Peter de endorfine junkie

“Lang geleden dat we je nog gezien hebben” is de zin die ik het vaakst hoor vandaag en het is inderdaad al een tijdje geleden dat ik nog meegelopen heb in een wedstrijd. Ik ben blij dat ik er terug bij en zie veel bekende gezichten terug. Drie weken heb ik niet gelopen om de achillespees-blessure te laten herstellen en ik ben nu ondertussen toch weer al een 4-tal weken aan het lopen, waarbij ik tracht 3 maal per week te lopen met wisselend succes. (de achillespees is eigenlijk nog niet wat het geweest is (ik voel dat het nog niet 100% is), maar bon… )

Ik was eigenlijk niet van plan om een wedstrijd te lopen vandaag, maar de vriendin wekte m’n interesse voor deze wedstrijd (zelf liep ze uiteindelijk niet mee maar ondertussen had ik er wel goesting in). Het feit dat je na de wedstrijd in het Scheldorada zwemparadijs binnen mag hielp zeker in het feit dat ik er goesting in had, altijd eens plezant om van die glijbaan te slieren. :)

De wedstrijd
Ik verwacht niet om hoge toppen te scheren vandaag, ik heb voor de wedstrijd een kilometerke ingelopen en ondanks een vrij grote inspanning zie ik een tempo van 11k/u staan na die kilometer lopen. Het zal wel gedeeltelijk te maken hebben dat ik nog stijve bovenbenen heb van m’n training van 2 dagen terug, maar toch, niet te veel aandringen in de start denk ik…

Ik positioneer me op de 7e startrij ergens in de buik van het peleton, in tegenstelling tot vroegere wedstrijden heb ik vandaag totaal geen last van stress.

De start wordt gegeven en ik blijf een 2-tal meter op m’n plaats in het peleton draven, maar het kriebelt en ik schiet me naar rechts en loop een hele nest lopers voorbij. Vanuit een ooghoek zie ik dat loopbuddy Gerald ook een versnelling hoger schiet.

Ik kijk voor me uit en schuif een paar groepjes op om me uiteindelijk te nestelen in een groepje van een 5-tal personen. Het gaat wonderwel lekker maar ik zie dat de hartslag nu al zeer hoog is en dat ik waarschijnlijk een terugklopke zal krijgen heel binnenkort, maar dat zien we dan straks wel denk ik.

Na even gehangen te hebben in dit groepje kan ik mezelf niet houden en wil vooruit, ik gooi er een versnelling tussen en loop naar 2 eenzame lopers toe die even voor ons groepje uitlopen. Op het moment dat ik aansluit bij de lopers voel ik dat ik serieus over m’n toeren ben gegaan en het duurt aldus niet zo lang eer ik terug moet lossen. Het groepje waar ik me daareven nog te sterk voor voelde zie ik kortelings nadien ook passeren, het gaat te snel nu voor me en moet ook hen laten gaan.

Ik ben nu op mezelf aangewezen en tracht een zo hoog als mogelijk tempo te blijven onderhouden en ik raap zowaar een paar lopers op die ik ook terug snel achterlaat.

Net voor de eerste doortocht aan de finish sluit Patrick Temmerman aan, hij blijft in m’n zog hangen.

Na de doortocht moeten we weer die verrekte helling op, pfft, boven op de helling raap ik Erik Nuyts op. Het is lichtjes tegenwind maar ik vraag niet om over te nemen, met Patrick en Erik in m’n zog ga ik op zoek naar de volgende loper. Eénmaal dat we bij deze loper zijn aangekomen probeer ik hem aan te manen om met ons mee te lopen, maar we gaan te snel en laten hem achter.

Ik ben nu al een 2-tal kilometer kop aan ‘t trekken, op een helling neemt Patrick over, het gaat te snel en ik moet er meteen af. Erik hebben we ondertussen blijkbaar al achtergelaten en met Patrick die op een 100-tal meter voor me loopt nu loop ik zo goed en zo kwaad als het kan door. Het gat op Patrick blijft nagenoeg gelijk. Een 2-tal kilometer voor het einde krijgt Patrick opeens last van de hamstrings en gaat wandelend verder, het gat op de volgende loper is redelijk groot en ik verlies wat van m’n focus waardoor het tempo wat verder terugzakt.

Een kilometer voor het einde word ik terug bijgehaald door een achterligger, ik moet hem even laten weglopen maar met het einde nabij weet ik hem terug voorbij te gaan en er van weg te lopen.

