‘t is (voor) niks: de eerste marathon (27/11)

Ik haal m’n borstnummer af en begeef me daarna naar het onthaalpunt. Het is mogelijk om aan het onthaalpunt eigen bevoorrading mee te geven voor elk van de 4 bevoorradingsposten (9k, 15k, 24k en 31k). Ik wil vermijden om al te vaak te moeten stoppen om m’n eigen bevoorrading te gaan zoeken aan elke bevoorradingspost en besluit om zelf zoveel mogelijk zelf mee te dragen van in de start.

Ik schat in dat deze zelf meegedragen bevoorrading tot kilometer 31 zou moeten kunnen doorstaan, maar aan dit laatste bevoorradingspunt zou ik best wel een refill met vers toegevoerde power kunnen gebruiken. Voor deze post geef ik dus een flesje Acquarius af (met een isostar reep omheen geplakt met kleefband). Op het flesje schrijf ik m’n borstnummer in de hoop dat ik daardoor straks mijn flesje aan de bevoorradingspost sneller zal terugvinden.

Verdere voorbereidingen worden getroffen: ik vul m’n drankgordel met Acquarius en 2 isostar repen. Ik draag nog een flesje Acquarius in m’n hand mee en steek 8 english winegums in m’n achterzak. Dit zou moeten volstaan tot kilometer 31 denk ik.

even bijpraten voor de start

even bijpraten voor de start

Tijd om nog even te relaxen nu. Ik drink een potje koffie en praat bij met de vele bekenden die zijn afgezakt naar het voor ons toch best wel verre Geldrop (dorpje tegen Eindhoven). (De mondreclame doet zijn werk en langzaamaan zakken er steeds meer en meer mensen af om mee te lopen met deze prachtige natuurloop doorheen de Stabrechtse Heide.)

Verschillende mensen met wie ik praat zitten er mee dat ik te snel van start zal gaan, maar daar heb ik zelf wel vertrouwen in, de vele wedstrijden die ik in het verleden heb gelopen hebben me geleerd om m’n krachten gelijkmatig in te delen over een lange duurtijd (enfin ik hoop dat toch dat me dat vandaag ook zal lukken, het is en blijft een marathon natuurlijk he…)

Nog 10 minuutjes tot de start. Ik weet dat ik straks veel verder moet lopen dan wat ik ooit heb bijeen gelopen op één dag, maar ik besluit om toch maar even op te warmen door kort in te lopen. Op die manier worden de spieren een beetje los gegooid. Ik zie Nico lachen met het feit dat ik me aan het warm lopen ben, hij denkt waarschijnlijk “de zot”, maar ja voor al m’n andere wedstrijden loop ik ook steeds in, dus waarom nu dan niet denk ik. Ik hou het wel na 500 meter voor bekeken met m’n opwarming, ge moe nu nie te zot doen ook eh… :)

De wedstrijd
De bedoeling is om te lopen met reserve, het doel van deze marathon is zeker niet om ‘een tijd’ neer te zetten, maar om aan de meet te komen met een goed gevoel.

Ondanks m’n voornemen om rustig te lopen positioneer ik me toch vrij vooraan in de startgroep op de 6e rij ongeveer. Dit zou me moeten toelaten om meteen aan een gelijkmatig tempo te lopen zonder me te moeten concentreren op andere lopers, wind en zo zal toch wel niet veel rol spelen hier denk ik (… denk ik op dat moment… ik sla de bal daar serieus mis, het waait serieus op die open vlakte in de heide…)

in de eerste kilometers...

in de eerste kilometers...

De eerste 2 kilometer gaan nog over tarmac, maar vanaf dan gaat de weg doorheen de Stabrechtse Heide, ondanks dat de ondergrond verandert blijf ik goed in m’n cadans en loop een tempo van net iets minder dan 12k/u zonder veel moeite, de hartslag blijft mooi onder de 160 (mijn hartslagzone 3), ja dit kan ik nog wel even volhouden denk ik. Doordat ik vrij vooraan ben gestart zie ik lopers die sneller lopen dan mezelf me vlotjes voorbijgaan, ik weiger halsstarrig om aan te pikken in hun zog en loop m’n eigen tempo. Sommige van de lopers die me voorbijgaan zijn nu al zwaar aan het ademen, ik denk steevast “jou pik ik straks binnen een paar kilometer wel weer op manneke”.

