Archive for April, 2017

marathon Antwerpen (pacer 3u59)

Vandaag ben ik pacer in Antwerpen voor een tijd van 3u59. Het is de derde marathon op drie weken tijd, het weegt toch wel een klein beetje en tijdens de week zitten we ook al niet stil natuurlijk en placeren we ook nog geregeld eens een loopje… :)

Ik pace vandaag samen met Koenraad. Koenraad heeft zijn dagje niet… hij heeft een slechte nachtrust gehad, aan de start krijgt hij zijn horloge niet in gang (lukt even later wel en ik geef aan wanneer mijn horloge precies op 5 minuten staat zodanig dat hij kan synchroniseren met mijn horloge) en wegens krampen moet hij de groep lossen na iets meer dan 30 kilometer. Hij verontschuldigt zich later bij de aankomst, maar geen probleem, dit kan gebeuren, tempomakers zijn geen robots en ook voor ons blijft een marathon onvoorspelbaar, zelfs al lopen we die op een voor ons rustig tempo…

Bij mij loopt het heel vlot. Ik zet me aan kop om het tempo te maken. Koenraad zakt een beetje terug en zorgt dat de groep achteraan gesloten blijft en geeft aanwijzingen waar hij kan.

De bevoorrading is telkens een moeilijk punt (en bevoorrading is er heel veel in Antwerpen). Telkens na de bevoorrading leg ik de loopsnelheid beduidend lager zodanig dat Koenraad de groep terug kan samendrijven van achteruit. Eenmaal ik terug de bolvorm van de groep zie achter me kom ik terug op cruise-snelheid. Hellingen zijn het andere moeilijke punt, bij elke helling hamer ik er op om deze rustig te nemen met kleine stapjes (en verlaag ik ook het tempo), altijd energie sparen voor wat nog komt in een marathon.

M’n pace programmatje dat ik schreef voor m’n Garmin horloge is terug een grote hulp en ik weet op elk moment hoeveel seconden ik voor lig op schema zonder me moe te moeten maken om te rekenen. In de extase van de naderende finish gaat het tempo onbewust nog iets de hoogte in, ik zie het wel, maar corrigeer het niet, zo krijgen de volgers nog een iets betere tijd. Onderstaand figuur geeft de voorsprong aan die ik op elk moment tijdens de wedstrijd had, de terugval in voorsprong had ik op moment ik een afstands-correctie deed (synchronisatie van m’n Garmin met de wedstrijd-afstand)

voorsprong op schema (pijltjes geven afstandscorrecties aan)

voorsprong op schema (pijltjes geven afstandscorrecties aan)

Filmpjes:
Na 10k:

Na 21k (halfweg):

Na 30k:

Finish:

M’n finish-tijd: 3:58:01.

Tevreden over m’n pace-werk, heel vlak gelopen.
Ook de mensen die me hebben gevolgd waren tevreden, heel veel bedankjes ontvangen, een meer dan geslaagde pace-opdracht!

marathon de Bordeaux métropole

Jessie won met een wedstrijd van Isostar een reis naar Bordeaux en een ticket voor de marathon van Bordeaux. Mits bij te betalen voor mijn deel mag ik ook mee. Behoorlijk duur, maar we zijn er eens mee weg. :)

De vrijdag is een dagje reizen: ‘s morgens met de auto naar zaventem waar je een uur of 2 op voorhand moet zijn om door al de security checks te raken, daarna anderhalf uur vliegen naar Bordeaux en in Bordeaux dan nog eens drie kwartier op de bus naar het hotel…

Zaterdagochtend verkennen we Bordeaux even met een korte rondwandeling, halen we het startnummer van Jessie op en schrijf ik me zelf via een daginschrijving in voor de marathon van Bordeaux die ‘s avonds om 20u zal starten.

‘s namiddags is Jessie de verstandigste van ons twee (geen verrassing) en rust ze op de hotelkamer uit voor de marathon die vanavond start. Zelf wil ik Bordeaux nog even ga verkennen en loop een 10-tal kilometer rond in de nabije omgeving (op een rustig tempo). Een mooie stad om door te lopen en het is wel genieten nu, maar ik weet dat ik het me straks tijdens de marathon misschien wel zal gaan beklagen. :)

Na een goed bord spaghetti begeven we ons richting start van de marathon. Het is er druk: aanschuiven bij bagage-depots, aanschuiven bij toiletten… Alhoewel we vroeg aanwezig waren moeten we ons toch nog beginnen haasten om in de startbox plaats te nemen. Er staan veel toeschouwers en langs de reguliere paden lukt het niet meer om het startvak te bereiken. We moeten verschillende malen over hekkens klimmen. Eenmaal we het startvak van 4u30 (of meer) bereiken is het duwen om er binnen te komen.

Het startschot wordt om 20u gegeven. Veel beweegt het nog niet rondom ons en het duurt zeker nog een half uur eer wij zelf over de start-streep zijn en aan onze marathon kunnen beginnen. Wat een bende volk zeg… Dit jaar start de halve marathon en de marathon op dezelfde tijd. Volgens Jessie zullen de mensen die een halve marathon lopen ons na een kilometer of 5 verlaten, maar dat blijkt toch tegen te vallen, want het duurt iets meer dan 10 kilometer eer de halve marathon van de marathon wordt gesplitst.

Ik had m’n tempo van m’n horloge voor vandaag op 4u30 ingesteld. Dit zou een PR voor Jessie betekenen, maar 4u30 zit er nooit in vandaag. De eerste 10 kilometer is het moeilijk om een vast tempo te lopen: veel te veel volk. Er loopt altijd wel iemand in de weg, het is veel slalommen. Na 10 kilometer zitten we hierdoor al meer dan een minuut achter op het schema van 4u30…. Het parcours is ook behoorlijk op en neer, tijd goedmaken zit er niet in. Integendeel.

Eenmaal we van de halve marathon lopers vanaf zijn leg ik het tempo op een vaste snelheid van om en bij de 9.3k/u. Jessie loopt naast me. Het is minder druk nu en we kunnen een betere looproute bepalen. We halen wel veel mensen in.

Telkens we iemand inhalen wil Jessie er zo snel mogelijk voorbij zijn. Keer op keer herhaal ik: niet forceren, tempo houden. Het duurt niet heel lang of er hangen een paar volgers in ons zog. Ik vermoed dat het een combinatie van factoren is: het is een gelijkmatig vast tempo en ik loop rond met een vestje waar op de achterkant pacer op staat (op het laatste moment toch maar geopteerd voor met een dun vestje te lopen en niet met een trui wegens te warm).

Jessie moet niet stoppen aan de bevoorrading. Ik neem van de bevoorradingstafel wat ze nodig heeft en reik haar aan wat ze gevraagd heeft. Aan iedere bevoorrading moet ik daardoor wel een klein gaatje toelopen op Jessie.

De andere mensen die me volgen moeten zelf voor hun water zorgen. Toch slagen ook zij er in om ons geruime tijd te blijven volgen. Eén van m’n volgers slaat af na een 10-tal kilometer in m’n zog te hebben gehangen. Hij loopt de aflossingsmarathon. Merci pour le ritme zegt hij. Ik antwoord in het Engels You’re welcome. Een andere volger bevestigt Great job you’re doing indeed. Very steady pace. Thank you!No problem, I’m used to it zeg ik…

Het feit dat de volgers iedere keer het gat op Jessie moeten toelopen nekt hen. Eén voor één haken ze af. Het wordt terug rustig achter ons, zonder het geluid van de volgende voetstappen. Af en toe moet ik Jessie herinneren om nu nog niet te gaan versnellen, het is nog ver. Jessie zit in een mooie cadans en houdt mooi tempo. Het ziet er goed uit.

Na 30 kilometer krijg ik kramp in m’n linker hamstring en voelt de hamstring behoorlijk stijf aan… Verdorie…
Combinatie van het loopje deze namiddag dat toch een loopje teveel was blijkbaar en het feit dat ik aan iedere bevoorrading een gaatje naar Jessie toeloop met haar bevoorrading…

Ik zeg tegen Jessie dat ik last heb, ze niet naar me moet omkijken, haar tempo moet vasthouden en dat ik haar wel terug zie aan de finish. Ik wandel een stukje.

