Peter de endorfine junkie

Deze morgen met een raar gevoel opgestaan, moet ik vandaag echt niet gaan lopen?
Heel raar, een soort van gemis bijna. Reden genoeg om toch maar de tijd te besteden om een nabeschouwing te schrijven over het evenement.

De loop-compagnons

Ik had met niemand afgesproken om samen te lopen en was eigenlijk van plan om de 30′ers alleen te gaan afleggen, maar ik ben blij dat het anders gelopen is. Ik heb zeker afgezien gedurende deze 4 dagen, maar mede dank zij m’n loopcompagnons werd het een stuk makkelijker om het einddoel te bereiken.

De eerste 2 dagen liep ik samen met kapitein Gregory Bolle, ook hij was van plan om de 4 dagen lopend af te leggen. Samen slaagden we er in om een gelijkmatig tempo te lopen gedurende de ganse wandeling. Een heel aangenaam man om mee te praten, ik denk niet dat er veel momenten waren waar we gezwegen hebben, bovendien was hij goed op de hoogte over hetgeen op welk moment te zien was en kon er altijd iets interessants over vertellen. Ook was hij een perfect navigator, hij liep met het afgedrukte plan in z’n hand en wist ons perfect te leiden langsheen de route en wist ook steeds te vertellen wanneer er een klimmetje aan kwam. De laatste 2 dagen heb ik Gregory niet gezien, ik heb wel op de website die de tussentijden toont gezien dat ook hij z’n 32′ers met succes heeft beëindigd: de voorlaatste dag startte hij een half uur later en liep het parcours uit, de laatste dag is hij blijkbaar ook rond 8u30 gestart en heeft het parcours de laatste dag aan wandeltempo uitgewandeld. In ieder geval bedankt voor het gezelschap Gregory en proficiat met het succesvol beëindigen van de 4×32.

Een stukje van de eerste dag en de 2 laatste dagen liep ik samen met ultraloper Ludo Depoortere. Hij liep de 4 daagse als voorbereiding voor de spartathlon. Je zou verwachten van ultralopers dat het eenzaten zijn, maar dat is bij Ludo alvast niet het geval. Samenlopend met hem waren de stiltes op één hand te tellen. Hij kwam bovendien vaak grappig uit de hoek. Heel boeiend was het ook als hij over zijn ultralopen-passie vertelde. Voor Ludo was deze 4×32 opdracht natuurlijk maar klein bier, maar je moet het toch maar steeds opnieuw doen. Bedankt voor het aangename gezelschap Ludo en veel succes met het uitlopen van de spartathlon.

De wandelaars

Met de wandelaars had ik als loper niet zoveel contact, ik zag ze enkel aan de start en op het einde als de kortere afstanden samen kwamen met ons. Ook met verscheidene van hen heb ik echter aangename gesprekken gevoerd aan de start en heb veel respect voor hen, surtout voor de mensen die er in slaagden om 4×32 km uit te stappen, zij zijn immers vaak 6 a 7 uur onderweg en hebben dus een stuk minder recuperatietijd dan wij als loper die in principe reeds voor de middag terug bij het eindpunt zijn.

Het plan

Toen Dirk Van Thuyne 2 jaar terug blogde over zijn wedervaren in de vierdaagse had ik het idee van dat zou ik ook wel eens willen lopen. Het was echter naar de achterkant van m’n brein geschoven, maar toen Kathia Vanwynsberghe vertelde dat zij 4x8km zou lopen in de vierdaagse en dat haar vriend 4×32 km ging stappen, dan begon het idee van 2 jaar terug terug op te borrelen. Het verstand zei dat ik er niet klaar voor was (omdat ik veel te weinig loopkilometers gedaan heb in de voorbereiding), maar het gevoel wou er zo graag voor gaan. Ik verschoof alvast m’n vakantie met een week zodanig dat ik ook nog verlof zou hebben als de vierdaagse plaats had. Nog een paar weken heb ik getwijfeld maar net voor het afsluiten van de online inschrijvingen heb ik me dan toch maar ingeschreven voor de 4 dagen. Ingeschreven voor de 4×32 met het idee van we zien wel hoeveel dagen we het doorworstelen.

My 5 seconds of fame…

De eerste dag werd er een filmpje gemaakt waarin we even in beeld kwamen. Het filmpje werd uitgezonden op de regionale zender van West-Vlaanderen (WTV). In het filmpje zie je naast me Ludo lopen, achter Ludo zie je Gregory. Blijkbaar had het uitzenden van dit stukje op WTV toch wel effect want we werden regelmatig herkend door de wandelaars die we voorbij gingen. Het scheelt natuurlijk wel dat er niet veel lopers meededen zo val je natuurlijk wat meer op…

