Ochtendgewicht: 78kg – Rusthartslag: 40
De vierdaagse van de Ijzer is een vierdaags wandelevenement dat ik wel eens wou lopen. De voorbereiding is wel niet echt ideaal te noemen (de laatste 3 weken liep ik respectievelijk: 54k/22k/56k). De kans is dus vrij reëel dat ik bij 4 opeenvolgende 32′ers op m’n bek zal gaan, maar we zien wel…
Vandaag was de eerste dag van de vierdaagse: een parcours van 32k doorheen Oostduinkerke.
Rond 8 uur m’n wagen kunnen parkeren, maar door een zoektocht naar een toilet toch maar een paar minuutjes voor de start me naar de startlijn kunnen begeven. Reeds een hele horde wandelaars achter die streep natuurlijk, me toch maar naar voren gewurmd, een paar boze blikken en opmerkingen ala “zorg dat je wat vroeger bent eh” incasserend. Maar bon, ik slaag er toch nog in om me rond de 30e startrij te posteren.
Het is helemaal niet de bedoeling om snel te lopen vandaag (uitlopen is het doel), maar als loper maak je wel meer snelheid dan als wandelaar natuurlijk, dus eenmaal de start gegeven is schiet ik me naar de kant van de weg en slaag er op die manier in om vrij snel op te schuiven naar voren.
Ik passeer Charlotte De Winter die in het gezelschap vertoeft van een paar militairen in vol ornaat, ze is ook aan het lopen maar het tempo ligt iets te laag dus ik passeer maar. Vrij snel zit ik bij de kop van de wandeling te lopen.
2 jonge gastjes beladen met een zware rugzak geven het tempo aan. Na 2 kilometer geven ze er de brui aan. Ik heb niet veel zin om hier 30 kilometer alleen rond te lopen vandaag, dus ik wacht even en loop samen met de eerstvolgende loper mee. Gregory (zo blijkt ie te heten) zijn doel is om rond de 10k/u te lopen. Ideaal denk ik. Op dat moment lopen we wel rond de 11k/u, maar ja…
Samen gaan we op pad en zullen het volgende uur een paar te vroeg gestarte wandelaars bijhalen. Doordat we sneller zijn al lopend dan al wandelend zijn ze hier en daar de randanimatie nog aan het opzetten als wij al gepasseerd zijn.
10 kilometer punt passeren we rond de 55 minuten. Ongeveer 11k/u dus. Gregory zegt bij het horen van de tussentijd dat dat wel iets sneller was dan dat ie voor ogen had. Geen probleem, dan lopen we ietske trager.
Na 15 kilometer zien we een loper voor ons lopen, Gregory denkt dat ie hem kent en wil het gaatje dichten. Ik zeg, niets forceren, het is geen wedstrijd en binnen een kilometer of 2 krijgen we die toch zoiezo te pakken. Het lukt om een gestadig tempo te blijven aanhouden. Ons tempo ligt dan ongeveer rond de 10.5 k/u.
17 kilometer punt, we worden door de duinen gestuurd, half mul zand en veneinige klimmetjes zorgen dat de snelheid ferm zakt, we lopen tussen de 8k/u en de 9k/u doorheen dit duinenveld. Na 2 kilometer halen we de loper voor ons bij, hij zegt dat hij het voorzichtig aan doet in deze strook en wij lopen een eindje van hem weg.
Na 5 kilometer doorheen het half-mulle zand te hebben gezwoegd komen we rond het 22 kilometer punt terug op de dijk. De loper achter ons haalt ons terug bij. Hij blijkt Ludo De Poortere te noemen. Een ultra loper blijkbaar. Hij zegt dat hij de eerste 5 kilometer vandaag rond de 13k/u gelopen heeft samen met 2 anderen, wat me sterk lijkt, dan moet hij immers 5 minuten verloren zijn de volgende 10 kilometer als wij hem kunnen bijhalen en zo moe ziet ie er nu ook nog niet uit.
Ik leer dat Ludo vorige week nog de 100 kilometer van Bornem liep, net als Gregory blijkbaar (Gregory liep er 30 en wandelde de rest uit). Ik ben maar een kleine vis in vergelijking met die mannen dus, de verste afstand die ik liep dit jaar is 24 kilometer en m’n weekvolume komt niet boven de 60 kilometer uit (zoals ik in de inleiding reeds vertelde). Maar bon, met ons gedrieën gaan we samen verder op pad.
Een paar kilometer verder wil Gregory zn waterflesje bijtanken. Ludo loopt verder. Ik laat Ludo lopen en wacht op Gregory.
Aan het 26 kilometer punt staan ze vissoep uit te delen. Dat gaan we niet al lopend opdrinken. We houden een 10-tal minuutjes halt om het vissoepke te nuttigen. Dat smaakt zeg.
Vissoepje drinken
Het is moeilijk om na deze pauze terug op gang te geraken, de benen zijn immers al lichtjes verstijfd van deze tussenstop. We houden de laatste 6 kilometer een tempo aan van 10k/u en zijn beiden blij van de aankomststreep te zien.
Ik leg de 31,69 kilometer af in een netto-tijd van 3:07:48 (10.1k/u). Gemiddelde hartslag was 149, iets hoger dan ik had gehoopt, maar toch nog net binnen m’n hartslagzone 2.
Als de benen morgen niet te stijf zijn dan gaan we op naar dag 2 in Poperinge, naar ‘t schijnt een pittig parcours met veel hellingen, nochtans vandaag ook al 411 meter geklommen.