We zitten nog maar aan 3 kilometer en m’n flesje Acquarius is reeds goed geminderd, weliswaar wel perfect op schema om het aan de eerste bevoorradingspost te kunnen weggooien.

Kilometer 4. De weg gaat nu doorheen een mooi bos, ik hoor achter me 2 mensen vlotjes met elkaar praten. Ik probeer wat plaats te maken op het smalle paadje waar we ons nu op bevinden, aangezien ze geen aanstalten maken om me voorbij te gaan en gewoon rustig met elkaar verder babbelen, denk ik dat ze dus niet gehaast zijn en ga ik maar terug midden in het pad lopen. Daar ligt het waar het net iets harder en loopt het net dat tikkeltje aangenamer. De weg wordt breder en het tweetal gaat me nu gezwind voorbij. Eén van hen blijkt Dirk Van Thuyne te zijn. “ça va Peter? je zit op een schema voor 3.30 nu” zegt Dirk. “Nee hoor” antwoord ik, “absoluut geen doeltijd in gedachten, puur op gevoel een comfortabel tempo aan het lopen” zeg ik.

Dirk en zijn compagnon lopen van me weg en blijven een hondertal meter voor me hangen bij een andere loper waar ze een praatje mee slaan. Zonder dat ik de indruk heb dat ik m’n tempo verhoog kom ik terug dichter op het groepje van Dirk. De weg waar we nu op lopen is een fietspad en Dirk en zijn companen lopen met 4 lopers naast elkaar. Ik ben niet van plan om m’n tempo te verlagen als ik het groepje bijgehaald ben en ga er dus maar voorbij. Alle lopers van het groepje volgen. Sterke wind van op de kop, ik krijg al snel spijt dat ik niet even geschuild heb en me meteen naar de kop van het groepje heb gewrongen. :) Dirk gaat me terug voorbij, hij loopt een tempo dat net iets sneller is dan datgene wat ik wil lopen en ik laat het groepje bewust los. Niet forceren denk ik, het is nog ver.

5 kilometer punt, tijd voor m’n eerste English Winegum naar binnen te spelen. Ik wrikkel ene uit m’n achterzak en zuig langzaam op het snoepje zodanig dat de suiker in deze caloriebom langzaam wordt vrijgegeven. Steeds blijf ik ook goed drinken, m’n flesje drank is bijna al halfleeg nu. Ik zie mensen rondom me hier en daar stoppen om te plassen en mede doordat ik al zoveel gedronken heb krijg ik eigenlijk ook wel een aandrang om te plassen. Heb geen zin om te stoppen en blijf dus maar doorlopen, het zal wel over gaan denk ik,… :)

Er zijn nog steeds mensen die me inhalen nu, maar ik heb doorgaans de indruk dat ik mezelf toch wel een frissere indruk toeschrijf dan de lopers die me vaak zwaar blazend voorbij gaan. Zelf ben ik nog rustig aan het ademenen en moest ik willen zou ik best nog een geanimeerd gesprek kunnen voeren aan dit tempo.

Kilometer 9, het eerste bevoorradingspunt is daar. Dit stukje herken ik nog van vorig jaar (met de 30 kilometer afstand zijn we toen hier ook gepasseerd, maar toen kwamen we wel uit een andere richting). Volgens de borden die aan de kant staan zouden de 30 kilometer lopers nu een 4-tal kilometer voorsprong op ons moeten hebben. De bevoorradingspost is druk bezet: er staat een hele bende lopers water naar binnen te slurpen. Ik doe geen moeite om me naar de bevoorradingspost te begeven en gooi van een eind m’n leeg flesje Acquarius onder de bevoorradingstafel.

Ik schat dat ik een 20-tal lopers ineens ben voorbijgegaan hier, maar ik verwacht dat de meesten van hen me straks wel weer zullen bijhalen en achterlaten.

En velen van hen halen me inderdaad terug bij, maar ik laat me nog steeds niet verleiden om mee te gaan in het zog van een loper voor me. Ik weet dat het parcours straks in de 2e helft een stuk noester en moeilijker beloopbaar wordt. Voor het ogenblik zijn het mooie brede paden die goed hard liggen, als je wil loop je hier nagenoeg zo snel als over tarmac.

Kilometer 10, tijd voor een volgende Winegum. Ondanks dat ik er totaal geen zin in heb dwing ik mezelf om te blijven eten en drinken, constant blijven energie toevoeren denk ik… Zuigend op de Winegum geniet ik van het uitzicht. Vorig jaar toen het vroor dat het kraakte had dit stuk iets feeëriks, maar nu moet het uitzicht absoluut niet onder doen: de heide ligt er zó prachtig bij! Ik geniet hier echt van.

Ik check m’n hartslag, nog steeds ruim onder de 160bpm, “goe bezig” denk ik.

De balans van lopers die me inhalen en lopers die ik zelf voorbij ga begint langzaam maar zeker in m’n voordeel uit te draaien, amper nog iemand haalt me bij en zelf begin ik vrij vlotjes ander lopers in te halen en te passeren.

Ondanks dat ik een comfortabele snelheid loop voel ik toch een lichte vorm van verzuring in m’n benen. Ik moet dus zeker blijven lopen denk ik en zeker niet stoppen aan een bevoorrading of zo want me terug op gang trekken zou wel eens pijn kunnen doen…

Kilometer 15, de volgende bevoorrading is er aangekomen. Hier staan ze water aan te geven in bekertjes. Aangezien ik er geen snelheid voor moet minderen en ook geen meter extra voor moet lopen graai ik in de vlucht een bekertje mee. Al lopend slurp ik het bekertje langzaam binnen. Het bekertje water wordt gevolgd door een winegum binnenproppen, nog 5 winegums na deze denk ik. :)

Dit is het laatste stuk dat er goed bij ligt en dus vlot loopt: het pad is nog breed en mooi verhard. Het kost me dan ook weinig moeite om de hartslag laag te houden en met dezelfde cadans als voorheen door te lopen.

Er gaat me een groepje van 4 triathleten voorbij, een van hen heeft een draagbaar transistor-radiotje in z’n achterzak. Ik erger me wel wat aan die radio, ik vind het zonde als je door zo’n mooie streek loopt je anderen moet storen met muziek. Maar bon, het viertal loopt gelukkig iets sneller dan mezelf, waardoor de rust toch vrij snel terugkeert.

Aan kilometer 20 is de tijd aangekomen om m’n eerste isostar powerbar reep binnen te spelen. Toch best wel lastig om te lopen terwijl je dit binnensteekt. Tijdens het eten is het ademen namelijk een stuk lastiger en het duurt toch wel even voor zo’n reep op is. De reep wordt gevolgd door het ledigen van een van de drinkbusjes die ik aan m’n riem meedraag en aangezien er weer 5 kilometer zijn gepasseerd eet ik uit gewoonte ook nog maar een winegum. Ik kan bijna geen eten meer zien, maar door constant aan eten en drinken te denken gaat de tijd wel goed vooruit. :)

Kilometer 24: de derde bevoorrading. 2 personen staan bekertjes aan te geven: de ene levert thee de andere water. Er is ook een bevoorradingstafel waar de radiotransistor-triathleten aan gestopt zijn om iets te drinken. Ik loop zelf meteen door en graai een bekertje water mee in de vlucht.

Het parcours wordt vanaf nu een stuk moeilijker beloopbaar: het gaat vaak langs smalle paadjes, de ondergrond gaat af en toe naar de mulle kant (ploeterwerk!) en vaak is het heel oneffen om je voeten neer te zetten. Ik sla op korte tijd bijna 3 keer net m’n voet niet om…

Kilometer 27, we lopen terug een stukje samen met de kortere afstanden. Het is hier een stuk mul duinzand dat we doorheen moeten, uiterst links ligt het nog het beste beloopbaar. Het is zo dicht mogelijk de andere lopers voorbijgaan hier zodanig dat je toch niet in al te mul zand moet ploeteren…

Ik voel dat er door de wrijving een blaar op m’n hiel aan de rechtervoet is ontstaan. Ik voel me nog echt wel fris, maar de blein op m’n voet doet echt pijn. Ik ben niet van plan om me hier zomaar door te laten doen en loop gewoon m’n tempo door, maar krijg toch wel een kleine morele opdoffer. Stil vloekend loop ik door.

op pad naar de laatste bevoorrading...

op pad naar de laatste bevoorrading...

Ik zie dat de wegen even verderop een splitsing maken, de 42k lopers moeten naar rechts, de anderen lopen rechtdoor. Ik hoor in de verte Angelo De Vriend roepen “komaan he Peter, ge zijt goed bezig”. (Angelo loopt de halve marathon en is net voorbij de splitsing gestopt toen hij me in de verte aan zag aankomen.) In ieder geval geven de aanmoedigingen m’n moraal een heuse boost, ik voel nog amper de pijn aan de blein op m’n voet. Merci Angelo, deze aanmoedigingen kwamen op het juiste moment!