De cijfers

Plaats	Afstand	Ochtendgewicht	Rusthartslag	Gemiddelde snelheid	Gemiddelde hartslag
Dag 1: Oostduinkerke	31.69k	78 kg	40	10.1k/u	149
Dag 2: Poperinge	30.21k	77.7 kg	43	10k/u	???
Dag 3: Diksmuide	31.74k	78.5 kg	44	10.5k/u	143
Dag 4: Ieper	29.57k	77.7 kg	43	9.9k/u	136

Normaalgezien neem ik zelden of nooit m’n rusthartslag, om te zien wat de 4 opeenvolgende 30′ers met me deden besloot ik me toch maar eens de moeite te getroosten. Ik was eigenlijk tamelijk verbaasd dat m’n rusthartslag de eerste dag slechts 40 was, ik dacht dat die een stuk hoger zou geweest zijn.  De rusthartslag is gemeten net na het ontwaken, hartslagmeter van m’n Garmin omgegord en dan terug gaan liggen en kijken op welk cijfertje hij blijft hangen. (Ik weet niet of dat de hartslag meten in liggende toestand het meest aangewezen is, op sommige plaatsen heb ik gelezen dat ze het in zittende toestand meten. Niet dat dat heel veel verschil uitmaaktte, de eerste dag heb ik beide methodes toegepast en liggend was het 40 terwijl het zittend 43 was. (beide eigenlijk lager dan verwacht)).

Voor ik aan de 4-daagse begon heb ik 2 dagen rust genomen en het is dus normaal dat de eerste dag de meting iets lager is (immers uitgerust dan). Tot m’n plezier heb ik vastgesteld dat er blijkbaar weinig stijging zat in m’n rusthartslag de komende dagen, dat betekende immers dat ik conditioneel nog wel redelijk fris zat!

Tijdens de 4 dagen van de ijzer heb ik serieus wat afgedronken en gegeten en dit met het idee dat ik zeker niet wou verlichten terwijl ik aan deze uitdaging bezig was (je verliest immers een deel van je krachten als je te snel gewicht verliest). Ik kan nu wel effe geen spaghetti meer zien. :)

Alle dagen heb ik een gemiddelde hartslag gemeten binnen m’n hartslagzone 2 (136-150), ik had niet verwacht dat ik m’n hartslag gedurende zo’n lange periode zo laag zou kunnen houden hebben. In Poperinge heeft m’n hartslagmeter de geest gegeven (batterij leeg), ik vermoed dat ik dan wel een gemiddelde hartslag heb neergezet van boven de 150, want de benen waren serieus verzuurd vanaf kilometer 17.

De organisatie

De organisatie van deze vierdaagse was schitterend, op verscheidene plaatsen langs het parcours bevoorrading, mobiele toiletten langs de weg, seingevers die je helpen de baan over te steken én een schitterend parcours langs voornamelijk rustige wegen. Enkel de 2e dag in Poperinge was de organisatie iets minder (onder een gesloten hek moeten kruipen en de bepijling in Frankrijk was iets minder waardoor we een stukje mislopen hebben). Maar over het algemeen dus schitterend, dit evenement is dus voor herhaling vatbaar.

De beloning

De beloning om deze vierdaagse succesvol te beëindigen was deze medaille, zij krijgt een ereplaatsje bij me, want ik ben er toch wel trots op dat ik er in geslaagd ben om deze vierdaagse tot een goed einde te brengen!

De laatste vandaag.

Niet zo ver rijden vandaag naar Ieper, maar toch maar iets voor 6 uur opgestaan gewoon omdat ik wakker was, bioritme zeker?

Het is officiëel de kortste afstand vandaag, ‘maar’ 30 kilometer… Maar de start- en aankomstplaats ligt wel ongeveer 2 kilometer uiteen. Me ‘s morgens maar aan de aankomstplaats geparkeerd en als opwarming de 2 kilometer naar de start gewandeld. Ik raak amper vooruit, benen zijn serieus stram, dat belooft voor straks denk ik.

Een serieuze bende volk aan het vertrek dat reeds staat aan te schuiven. Ik ben nochtans 40 minuten te vroeg ter plaatse. Rap effe nog het toilet opgezocht (zelf papier mee deze keer, ik ben ondertussen al geleerd) en daarna me tussen de horde wandelaars gewurmd. Weer een paar die niet content zijn dat ik voorsteek, maar ja ze zouden dat ook niet zijn als ik ze straks moet voorbijgaan op een te smal stuk.

Nog betrekkelijk dicht vooraan geraakt. Gregory m’n loopcompaan van de eerste 2 dagen is terug niet te zien. Er maar alleen op uittrekken dan vandaag denk ik.

Na de start lopen er snel een aantal lopers voor me, ik ben niet van plan om me te laten opjagen en laat ze lopen.

Ik passeer snelwandelaar Danny, hij heeft blijkbaar m’n blog van gisteren gelezen en loopt een klein stukje mee om even tegen me te babbelen. Danny stopt al snel met lopen en we wensen elkaar succes voor de komende kilometers.

Ik zie Ludo Depoortere voor me lopen, hij kijkt achterom en wacht me op. Samen met Ludo loop ik verder.

Na een paar kilometer ons tempo van gisteren te hebben gelopen zeg ik dat ik toch wat trager ga lopen vandaag (het loopt immers totaal niet vlot voor me op dat moment). Ik zeg hem dat hij niet op mij moet wachten, het gaatje naar de lopers voor ons is nog niet zo groot en dat kan hij makkelijk toelopen als hij wil. Ludo zegt “nee nee” en vertraagt samen met mij richting de 10k/u.

Een tijdje later komt een loper aansluiten. Hij zegt niet gemakkelijk om dat gaatje toe te lopen maar ik moest en zou het toelopen zegt ie. Al een geluk dat we net vertraagd waren dus. De loper heet Norbert en loopt vandaag mee als voorbereiding op de “In Flanders Field” marathon die binnen 2 weken plaatsvindt.

Aan een tempo van ongeveer 10k/u lopen we met ons gedrieën verder. Het zijn over het algemeen mooie rustige boerenwegels waar we over lopen, maar het valt ons snel op dat er hier toch wel veel wielertoeristen rijden. Het duurt niet lang voor we doorhebben dat er blijkbaar vandaag ook een toertocht georganiseerd is die voor een stuk over dezelfde wegen gaat. Het is oppassen geblazen en een vrouwelijke wandelaarster maakt van haar tak en schreeuwt uit “het is toch niet te geloven dat ze 2 organisaties over dezelfde wegen sturen!”. We negeren haar en lopen verder.

Een eindje verder komen we terug een groep wielertoeristen tegen, waaronder één grapjas die de dooddoender roept “ge moet niet meer lopen, ze hebben hem al”. Ludo roept snel terug “wacht maar, sebiet kunt ge afstappen en te voet verder als ge die wandelaars tegen komt”.

Na 10 kilometer scheiden onze wegen van de wielercaravaan en wordt het eindelijk genieten van het landschap. Het loopt eigenlijk wel best vlot aan dit tempo, weinig last van de kwaaltjes die ik deze morgen overal voelde en met dit tempo zit ik zelfs vaak te lopen in m’n hartslagzone 1. Ik geloof steeds meer in het feit dat ik de eindstreep van de vierdaagse zal halen.

De eerste controlepost is rond het 17 kilometer punt vandaag. Nadien moeten we af en toe over onverharde wegen. Norbert doet dat niet graag en heeft het hier ook vaak lastig, we wachten hem steeds op na deze onverharde wegen.

Ik begin het toch iets te fris te vinden en stop om m’n vestje aan te trekken, loop maar door zeg ik tegen de anderen. Serieus gefoefeld met de vest, de voering zit tussen de tiret. Door het gefoefel ben ik er een heel tijdje mee bezig. Norbert en Ludo zijn ondertussen al een heel eind voor me. Ik schakel een versnelling hoger om het gaatje te dichten, een stukje a 12 a 13k/u, het loopt vlot maar door de hogere inspanning die ik nu lever moet ik me inhouden om m’n vest niet terug uit te trekken als ik terug aansluit bij Norbert en Ludo.

Samen gaan we verder op pad, vanaf het 25 kilometer punt gaat het terug goed op en neer en Norbert moet op zijn tanden bijten om te blijven volgen. Kilometertje verder halen we een andere loper bij van wie het licht al een tijdje is uitgegaan. We peppen hem op en nemen hem mee op sleeptocht.

28 kilometer punt, nog een controlepost. Er zijn problemen om het kaartje van Ludo in te scannen. Ik wacht bij hem terwijl Norbert en de andere loper doorlopen. Eenmaal het kaartje van Ludo dan toch gescand geraakt gaan we weer op pad.

Ludo is blijkbaar zinnes om onze companen van weleer weer bij te halen want het tempo komt al snel op 12k/u te liggen. Ik zeg dat we sneller aan het lopen zijn. Ludo zegt kijk daar in de verte lopen ze. Het is al een serieus eind, ik zeg die halen we niet meer bij man, nog 2 kilometer tot de streep en die zijn echt al ver weg. Terwijl ik het zeg smijt ik wel een versnelling hoger. Tussen de 14 a 15k/u banen we ons een weg doorheen de wandelaars op zoek naar onze companen van weleer. Het loopt eigenlijk best vlot en het lukt ons zowaar om een 500-tal meter voor het einde terug aansluiting te vinden met Norbert en de andere loper.

We beëindigen de 29,57 kilometer in 2:59:49 (9,9k/u), m’n gemiddelde hartslag was 136, de ondergrens van m’n hartslagzone 2. Net voor het begint te regenen zijn we gearriveerd.

Yes we did it!

Toen ik aan m’n uitdaging begon hechtte ik weinig geloof in m’n slaagkansen, maar op één of andere manier is het me toch gelukt om een volume van 140 loopkilometers de afgelopen 7 dagen te doorstaan.

Morgen rustdag!

Na het beëindigen van de wandeling steek ik samen met Ludo nog een frietje.