Jessie kijkt niet om, ze blijft veel deelnemers inhalen, ze loopt in een mooie cadans verder en ik heb zelfs de indruk dat ze lichtjes versnelt. Jessie denkt dat ze me op minuten zal lopen…

Ik zie Jessie meters nemen, na een wandelstukje trek ik me terug in gang. Vlot gaat het niet, maar ik loop het gat naar Jessie terug toe. Ik moedig haar aan als ik terug bij haar kom, maar heel lang kan ik niet blijven hangen, want de hamstring klaagt terug… Dit scenario herhaalt zich een paar keer en de stukken die ik moet toelopen om tot bij Jessie te komen worden steeds groter. De laatste keer dat ik het gat dichtloop moet ik een paar kilometer in de achtervolging om terug de aansluiting met Jessie te maken.

Nog 3 kilometer…

Het ligt er glad bij aan de bevoorrading en het is oppassen voor de tramsporen om niet in de greppel te struikelen. Het colaatje smaakt.

Jessie krijgt het iets lastiger, maar blijft een mooi tempo maken, we halen massa’s mensen bij. Jessie loopt super vandaag.

Nog een kilometer. Ik moedig haar aan om te gaan versnellen en of Jessie nog een versnelling in de benen heeft… Ik kan maar net volgen.

uitslag: klik om in te zoomen

uitslag: klik om in te zoomen

We finishen samen de marathon van Bordeaux in 4:35:38. (Doorkomst halverwege 2:17:28, behoorlijk vlak gelopen dus).
Geen PR op de marathon voor Jessie maar wel een 2e beste tijd op dit lastig parcours. Heel sterk gelopen Jessie! Proficiat!

marathon Rotterdam

het pacing team (foto: Jos)

het pacing team (foto: Jos)

Origineel stond ik ingepland om te pacen voor 4u15, maar aangezien er voor de 4u45 te weinig pacers waren verhuisde ik vrijwillig naar een iets trager tempo om daar m’n assistentie te verlenen. 4u45 is behoorlijk traag voor me, in optimale omstandigheden kan ik immers anderhalf uur sneller. Ik vind het ook een stuk lastiger lopen op dit tempo van 8.9k/u a 9k/u dan wanneer ik rustig aan 10k/u een marathon op m’n trage duurlooptempo kan bollen, maar het is m’n overtuiging dat je als loper verschillende tempo’s moet aankunnen en het is alvast een goed tempo om m’n vetverbranding-zone wat te trainen. :)

Om 8 uur worden we reeds in Rotterdam verwacht en het is dus behoorlijk vroeg opstaan. Met tegenzin gehoorzaam ik de wekker die iets voor vijf uur afloopt… Ik sleep me naar de badkamer waar ik met half open ogen m’n tanden poets en me van ver een beetje scheer. Ik spring in m’n kleren en kook rap wat water voor een theetje onderweg. Boterhamdoos uit de frigo grabbelen en rond kwart na vijf kan ik in m’n auto springen richting Rotterdam.

Ramiro is verhinderd door z’n werkzaamheden met het Runner’s World Dream Team en pacers Daniël en Wim nemen samen met Kim dit stuk organisatie van hem over vandaag en bezorgen ons onze pacer-tenue. 10 voor negen gaan we allemaal samen op de groepsfoto en dan gaan we richting verzamelpunt om de mensen die zich hebben vooraangemeld voor mee te lopen met het pacing team te informeren. Een half uurtje later nemen we dan positie in in het startvak.

Er zijn 4 pacers voor de 4u45 tijd: Jannet en Jos starten in vak 5 en aangezien ze 10 minuten later starten dan ons zullen we hen tijdens de marathon dus niet zien. Samen met Mark start ik in vak 4. Ik ken Mark van vorige pace-gelegenheden, het is een intelligent man met my kind of humor waar ik graag mee praat. Ook plaag ik hem wel eens met het feit dat hij doorgaans meerdere malen een pitstop moet inlassen. Ter z’n verdediging vandaag blijft het maar bij 1 keer en moet ik zelf ook eens stoppen om te plassen. :)

koud he Jannet ;) (foto: Jos)

koud he Jannet ;) (foto: Jos)

Het zal warm gaan worden vandaag, maar voor de start is daar weinig van te merken, collega-pacer Jannet Lange staat te trillen als een espenblad van de kou voor de start. Koud hé :)

Voor de start krijgen we de gebruikelijke vragen die ze aan pacers stellen: welk tempo loop je, vlak of negatieve split, doe je dit vaker, etc… We stellen hen gerust, niet stressen, komt allemaal wel goed, geniet van het lopen!

