In Florenville werd er dit weekend een heus trail gebeuren (“Festival Trail Chiny”) georganiseerd waarbij er kon gekozen worden tussen 4 afstanden (5.1k – 11.4k – 26k – 52k). Ik zag deze wedstrijd pas vorige week zondag blinken op de wedstrijdkalender maar ik denk dat dit wel eens een ideale gelegenheid was om mijn Salomon trailschoenen in te lopen. Ondanks dat het nieuwe schoenen zijn (‘k zal wel zien of ik nadien blaren heb denk ik) kies ik toch maar voor de middenafstand van 26 kilometer die de naam “le trail des Epioux” draagt (zo genaamd omdat de trail voor een stuk door het mooie natuurreservaat “des Epioux” loopt).
Ik ben nog net op tijd ter plaatse om met Dirk en z’n loopmaatje even te babbelen en vervolgens te supporteren tijdens hun start van de 52k. Daarna haal ik m’n borstnummer op en maak ik me op m’n gemak klaar voor mijn start die binnen een uurtje zal plaatsvinden…
De wedstrijd
De start in het basiskamp van X-Cape
De start van de wedstrijd wordt gegeven in het basiskamp van avontuur-organisatie X-Cape dewelke gelegen is in een vallei. Reeds 200 meter na de start moeten we een steile helling op om uit het dal te geraken. We worden al meteen gedwongen om al wandelend en aan touwen trekkend omhoog te klauteren, dit is meer survival dan lopen, wat is me dat hier denk ik… Eenmaal de helling overwonnen voel ik het al in mijn kuiten, dat belooft, nog 26 km :)
Het gaat geleidelijk aan omhoog en ik loop een klein gaatje naar 2 lopers voor me toe, ik kan me niet houden en neem meteen het voortouw in dit groepje wat ik me snel beklaag, want het blijft maar stijgen en ik voel dat ik m’n motor aan het opblazen ben. Ik moet temporiseren en zie de 2 lopers van me weglopen.
Ik kijk achter me en zie niet direct meer lopers achter me, ik heb niet veel zin om 26 kilometer alleen door de bossen af te leggen en besluit om toch maar het gaatje naar de 2 lopers voor me terug te proberen toelopen, na effe getemporiseerd te hebben heb ik m’n 2e adem gevonden, ik verhoog de snelheid van m’n pas en nader beetje bij beetje…
We zijn ondertussen op het natuurdomein van des Epioux aangekomen, bij het binnenkomen van het domein staat een bord waarop staat dat je zeker op het pad moet blijven en dat je vooral moet genieten van het wild dat je ziet. Veel wild zie ik niet maar wat ik wel zie zijn hele horden dazen die rond m’n lijf hangen. Ze zien me graag komen, bijten en doen in m’n benen, getverdikke…
Het gaat nu wel effe licht bergaf en na 3 kilometer klimmen doet dat toch al eens deugd… :)
Na 500 meter is echter gedaan met de relatieve rust en gaat het terug bergop. Hier slaag ik er in om eindelijk (na een kilometer of 2 achtervolgen) terug aan te sluiten bij de 2 lopers voor me. Direct na het aansluiten bij de lopers heb ik het gevoel dat ik over heb maar neem toch maar de kop niet, hou u effe rustig Peter denk ik.
