Vrijdag voelde ik m’n achillespees zeuren, een waarschuwing dat ik te snel m’n loopvolume aan het opbouwen ben: niet lopen dus vrijdag en ook vandaag niet lopen. Ik wou wel ietske van beweging doen, iets waar ik de achillespees niet extra mee belast: zwemmen of fietsen dus. Beide niet direct m’n favoriete sporten, maar ja…
Ik opteer er voor om een tochtje te fietsen. Ik ben al van plan om m’n vast trainingstochtje “op en neer naar Cadzand” te rijden als ik me Herman z’n nieuwe passie herinner: toertochten rijden met zijn mountainbike. Ik kijk eens op de toertocht kalender en zie dat er vandaag 2 tochten in m’n buurt zijn: Oedelem en Assebroek. Ik zie dat ik ter hoogte van Sijsele reeds kan inpikken voor de toertocht van Oedelem maar dat ik me verder moet verplaatsen voor die van Assebroek. Oedelem it is dus.
Er zijn 3 afstanden die kunnen gereden worden: 25k, 35k, 45k. Ik vind 45k eigenlijk nog niet zo overdreven veel, als ik anders een tochtje fiets doe ik 70k weliswaar niet over onverharde wegen dan. Maar bon, ik opteer vandaag voor de langste afstand: 45k.
De fiets die ik heb is wel niet direct aangepast om door modderstroken te rijden: het is geen mountainbike, maar een citybike van de jaren stillekes die een goeie 30 kilo weegt, ooit nog in de Makro gekocht. Ik denk daar zal ik wel commentaar over krijgen straks als de echte bikers met hun sjieke machines me voorbijzoeven, maar bon…
De toertocht
Het is al meteen zwaar zwoegen om langs de achterkant van Sijsele ziekenhuis doorheen het bos te rijden. Gisteren heeft het zwaar geregend en m’n dunne bandjes zonder al te veel profiel zijn serieus aan het doorslieren om zich een weg doorheen de modder te banen.
De route is aangegeven met gele pijltjes
Na het volgen van een paar boereslagen kom ik terecht op de oude spoorwegbedding. De oude spoorwegbedding is weliswaar onverhard maar al goed hard gereden door de vele fietsers die hier dagelijks passeren, dat bolt al direct een stuk beter dus…
De route loopt langs goed berijdbare en minder goed berijdbare boereslagen...
Langs de oude spoorwegbedding gaat het nu richting Assebroek waar we het Ryckeveldebos opzoeken. Hier kom ik af en toe wel eens lopen, prachtige streek. De mountainbike tocht stuurt me over verschillende single tracks, prachtig maar op verschillende plaatsen wel moeilijk bereidbaar wegens heel glad…
fietsen doorheen het Ryckeveldebos
Na een 15-tal kilometer kom ik bij de eerste bevoorrading maar die laat ik links liggen, ik heb zelf een pul met drank mee en wil vooral een beetje doorfietsen nu…
De tocht leidt verder naar de bergvallei. De afdalingen zijn moeilijk te nemen, niet zozeer omdat ze zo steil zijn maar door de modder werken m’n remmen precies niet zo goed meer. Als ik zowel voorrem en achterrem aanspan mindert m’n fietsje toch precies wat vaart. :)
In West-Vlaanderen ondertitelen ze zelfs de prikkeldraad...
Na een goeie 25 kilometer komt het parcours samen met de toertocht van 35 kilometer. Op een stuk tarmac ga ik 2 renners voorbij die met een groen Terbeke shirt rond rijden. Bij de eerstvolgende onverharde strook komen de 2 mountainbikers weer naast me rijden.
“Ja man, ge hebt veel ballast mee geloof ik” zegt een van de renners, doelend op m’n zware fiets met spatborden en al… Hij vervolgt “Is dat ne fiets van uw grootvader waar ge mee rijdt?”. Ik lach en zeg “nee, maar ie zal toch wel al een goeie 20 jaar oud zijn…”. Hij zegt “Ik kan da goed geloven”.
Ik laat de 2 bikers van Terbeke voorgaan, met hun dikke banden zullen ze hier makkelijker door deze onverharde strook komen denk ik. Tot m’n verbazing kan ik gewoon blijven volgen in hun spoor. Ik blijf een aantal kilometer achter deze mannen hangen maar op het moment dat ze hun snelheid verlagen muis ik er vanonder en laat ze ter plaatse. En dat met grootvaders fiets denk ik… :)
In Oedelem gaat het doorheen een bos, er zijn precies al veel mountainbikers doorgereden want de strook ligt er zwaar bij, ik moet verschillende keren afstappen omdat ik me vastrijd en het duurt ook niet lang voordat ik met natte schoenen rondloop…
Het zwaarste stuk van de tocht is doorheen het “zwarte veld”, verschillende modderstroken liggen er zo slecht bij dat ik me er zelfs niet aan waag om er door te fietsen, maar vanaf dat het een beetje mogelijk is spring ik op m’n bike. Ondanks dat ik eigenlijk met een totaal onaangepaste fiets rijd haal ik het merendeel van de andere bikers bij, zelfs op de onverharde stroken.
Aan de 2e bevoorrading stop ik voor een tasje soep, dat smaakt zeg… Een renner die me terug op m’n fiets ziet springen zegt “Ja man, gij moet goesting en ze…” doelend op m’n niet echt geschikte fiets… Maar 2 opmerkingen op 3 uur tijd, da valt nog mee denk ik… :)
Na het volgen van nog wat boerewegen en modderstroken zijn we terug bij het beginpunt.
M'n oud vehikel bij de aankomst, niet echt materiaal voor een mountainbike tocht maar het heeft deze tocht toch maar mooi overleefd hé! :)
Ik leg de 49.58 kilometer af in 2:56:53 (16.8km/u) met een gemiddelde hartslag van 140. Kunnen we mee leven op dit toch wel zwaar parcours…