Rond half elf mogen we uiteindelijk los, het is verleidelijk om in de start te snel te lopen, maar we houden ons bewust in en laten een gaatje vallen met de deelnemers voor ons en leggen de cruisesnelheid om en bij de 9k/u. Het is druk langs de kant van de weg, wat een bende supporters! Veel bandjes staan te spelen langs de kant van de weg en zorgen voor extra sfeer. Ik zie een paar volgers kilomers na kilometers aanklampen, maar er zijn ook veel wisselende contacten. Lopers uit een latere wave komen aansluiten en zijn even later weer weg.

pacen samen met Mark (foto: Jos)

pacen samen met Mark (foto: Jos)

Gisteren wandelde ik nog een kleine 30 kilometer en ik voel de eerste kilometers de benen toch redelijk hard klagen en besef nu dat ik die vervelende blaar misschien toch beter doorprikt had, maar ik troost mezelf dat het wel zal beteren na een paar kilometer lopen.

Nico Schelstraete heeft ons na 2 kilometer al te pakken, hij startte in het laatste vak (met het nummer van Philippe die verhindert was om deel te nemen). Hij zegt ons dat we wat rapper moeten lopen en minder moeten babbelen. :) Maar ons tempo is helemaal goed en we blijven ook de mensen achter ons aanwijzingen en tips geven. ;) Nico loopt goed en zal ongeveer een 10000 mensen inhalen vandaag. Sterke prestatie.

Na een kleine 10 kilometer kijk ik om en schrik van een ander bekend gezicht. Koen Vansteenkiste hangt in ons zog. Ook hij startte in wave 5 een goede 10 minuten na ons en heeft dus al een mooi gaatje toegelopen. Super bezig Koen. Ik moedig hem bij zijn vertrek uit ons groepje nog wat aan en ook hij zal een supertijd gaan lopen vandaag. Mooie prestatie Koen.

Het wordt al een behoorlijk stuk warmer.

Bij de eerste bevoorrading miste ik het water (en energiedrank wou ik niet pakken), bij de 2e post mis ik het water opnieuw omdat ik eerst m’n volgers wil water laten aannemen en kies dan toch maar voor een beker groene energiedrank. Direct last aan m’n maag van het groene goedje dat neem ik dus niet meer bij de volgende post…

De bevoorrading bij deze marathon is trouwens heel karig, enkel water en energiedrank…

De bekertjes water worden uit een grote ton geschept en vaak zit er wat aarde of andere ondefinieerbare dingen in het bekertje, maar als je dorst hebt drink je dat zonder veel vragen te stellen op. Ik miste wel iets van voedsel onder de weg, bij geen enkele bevoorrading was er iets voorradig om te eten en ik kan je verzekeren als het al van 5 uur ‘s morgens geleden is dat je gegeten hebt dat je rond een uur of 2 in de namiddag al een klein hongertje begint te krijgen. Bovendien staat er op één of ander bord reclame over biefstukken. Dat zou ik wel binnen steken een steakske met frieten nu. “Dat meen je niet!” zegt één van m’n volgers. Maar ik meen het echt wel, ik blijf zelfs ondertussen gewoon 9k/u verder lopen terwijl ik het op eet zeg ik ;) Rond kilometer 30 staan ze wel met gels, normaal consumeer ik geen gels tijdens een marathon, maar uit pure miserie om de grootste honger te stillen schuif ik toch maar een gel naar binnen.

De warmte weegt op iedereen. Niet enkel op de volgers. Mede-pacer Mark geeft aan dat z’n hartslag te hoog gaat en dat hij zal moeten uitstappen even verder, hij gaat nog tot het 30 kilometer punt meelopen om dan de kortste weg naar de finish te nemen. Ik voel m’n blaas al een tijdje drukken en zeg dat voor hij uitstapt ik snel even nog een pitstop zal maken bij de eerste gelegenheid en bij een brug met niet al te veel toeschouwers houd ik even halt. Voor we de tunnel uit zijn ben ik alweer terug, door m’n versnelling moet ik wel terug even wennen aan het tempo van 9k/u.