Met hernieuwde moed schiet ik me over de onverharde weg. Het zijn terug brede dreven, maar het ligt er allesbehalve waterpas, opnieuw verstuik ik bijna mijn voet. Het omslaan van m’n voeten wil zeggen dat de vermoeidheid toch al wat begint te spelen, alhoewel dat ik nog wel steeds vlotjes lopers blijf bijhalen. Met m’n tempo zit het dus nog steeds wel snor en ik voel me eigenlijk ook nog wel best wel redelijk fris.

Kilometer 30, ik wurm nog een Isostar powerbar reep naar binnen. Pfft, ben blij als ie binnen zit. :)

Kilometer 31, de laatste bevoorrading. Hier moet ik straks in de bakken gaan zoeken om m’n flesje Acquarius te gaan zoeken denk ik. Ik zie er al tegenop om stil te staan en met licht verstijfde benen terug van start te gaan. Ik herinner me dat ik wel m’n borstnummer op het flesje heb geschreven. Er zijn geen andere lopers in m’n omgeving en ik denk ik kan maar proberen he en bij het naderen van de post roep ik: “eigen bevoorrading, nummer 125!”. Het helpt blijkbaar want als ik aan de post aankom staat er een man klaar die me m’n flesje Acquarius (met opgekleefde Isostar powerbar) aanrijkt. Ik bedank hem en zonder al te veel snelheid te minderen kan ik m’n weg vervolgen.

Met de beste wil van de wereld krijg ik die Isostar reep nu niet door m’n strot, dus wurm ik de reep maar in m’n draagriem. Dit is allesbehalve een evidentie op dit stuk van het parcours, het zand ligt er echt mul bij en heb het grootste deel van m’n concentratie nodig om niet te vallen.

doorheen de afgebrande heide...

doorheen de afgebrande heide...

Net na de bevoorrading komen we te lopen doorheen de afgebrande heide, het heeft iets spookachtigs maar het is wel prachtig…

Daarna komen we in de open vlakte, de wind heeft hier vrij spel en die blaast goed tegen. Alsof dat nog niet genoeg is krijgen we ook nog een heuse stortbui op ons hoofd. Het duurt niet lang voor ik geen steek meer zie door m’n bril.

Ik loop verschillende lopers voorbij die mede door dit gure weer wandelaars zijn geworden. Ik heb het zelf ook lastig om in deze windvlagen te blijven voortbewegen, maar ik vertik het om één van de wandelende lopers te worden en blijf doorlopen. De snelheid zakt wel een heel eind terug en het is best dat ik met veel reserve gelopen heb in de eerste 30 kilometer, want ik voel dat ik nu al mijn krachten moet aanwenden om me doorheen deze natuurkrachten te blijven voortbewegen.

Kilometer 35, ik forceer me om te blijven denken aan eten en drank en steek nog een winegum binnen. Ik begin nu toch wel wat af te tellen, nog een goei half uur denk ik.

Het weer is terug verbeterd (het regent niet meer en het waait wat minder), het parcours blijft lastig en ik weet dat ik nog reserve moet houden voor de duinenruggen die we in de laatste 4 kilometer zullen over moeten.

Kilometer 36, ik tel verder af naar de duinen, nog 3 kilometer en dan beginnen we aan dit zware stuk denk ik.

Een goed kwartier later is het zover… Kilometer 39, daar zijn ze… die gevreesde duinen! Ik heb het er inderdaad best lastig om de beklimmingen in het half-mulle zand te blijven overwinnen. Af en toe moet ik bovendien door volledig mul zand omdat wandelaars de betere beloopbare stroken versperren. Komaan Peter, het is niet ver meer nu…

Kilometer 41, we komen terug op een goed beloopbare weg, met gemak kan ik het tempo terug opkrikken en heb het gevoel dat ik nog reserve heb, ik kan nog wel even door als ik moet!

Ik zie de finish, ik maak een vuist, yes we did it!

Ik beëindig de wedstrijd in 3 uur 37 minuten en 31 seconden (11.7k/u) en word daarmee 42e op 130 deelnemers.

Heel tevreden met m’n marathondebuut.

Wedstrijdverloop

vanaf kilometer 30 gaat het een stuk trager, maar dit vooral te maken met de omstandigheden: zwaar parcours, regen en wind!

vanaf kilometer 30 gaat het een stuk trager, maar dit vooral te maken met de omstandigheden: zwaar parcours, regen en wind!