Het gaat nu een aantal kilometer steeds over brede paden geleidelijk bergop. Aan kilometer 6 begint een afdaling en wat voor een afdaling! Ik geef de loper voor me een aantal meter zodanig dat ik het pad beter kan inschatten. De afdaling gaat snel en blijft maar duren: 2 kilometer lang en de Garmin tekent snelheden op tot 17km/u, het is echt oppassen waar je je voeten zet, de weg ligt bezaaid met stenen en het bospad is ook voorzien van de occasionele kuil…
M’n schoenen beginnen een knellend gevoel te geven, misschien toch niet zo verstandig om direct zo’n grote afstand met nieuwe schoenen te lopen…
Op het einde van de afdaling aan kilometer 9 (km 9 volgens de organisatie, km 8.4 volgens Garmin) staat de eerste bevoorrading. Ik ben aan het zweten als een rund en stop dus maar om een plaatselijke douche te nemen: 5 bekers water giet ik over m’n hoofd. Het moet een raar zicht zijn want de vrouw aan de bevoorradingsstand kijkt me met argusogen aan, maar het is wel verfrissend… :)
Het gaat nu over een single track weggetje, het is bezaaid met rotsen en op het grootste deel is het pad volledig met lang gras overgroeid. We moeten ook over een klein beekje, meteen een goede test of de schoenen waterdicht zijn…
Kilometer 10 in 55′, pfft zo aan ‘t afzien en maar een moyenne van 11km/u zeg…
Kort na het 10 kilometer punt staat er een wit kruis op de weg, we kijken naast ons en zien een witte pijl links van ons staan, steil omhoog, shit zeg, lopen hierop is absoluut niet te doen, de enige optie is om al klauterend een weg naar boven te zoeken, jammer dat ze er zo’n steile stukken insteken, dit heeft nog weinig met lopen te maken…
Eenmaal de klauterpartij overwonnen gaat het verder naar links, verder omhoog, weliswaar minder steil… Dit stuk is weliswaar beloopbaar, maar mede door de klauterpartij van daarnet wordt lopen afgewisseld met wandelen door alle lopers in m’n omgeving en ook door mij, pfft, lopen, wandelen om hartslag te laten zakken, zuchten en doen, weer lopen…
What goes up must go down, de steile beklimming wordt gevolgd door een steile afdaling over een smal paadje (terug bezaaid met veel rotsen). Ik durf niet aan dezelfde hoge snelheid afdalen als m’n medelopers en zie ze dus langzaamaan uit het zicht verdwijnen…
De volgende 8 kilometer is het een kwestie van alleen door de bossen te lopen en het pad te zoeken aan de hand van de witte markeringen op de weg…
Net voorbij kilometer 19 komt er me een loper tegemoet gelopen en hij zegt dat ie geen witte markeringen meer ziet, hmm ik kijk in het rond en zie een witte markering op een boomstronk, zou dat kunnen? Het ziet er steil uit en onderaan stroomt een rivier… Ik daal toch maar een stukje af en zie een volgende markering op een boom, schuifelvoetend nog ietsje verder afdalen, ik zie niet direct andere markeringen dieper en het is nu écht steil naar beneden, dit kan echt niet hoor zeg ik en bovendien worden we hier verrot gebeten door de muggen, snel terug naar boven klauteren en toch maar kijken of er verder down the road toch geen markering te zien is en jawel een aantal honderden meters verder zien we een witte pijl, terug en route…
Het gaat weer redelijk omhoog en opnieuw moet lopen met wandelen worden afgewisseld. De steile helling wordt aan kilometer 21 terug gevolgd door een steile afdaling waar ik m’n medeloper die sneller durft afdalen dan mij terug van me zie weglopen.
We komen op de tarmac, teken van de beschaving, helemaal niet erg ik begin toch stilaan wel te verlangen naar het einde nu,…
Ter hoogte van het basiskamp van X-cape moeten we pijlrecht naar beneden langs touwen, ik zie in de verste verte geen loper achter me en de loper voor me is ook uit m’n zicht verdwenen, dus neem ik m’n tijd om deze gevaarlijke afdaling te nemen. In het basiskamp moet nog een draai gemaakt worden rond een fonteintje, waarna ik deze trailrun beëindig in 2 uur 20 minuten en 10 seconden (gemeten afstand met Garmin 24.34k -> 10.4k/u gemiddeld dus) en word daarmee 19e op een 200-tal deelnemers…
Wedstrijdverloop
Deze trail loopt doorheen prachtige natuur en heb weliswaar genoten van deze trail maar vind het wel jammer dat deze trail verschillende passages bevat die niet beloopbaar zijn...
