers ziet passeren die ge normaalgezien makkelijk moet voorblijven, laatste 2 kilometer nog wat lopen omdat wandelen niet meer gaat (als ge dat nog lopen kunt noemen, haal met moeite nog 10 per uur).

Nog 200 meter te gaan, ik kijk eens achter mij en zie de mens achter mij verdapperen, ik denk bij mezelf ik heb er hier nu al genoeg zien passeren vandaag en versnel ook, hij ziet dat ik versnel en begint nog sneller te lopen, verrek een spurtje dan nog maar denk ik en pijnig mezelf om nog eens diep te gaan, aan 18.8 km/u bol ik over de streep.

Ik ben blij dat ik er ben maar teleurgesteld dat ik een slechte tijd heb neergezet. Volgende keer beter zeker… Eindresultaat: 21.24 kilometer in een tijd van 2 uur 2 minuten en 22 seconden (gemiddelde van 10.4 km/u)

Statistiekje van het wedstijdverloop