Niet alleen Mark krijgt het lastig (en stapt even later uit zoals aangemeld), ook de volgers krijgen het lastig. Het tempo zakt weg, het gaat te traag en het moet harder. Ik probeer aan de groep te trekken, maar het is een hopeloze zaak. Ik zou kunnen mee vertragen, maar nog trager lopen is zeer oncomfortabel voor me en het heeft ook weinig zin om als 4u45 pacer een kwartier te laat binnen te komen. Met je vlag op je rug ben je ook een leidraad voor andere lopers om die min of meer een idee van hun tijd te geven. Ik leg het tempo dus op 9k/u en weet dat ik langzaam maar zeker van m’n initiële groep volgers wegloop. Jammer, maar het is niet anders.

Vele mensen gaan aan het wandelen, het is ook echt warm geworden. Zelfs ik begin het te voelen, waar m’n hartslag de eerste 30k in een lage zone 1 zat, zit hij nu al bovenaan zone 2 te pieken ondanks dat ik nog steeds hetzelfde tempo aanhoud. Ik kruis Nico, hij zit een 8-tal kilometer voor op me en is dus bijna aan de finish, in het passeren high fiven we.

Het is eenzaam lopen zo zonder volgers en ik zou eigenlijk liever sneller lopen dan 9k/u maar ik houd plichtbewust het tempo aan. Rond kilometer 35 kom ik bij de Britse die ik ken van voor de start en wanneer ze me ziet pikt ze aan. Which pace are you doing? Nine like I am supposed to do zeg ik. Ze volgt. Het werkt aanstekelijk want meer mensen haken hun wagonnetje aan. Een paar kilometer verder moet de Britse helaas lossen, maar ik heb nu andere mensen waar ik kan op focussen.

Het in groep lopen pept de lopers op en met nog 4 kilometer te gaan gaat het nu zelfs iets te snel met een tempo van 9.2k/u, maar ik temper hen niet en blijf hen motiveren.
Het is bijna 15u nu en het wordt echt warm. Ik verlang naar de finish.

De laatste kilometer, een volger krijgt vleugels en versnelt. Ik versnel mee en we finishen samen de marathon.
M’n eindtijd: 4:42:15 (iets te snel door de laatste 4 snellere kilometers).

na de marathon (foto: nationale nederlanden team)

na de marathon (foto: nationale nederlanden team)

Haven Gent Loopt

De voorbije jaren was het me nog niet gelukt om deel te nemen in Haven Gent Loopt, dit jaar kon het wel, maar het valt wel samen met de Ronde Van Vlaanderen. Het lopen is in de voormiddag dus nog tijd genoeg om ‘s namiddags languit in de zetel naar de koers te liggen kijken…

vlnr: Pierre, Nils, Frank, ik, Glenn, Andy, Dominique, Dirk

vlnr: Pierre, Nils, Frank, ik, Glenn, Andy, Dominique, Dirk (foto: Alex)

We zijn met een paar afgevaardigden van het werk hier te plaatse, door blessures hebben helaas een paar mensen forfait moeten geven waardoor we nog met een delegatie van 9 mensen overschieten: 1 voor de 5 kilometer, 6 voor de 10 kilometer en 2 voor de halve marathon (21 kilometer).

Na al het pace-werk de afgelopen tijd heb ik niet echt een idee welke tijd ik nog aankan op een halve marathon. Met de huidige conditie zal 1u30 zeker te snel zijn, maar ik denk dat een tijd tussen 1u35 en 1u40 wel haalbaar zou moeten zijn en stel dus de ondergrens van 1u35 in als doeltijd voor de halve marathon. Niet dat ik echt naar het tempo kijk op m’n horloge, vandaag is het lopen op gevoel op een tempo dat ik denk 21 kilometer vol te kunnen houden.

Ik heb me toch vrij vooraan geposteerd en babbel nog even met Ivan die tempomaker van dienst is voor 1u30 en met Joris De Neve die Ivan gaat volgen. Eenmaal de start gegeven is laat ik het 1u30 groepje weglopen en kies meteen voor m’n eigen tempo. Het gaat toch nog behoorlijk snel met snelheden rond de 13.5 k/u.

net gestart (foto: Alex)

net gestart (foto: Alex)

Het duurt niet heel lang voor ik het melkzuur in m’n kuiten voel opstapelen. Reeds aan het 6 kilometer punt schreeuwen m’n kuiten het uit en smeken ze me om trager te lopen. (Het was eigenlijk wel te verwachten, m’n duurvermogen is goed met weken van +100k, maar het is al lang geleden dat ik nog een wedstrijd liep en intervaltraining doe ik ook al niet… en nu gaan we zo maar even 21 kilometer alles uit de kast gaan halen… ) Nu ja, verzuurde kuiten of niet, ik verbijt de pijn en blijf “gewoon” op hetzelfde tempo doorlopen. De hartslag is nog vrij laag, maar ik voel dat m’n kuiten behoorlijk gespannen staan. Benieuwd hoeveel verzuring er nog bij kan.

Het is een leuk parcours door de haven met een bandje hier en daar en we mogen ook door de fabriekshallen van onder andere Volvo en Honda lopen. Indrukwekkend al die auto’s op die lopende band. Hoeveel wagens daar bij elkaar staan, amai. Het is wel behoorlijk warm die passages doorheen de fabriekshallen, maar de passages bieden wel afwisseling en doen me wat minder aan mijn verzuurde kuiten denken.

10 kilometer punt kom ik door in 44 minuten, op een of andere manier slaag ik er toch in om nog een mooi tempo te blijven maken.

Ik loop nu samen met een loper die constant van links naar rechts loopt, het is behoorlijk vermoeiend om hem constant in de gaten te houden en te moeten bijsturen (remmen/links/rechts/gas geven). Het enige alternatief is alleen tegen de wind inbeuken, dus ik verkies toch maar om even samen met de zwalper beurtelings een kopbeurt voor ons rekening te nemen.

Na een 5 tal kilometer te hebben rondgedraaid met de zwalpende loper heb ik er toch genoeg van gekregen en besluit om hem er af te lopen, wat lukt, maar even verder kom ik op een punt waar ik niet weet waar naar toe… Links hangt een lint, rechts hangt een lint. Ik zie niet direct een doorgang en twijfel een paar seconden. Ondertussen is de zwalpende loper terug. Het is blijkbaar een bocht rond een hekken dat we moesten nemen… 180 graden draaien dus…

De korte pauze hebben m’n benen wel deugd gedaan en ik ben snel terug op cruise-snelheid. Op geen tijd is de zwalper er terug af en ik begin meer en meer lopers in te halen. Super voelen de benen al lang niet meer, maar ik ruik de finish. Nog een kleine 5 kilometer…

Joris de Neve (die daarnet met het 1u30 groepje meeliep) is blijkbaar geparkeerd en rond het 18 kilometer punt loop ik hem voorbij. Ik moedig hem in het passeren aan en zeg dat het niet ver meer is… Nog een goede 3 kilometer!

De finish nadert. Ik zie de streep. Nog 500 meter…

Kort voor me lopen nog 2 andere lopers. Die kan ik nog pakken denk ik. Met een laatste inspanning verhoog ik de snelheid. De 2 lopers proberen nog aan te klampen, maar ik kan ze afhouden en finish kort voor hen.

Ik finish de 21.2 kilometer in 1:34:02 (13.5 k/u). Sneller dan gehoopt, dus heel tevreden!

M’n horloge meldt me dat ik 72 uur zal nodig hebben om van dit loopje te herstellen, een bevestiging dat ik toch wel diep gegaan ben vandaag…

finshen: de blauwe ben ik net voorbijgegaan, de groene kan ik even later ook nog bijhalen (foto: Jessie)

finshen: de blauwe ben ik net voorbijgegaan, de groene kan ik even later ook nog bijhalen (foto: Jessie)

Na de versnelling aan de finish moet ik toch wel een paar seconden voorover gebogen staan uitpuffen. Ik raap m’n moed bijeen om nog terug te lopen naar m’n collega Glenn die ook de halve marathon loopt vandaag. Na anderhalve kilometer teruglopen kom ik bij Glenn en loop nu samen met hem nogmaals richting finish. Met de meet in zicht maan ik Glenn aan om het tempo op te voeren, de tempo-versnelling doet behoorlijk pijn in m’n verzuurde kuiten, maar ik kan hem nog net volgen en we zijn beiden blij om de finish te bereiken.

finishen samen met Glenn (foto: Jessie)

finishen samen met Glenn (foto: Jessie)