Ik beëindig de 9.83 kilometer in 42:53 (13.8k/u) en word daarmee 10e op 65 deelnemers. Een stuk sneller dan wat ik had verwacht te kunnen lopen vandaag en dus heel tevreden!

Wedstrijdverloop

Polderloop Oostkerke – 3.8 kilometer

M’n mamma is al een tijdje Start to Run aan het volgen en ik heb haar kunnen overtuigen om eens een wedstrijd mee te lopen. Ik vergezel haar tijdens haar eerste wedstrijd.

Het is allesbehalve een makkelijk parcours in Oostkerke, een pittige helling op minder dan een kilometer na de start zorgt er al meteen voor dat je diep in je krachtenarsenaal moet duiken, vervolgens moet je dan langs de Damse vaart waar de wind altijd een rol speelt om dan langs een klein wegje naar de finish toe te lopen.

M’n moeder slaagt er in om gedurende de ganse wedstrijd een gelijkmatig tempo aan te houden (3.86 kilometer in 24:09 – 9.6k/u) en wordt zowaar eerste in haar categorie wat beloond wordt met mooie bloemen!

Goed gedaan ma, schitterend gelopen, ik ben trots op je!

Polderloop Oostkerke – 7.2 kilometer

Na 3 weken verplichte looprust (op doktersbevel om de achillespees-blessure die ik opdeed in de Ledebergse Feesten Jogging te laten genezen) ben ik deze week terug begonnen met lopen. Het gevoel in de achillespees is beter maar voelt nog niet helemaal ok aan, dus de start is tot nog toe rustig geweest.

2 maal liep ik reeds deze week en telkens was het een ganse inspanning om 11k/u te lopen, ik ben dus eigenlijk wel benieuwd in welke mate m’n conditie teruggezakt is en ook daarom loop ik vandaag mee in de Oostkerkse polderloop.

Ik positioneer me halverwege de groep en denk rustig van start te gaan, tot m’n verbazing zie ik toch al snel 12k/u op m’n Garmin staan. Een man met een t-shirt van de marathon van Oostende schuift me voorbij en ik loop maar mee in z’n zog. De man blijft hangen bij een kennis en ik blijf in hun zog lopen, samen trekken ze nu de kop voor me. Het gaat behoorlijk hard, ik moet bijten om te kunnen volgen op de steile helling, maar ik blijf hangen. We vliegen andere sneller gestarte lopers voorbij. Eerste kilometer a 13.3k/u, phew een stuk harder dan ik had verwacht nog te kunnen lopen.

Voor een loper achter ons gaat het niet snel genoeg want hij passeert ons. Ik laat m’n vorige hazen achter en schuif mee met deze nieuwe kracht. Het loopt nog een stukje sneller nu met de Damse vaart naast ons gaat de tweede kilometer voorbij aan een snelheid van 13.6k/u.

Ik voel dat ik toch al diep in m’n arsenaal moet gaan om te blijven volgen, maar blijkbaar zie ik nog niet genoeg af want met de volgende loper die uit de achtergrond ons voorbijgaat loop ik ook mee, de vorige haas achterlatend. Al snel moet ik m’n meerdere erkennen in deze loper want er zitten stukken bij dat het sneller gaat dan 15k/u, ik trap op m’n adem en moet hem laten gaan. Door het haaswerk van deze snelle man is de derde kilometer wel aan 14.3k/u, phew…

Ik loop nu aan m’n eigen tempo verder, uit de achtergrond komt er niemand meer terug en ik slaag er in om lopers voor me bij te halen en achter te laten.

De laatste 3 kilometer zijn serieus tegen wind, schuilen achter medelopers lukt hier niet meer omdat ik het tempo van ingehaalde lopers te traag vind, alleen beuk ik dan maar tegen de wind in.

Ik ben blij om de streep te zien en alhoewel m’n conditie zeker een stuk terugval heeft gehad had ik toch niet verwacht om vandaag zo’n hoog gemiddelde te lopen, ik ben dus zeker tevreden.

Ik leg de 7.27 kilometer af in 32:03 (13.6k/u) en word daarmee 17e op 70 deelnemers.

Ik voel dat de achillespees wel nog niet optimaal aanvoelt, de komende weken geen wedstrijden op het programma en het loopvolume terug opbouwen, in principe dus nog even blogstilte de komende weken :)