28 Responses to “‘t is (voor) niks: de eerste marathon (27/11)”

  1. willem42195 says:

    Je hebt niet alleen een marathon gelopen; nu heb je ook nog een marathon verslag geschreven :-) Je overtreft jezelf.

  2. SvenM says:

    Echt een indrukwekkende prestatie. Stel je voor wat je kan bereiken als je eens een ‘echt’ schema zou volgen van 16 weken!
    Zo te zien heb je als debuut ook niet bepaald de makkelijkste er uit gekozen.
    Chapeau man!

  3. Koen Vansteenkiste says:

    Nog es proficiat Peter, staat er al een volgende gepland? (en bedankt voor de spekken hè)

  4. Filip Geirnaert says:

    mooi verslag voor u eerste marathon !!!

  5. RonKing says:

    Prachtig verslag van een eveneens prachtige Marathon, Proficiat met uw eersteling, ik ben zeker dat er nog zullen volgen.
    Volgend jaar gaan we met een paar mannen naar Barcelona,(25/03/12) ik denk dat er nog wel plaats is op de vlieger ;-)
    En toevallig lopen 2 van die gasten +/- 3 u 30

  6. Marc Bemong says:

    Mooi verslagje Peter. Wat mij opvalt is dat je wel veel eet, ikzelf eet gedurende een marathon, hoogstens eens een stukje banaan.Wel drink ik persoonlijke sportdrank en van af een km of 30 cola. Hoop je in de toekomst nog eens tegen te komen maar dan in de laatste meters maar dan liefst niet alleen je rug :o)

    • Peter De Decker says:

      Ik wou zeker niet zonder energie vallen en heb daarom heel veel gegeten idd, ik moest normaalgezien nog een winegum eten op kilometer 40, maar kon die echt niet meer binnenkrijgen. :)

      Vast van overtuigd dat we elkaar nog eens tegenkomen Marc, en je hebt zelf daar trouwens ook een schitterende prestatie neergezet!

  7. Dirk Van Thuyne says:

    Heel mooi verslag van een prachtige prestatie. Ik heb ook veel winegums gegeten, maar het was na de wedstrijd ;-)

  8. Bert Wauters says:

    proficiat Peter!

  9. Adelin De Groote says:

    Mooi verslag Peter. Op naar je volgende met iets meer training en je duikt zonder problemen fors onder de 3u30.

  10. Aschwin says:

    Indrukwekkend!

  11. Sander Verminck says:

    Proficiat Peter! Uw verslag was behoorlijk uitgebreid. Ik zag het eerst niet zitten om die te lezen maar ik heb het uiteindelijk toch gedaan :p.

  12. Patrick De Sutter says:

    Dikke proficiat man. Eeen prachtige tijd. Jij gaat weldra zonder moeite onder de 3u30min.

  13. Chris says:

    hehe, jaja, ik vreesde een beetje voor een snelle start, maar je hebt het voortreffelijk gedaan ! Nogmaals proficiat !

  14. Peter says:

    Mooi gelopen Peter, proficiat.

  15. max says:

    Mooi verslag en prachtige tijd. Maar wat heb je veel gegeten onderweg! En je had ook ontzettend veel bij je als ik het allemaal zo lees. Volgende keer ben je veel sneller en heb je dat ook allemaal niet meer zo nodig denk ik ;-) Op naar de volgende!

    • Peter says:

      redelijk veel mee idd, maar da’s het voordeel aan die draagriem: je voelt amper dat je iets meehebt. En dat flesje in de hand loopt idd niet supermakkelijk, maar ach ook dat went wel :)

  16. Geert says:

    Beste Peter, we starten op 17 jan 2012 met de voorbereiding op de 100 km van Oxfam door de Hoge Venen (25/8/2012). Iets voor jou?

  17. lenaerts marc says:

    ik ga deze ook lopen eind deze maand.Het is ook mijn eerste, al zie ik er nu wel al een beetje tegenop als ik je verslag lees.Dat onverharde is ook niet echt mijn ding.
    Maar we zien wel.
    Ga je ook dit jaar?

    Groetjes
    Lenaerts marc

  18. lenaerts marc says:

    ok, dan zien we mekaar daar waarschijnlijk wel, tot dan

    op Facebook kan ik je antwoorden in de chat niet lezen, raar.

    groetjes

  19. Carl says:

    Bedankt voor het neerschrijven van dit verslag, heel inspirerend :-)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *