‘t is (voor) niks

Afgelopen zondag was er de ‘t is (voor) niks marathon, reeds m’n 17e marathon van 2017.

Het is koud, maar ik kies toch maar voor een korte broek. Een totaal verkeerde keuze zal blijken, want m’n benen voelen tijdens de ganse wedstrijd super-koud aan. Ik krijg totaal niet warm, ondanks dat ik toch behoorlijk doorloop de eerste helft van de wedstrijd.

We wisten al dat er prachtige natuur in Geldrop, toch geniet ik telkens opnieuw als ik hier mag lopen (het is m’n 8e keer dat ik hier deelneem).

Ik tracht vandaag te finishen in 3:25. Ik moet reeds na 2 kilometer vaststellen dat dit op dit parcours totaal niet haalbaar is voor me. Ik stel m’n doel bij en schakel over naar een 3:30 schema. Ik voel dat dat eigenlijk ook te snel is.

Ik volhard in de boosheid, maar krijg bevestiging van het te snel lopen na 26 kilometer. Ik heb het totaal gehad en de snelheid zakt…

Ik probeer nog aan te klampen in een tempo van om en bij de 11k/u, maar ik krijg een 2e oplawaai van de man met de hamer rond het 30 kilometer punt. Het is een serieuze klop deze keer, ik haal geen 10k/u meer en moet diep in m’n reserves graven om de rest van het parcours nog af te werken…

Langzaam maar zeker komt de finish toch naderbij en eindig ik de 42 kilometer na 3:45:04 (11.3k/u). Ik word daarmee 18e op 106 finishers / 140 deelnemers.

Ik trek snel wat nieuwe loopkledij aan en raap m’n moed bij elkaar om terug te wandelen/lopen naar Jessie die vandaag ook deelneemt aan de marathon. Het is goed voor nog een kleine 6 kilometer extra… Ik ben blij om 3 kwartier later, nogmaals bij m’n auto te arriveren – genoeg is genoeg, assez c’est assez! :)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *