Echt pijn doet het niet aan m’n schenen maar met de slapende voet van zondag in het achterhoofd neem ik voor het zekerste toch maar wat gas terug en neem me voor om toch maar een lager loop-volume te draaien deze week. Ik kan het wel niet laten van een week totaal niet te lopen dus loop ik toch nog 20 kilometer bijeen in 3 keer. Donderdag liep ik er 10 rustig in één stuk zonder dat ik enige last had nadien, supercontent was ik…

Begin van de week dacht ik nog, wedstrijdje van zaterdag laat ik schieten, maar omdat het donderdag toch zo vlot liep, denk ik  kan ik maar net zo goed es afzakken naar ‘t Sas Van Gent voor de volgende wedstrijd in het SSP criterium, vandaag heet de wedstrijd de Corn-Boys loop (net zoals de plaatselijke voetbalploeg), rare namen dat ze daar kunnen verzinnen in Nederland é.

Maar rare naam of niet, wat zeker is dat het wel altijd heel leuke loopjes zijn in Zeeuws-Vlaanderen: steeds een mooi parcours en ondertussen kennen we daar ook de meeste deelnemers die meelopen in deze trimlopen (want zó heten stratenloop-wedstrijdjes in Nederland namelijk).

Zoals steeds kan er gekozen worden tussen 3 afstanden: kort (6k), middellang (8.6k) of lang (15.7k). Ik kies voor de lange afstand.

Het is wel een groot vraagteken voor me hoe de scheen zal reageren op snel lopen, ik start dus niet met hoge verwachtingen en neem me voor van de wedstrijd op ‘t gemak uit te lopen van zodra ik iets voel aan de schenen wat niet koosjer is…

De wedstrijd

Ik dring niet aan om vooraan te staan vandaag en positioneer me op de 7e startrij.

ik start vrij behouden en schuif langzaam maar zeker op richting kopgroep...

Eenmaal de start gegeven is schuif ik langzaamaan op op zoek naar een groepje waar ik kan bij aansluiten. Iedere keer als ik een loper bijhaal is dat een enkeling die net gelost is, er op en erover denk ik. Net voor het einde van de eerste kilometer sluit ik uiteindelijk aan bij een groepje, ik voel dat de gaatjes toelopen me wel serieus wat krachten heeft gekost, dat beloofd denk ik, nog geen kilometer ver en al serieus in de energie-voorraad gedoken, ik had me beter toch me wat meer vooraan gesteld voor te starten denk ik… Eerste kilometer klok ik af in 3:43 (16.1km/u), fuck zeg, ik wist dat ik vrij snel vertrokken was, maar had helemaal niet verwacht van boven de 16km/u uitgekomen te zijn…

Kilometer 2, ik zit nu uit de wind in het groepje en het tempo is perfect, het is weliswaar te snel om te recupereren maar ik kan heel vlot volgen. Halfweg deze kilometer neemt er echter een persoon over die er een lap op geeft en een stuk boven de 15km/u gaat lopen, het gaat veel te snel voor mij en ik moet lossen. Het is wind tegen en ik verlaag het tempo drastisch om te wachten op het volgende groepje. Het blijkt Patrick Temmerman te zijn samen met een vrouw, ik sluit bij hen aan,…

Helaas kan ik niet lang bij hen blijven want 300 meter verder worden alle afstanden een andere richting uitgestuurd, Patrick en de vrouw kiezen de baan voor de middenafstand en ik moet op de baan die voor de lange afstand was uitgestippeld. Het gat naar de lopers voor me is groot, zeker 300 meter denk ik, achter me zie ik ook niet direct iemand lopen… Damn, ik verlaag het tempo ietsje maar blijf toch nog maar redelijk doorlopen…

Na een tijdje zie ik een aantal lopers in de achtergrond verschijnen, één van de lopers is Luc Ryckaert, op het moment dat hij me ziet lopen, loopt hij van de andere lopers weg en haalt me vlot bij. Samen met Luc vervolg ik m’n weg, ik probeer alle kanten langs en achter Luc uit, maar nooit loop ik uit de wind, met een knipoog zeg ik tegen hem dat ie tegen de volgende keer wat meer gaat moeten  eten zodanig dat ik dan wel uit de wind kan lopen…

Ik kijk achter me en de lopers achter me zitten niet zo ver, ik laat me samen met Luc door hen inlopen. Bij dit nieuw gevormde groepje zit ik weliswaar uit de wind, maar ik voel dat ik zeker niet veel over heb, de veel te snelle eerste kilometer heeft me veel te veel kracht gekost denk ik, we zijn 3 kilometer ver en ik zit al op m’n tandvlees te bijten…

Aan kilometer 4 moet ik het groepje de eerste maal lossen, ik kom nog een paar keer terug tot bij het groepje maar ik weet dat dit uitstel van executie is… in kilometer 6 moet ik er definitief af, Luc ziet dat ik het lastig heb en blijft bij mij me, ik zeg hem dat hij niet naar me moet omkijken en zijn eigen wedstrijd mag lopen, maar voor hem is het maar een snelle training en hij blijft liever bij mij lopen…

Ik probeer nog eens om achter Luc te lopen om zo uit de wind te zitten, maar op het moment dat ik zie dat dit toch totaal geen verschil maak ga ik maar naast hem lopen, zo kan je tenminste nog af en toe wat zeggen denk ik

Ik blijf m’n medecompanen (van kilometer 4) wel in het oog houden, ze lopen nog niet zo ver voor ons uit en af en toe probeer ik er een sneller stukje tussen te gooien om op deze manier terug dichter te komen, iedere keer dat ik versnel gaat Luc vlot over mij wat iedere keer een kleine lichte mentale tik bij me teweeg brengt. Luc maant me aan om niet te hard te gaan. Ik kom wel ietsje dichter op m’n medecompanen van weleer…

In kilometer 12 is het gat toch al een 300 tal meter geworden, ik denk als ik ze nog wil bijhalen moet het nu gaan gebeuren, ik haal alles wat nog in me zit uit de kast de volgende 2 kilometer en ik kom terug een stuk dichter… In de laatste kilometer zie ik dat het gat nog te groot is om toe te lopen met een laatste krachtinspanning, het heeft geen zin meer om me moe te maken en verlaag het tempo terug…

Aan de aankomst: ik ben serieus diep gegaan vandaag en Luc moet precies nog beginnen met lopen: zo fris als ne vis is die nog. Rechts staan er reeds mensen die een kortere afstand gelopen hebben en reeds gedoucht zijn en al...

Ik beëindig de 14.95 kilometer in 1u5′49” (13.6k/u) en word daarmee 14e op 57 deelnemers.

Ik ben heel tevreden met deze wedstrijd: niet zo zeer omdat ik verstandig heb gelopen vol van loop-intellect (want dat was het niet, integendeel het was weer ver zoek vandaag: veel te snel gestart) máár wel omdat ik totaal geen last voel aan het scheenbeen. Daar had ik op voorhand voor getekend! Yeehaa!

Wedstrijdverloop

doorzettingsvermogen aanspreken vanaf kilometer 3...

Als ik kijk op de Running Calculator betekent dit echter een evenwaardige prestatie van 42′ op de 10 kilometer afstand afklokken, een minuutje sneller dan m’n huidig PR op die afstand… Redelijk zot denk ik van u zelf zo’n doel te stellen maar ik heb woensdag op training alleen lopend 43′ uit m’n benen kunnen schudden en aangezien je in wedstrijd altijd iets meer kan is dit zot doel misschien toch wel niet onmogelijk denk ik, we gaan proberen dus, het zou immers echt super zijn om onder die 1u10′ te duiken…

De wedstrijd

Niet al te warm vandaag, naast de baselayer toch maar een shirt met lange mouwen aan gedaan ipv dat met korte mouwen dat ik eerst aanhad, dat is toch direct wat aangenamer. 10 minuutjes voor de start positioneer ik me helemaal vooraan in het startvak van ‘de trage lopers van vorig jaar’ zodanig dat ik toch niet al te veel moet drummen eenmaal de start is gegeven…

Het doel voor vandaag is 1u10′ wat betekent 4:20 min/km lopen oftewel 13.8k/u gemiddeld lopen.

Ik wil niet al te traag starten, ik weet immers dat de meeste lopers vertragen na de 1e kilometer en het doel is om verstandig te lopen vandaag: mee gaan met een goed groepje waar ik me wat kan in wegsteken voor de wind zodanig dat ik zelf niet al te veel moeite hoef te doen.

De eerste kilometer gaat al meteen hard: 4:07 (14.6k/u). Snel denk ik zeker voor zo’n lange wedstrijd, maar ik voel me nog heel goed, ik adem rustig, negeer de te snelle lopers die me voorbij schieten en probeer me te focussen op de loper voor me die een heel regelmatig tempo ontwikkelt…

In kilometer 2 ga ik Patrick Temmerman voorbij, hij was gestart in het vak van de snellere lopers van vorig jaar maar heeft gisteren een zware wedstrijd gelopen en is daar vandaag blijkbaar nog niet van bekomen.

Ik voel dat dit groepje te snel aan het lopen is voor me, maar het gat naar de lopers achter me is te groot om op hen te wachten, dus ik blijf tegen beter weten maar hangen in dit te snel groepje, we zien wel wanneer ik ontplof denk ik…

Het is ferm tegenwind en daardoor zakt de snelheid bij de koplopers van m’n groepje ietsje, ik ben er niet rouwig om…

De samenwerking in het groepje is niet optimaal, er word met schokken gelopen – zowaar een waar interval binnen de wedstrijd – om te proberen om er mensen van te lopen.

Op bepaalde momenten is het echt pokeren: doen alsof je het gat niet kan toelopen naar de lopers voor je om een ander het gat te laten toelopen en op het moment dat je denkt van die andere kunnen echt niet meer zelf het gat in een rukje toelopen om daarna te constanteren dat die anderen van daarnet toch ook weer aansluiten… psychologische oorlogsvoering zowaar…

Na de bevoorrading, het 8-kilometer punt, word het groepje uit elkaar gerukt door de mensen die over hebben, ik zie veel mensen van me weglopen, ik voel me nog goed en dicht nog eens het gaatje maar ik draai boven m’n toeren en laat bewust los zodanig dat ik kan een mooie basissnelheid blijven ontwikkelen de rest van de wedstrijd.

Samen met de andere gelosten lopen we een gelijkmatig tempo en komen zowaar nog een paar keer terug bij de snellere lopers voor ons maar eenmaal ze terug versnellen moeten wij er genadeloos terug af…

Het gat naar de snellere lopers voor ons is te groot nu en het spel van onregelmatig lopen begint nu ook onder ons, de gelosten. Ik loop nu aan de kop van het groepje en zie verschillende lopers in een ruk van me weg lopen, ik blijf koelbloedig, ik blijf vast tempo lopen en laat me niet verleiden om mee te gaan, ik dring een andere loper het tempo op in de hoop dat hij het gat naar de lopers voor ons gaat dichten… Op het moment dat ik zie dat het hem echt niet zal lukken voel ik me genoodzaakt om zelf een inspanning te leveren: ik besluit het te doen met een tussensprintje, efkes gaatje dichten aan 18km/u, lastig maar zo is het gat sneller toe en ben je er rapper vanaf…

Laatste kilometer, ik ruik de meet en verhoog m’n tempo, ik laat m’n medelopers achter en haal nog verschillende lopers voor me bij, het geeft me vleugels als ik zie dat m’n doeltijd van 1u10′ zowaar haalbaar lijkt, ik geef nog een klein zetje bij de laatste 100 meter en beëindig de 16.14 km in 1 uur 9 minuten en 44 seconden (13.9k/u).

Super e!

M’n moeilijk doel van vandaag toch gehaald! Meer dan 2 minuten sneller dan m’n vorig PR op de 10 mijl (1u11′57”) en 13 (dertien!) minuten sneller dan vorig jaar.

afterparty: de tent sluiten met blog en facebook-friends

Westrijdverloop

wedstrijdverloop: onregelmatig door psychologische oorlogsvoering

Ik ben redelijk gestressd op ‘t werk van duizend en één dingen tegelijk te doen in de voormiddag. Ik ben blij dat het middag is en ik eventjes tijd vrij kan maken voor mezelf: snel m’n sportkleding aantrekken en alleen op pad trekken vandaag. Het plan is om eens goed door te geven en op die manier even alle stress van me af te lopen, dan kunnen we er ’s namiddags weer met een frisse geest tegenaan denk ik…

Geen zin in opwarmen vandaag, eenmaal dat ik satelliet ontvangst heb op m’n Forerunner schiet ik dus al meteen tamelijk hard het Liedemeerspark binnen…

Een kilometer verder zie ik tot m’n verbazing dat ik een tijd afklok van 4:37 (=13k/u), heel snel voor een eerste kilometer op training. Het is nog al eens geweest dat ik snel vertrek maar dan zit ik hoogstens net boven de 12k/u voor de eerste kilometer.

Ik denk, hmm, als ik 7 seconden kan goed maken de volgende 9 kilometer dan zit er misschien wel eens een sub-45 tijd in op de 10 kilometer afstand…

Vorige keer dat ik hier op training heel snel liep op dit zelfde parcours (10k in 45:09) dan liep ik samen met collega en top-atleet Geert Colphijn. Vandaag ben ik alleen op pad en ik twijfel serieus of een tijd van 45 minuten soieso haalbaar is als ik alleen loop… Maar bon, we gaan voor die 45 minuten en we zien wel waar we uitkomen denk ik…

Iets voor kilometer 2 kom ik buiten uit het Liedemeerspark en krijg ik een stukje gewone weg onder de kiezen. Kilometer 2 zit er op in 4:19 (13.9k/u). Shit zeg, zo snel, de 7 seconden die ik te veel had in de eerste kilometer zijn nu al goed gemaakt. Nu is het kwestie van voor de volgende kilometers de tijd onder de 4:30 te proberen houden denk ik. Dit tempo houd ik immers niet vol en mag dus iets omlaag, maar halverwege komt er wel nog een brug die we over moeten dus als ik een beetje reserve tijd kan opbouwen de volgende kilometers zou dit wel handig zijn…

Ik loop nu op het fietspad, dat loopt een stuk beter dan op de onverharde ondergrond van in het park daarnet. Ik blijf tamelijk sjette geven en probeer me te concentreren op m’n houding en m’n ademhaling. Ik haal een meisje in, ze loopt misschien wel niet snel, maar ze komt wel supersnel dichter, ik groet snel in het voorbijgaan en even later zie ik de kilometertijd: 4:13 (14.2k/u). Damn hoe is het mogelijk, nog sneller dan daarnet denk ik…

Op het volgende stuk kom ik verschillende groepjes lopers tegen, ik loop uiterst rechts op het fietspad, maar scheer toch nog rakelings langs de tegemoetkomende lopers heen. Het heeft me blijkbaar een beetje adrenaline gegeven want de kilometertijd van deze 4e kilometer is nog sneller dan de vorige… 4:08 (14.5k/u)!

De volgende kilometer moet ik onder andere de brug overwinnen, dat bijt serieus in de kuiten, maar ondanks de brug is deze kilometer ook supersnel: 4:12 (14.3k/u).

5 kilometer zitten er op in 21:32, een minuutje reserve opgebouwd voor de terugweg. Het gaat nu langs de overkant van de Schelde terug richting werk… De wind zit tegen maar de eerste strook is nog licht dalend, ik blijf me wel verbazen over de snelheid die ik kan ontwikkelen vandaag, echt superbenen. Kilometer 6 gaat net als de vorige kilometer terug in 4:12 (14.3k/u).

Kilometer 7, ik moet af en toe een redelijke windstoot verwerken hier en begin nu ook toch al een klein beetje moe te worden. Ik blijf blijkbaar wel supersnel lopen, kilometer 7 zit er op in 4:15 (14.1k/u). M’n klok wijst nu net 30 minuten aan, ik denk het moet nu toch al serieus tegenvallen om de 45 minuten niet te halen, ik mag nu immers m’n tempo laten zakken naar 5min/km…

Begin van kilometer 8 kom ik terug op het fietspad en dat is gedeeltelijk afgeschermd voor de wind, zalig! Net als de vorige kilometer klok ik ook hier 4:15 (14.1k/u). Nog twee kilometer te gaan denk ik…

Kilometer 9, ik moet een brugje op waar het tempo automatisch een beetje van stokt, maar toch is deze kilometer bijna net zo snel als de vorige kilometer, slechts een secondje trager: 4:16 (14.1k/u).

Nog eentje denk ik, in de laatste kilometer moet ik een aantal trappen naar beneden nemen om zo terug in het Liedemeerspark te komen, waardoor m’n kilometer-tempo-gemiddelde hier automatisch iets lager ligt, maar kilometer 10 leg ik ondanks het afdalen van de trappen toch nog steeds af in 4:28 (13.4k/u).

Eerste maal sub-45 op training! yeehaa!
Ik beëindig de 10 kilometer in net 43:00! (=14k/u)

Damn, slechts een beetje onder m’n 10 kilometer PR dat ik liep in een wedstrijd en nu loop ik zo’n snelheid op m’n eentje… Er was weliswaar niet zoveel wind en ik had zeker superbenen vandaag, maar ik had helemaal niet verwacht dat ik zo’n tempo op training kon ontwikkelen…

Grafiekje

pittige training!

Zoals steeds in Ursel moet er gekozen worden tussen 3 afstanden: 5K, 10K of 15K. Ik kies voor de kortste afstand.

Het is redelijk warm vandaag, 9°C duid de thermometer van m’n auto aan om 14u, hmm, warm genoeg om in singlet te lopen denk ik en op dat moment voelt het nog goed aan. Een half uurke later als ik buitenkom voor te beginnen opwarmen is de wind al serieus komen opzetten en het is ook al serieus koud geworden, toch maar een shirtje met lange mouwen aantrekken denk ik, amai zo koud

Net voor de wedstrijd trek ik m’n lange broek uit, ‘t is maar 20 minuten lopen denk ik. Ik beklaag me dit tijdens het lopen van de wedstrijd wel: ondanks de snelheid die ik ontwikkel in de wedstrijd voel ik dat m’n benen toch serieus koud krijgen…

De wedstrijd

Ik positioneer me op de 3e startrij en besluit de world runner te volgen die de vorige keren steeds in m’n buurt eindigde, de eerste honderden meters gaan een stuk boven de 15 km/u, verrekt snel dus, maar ik laat hem niet los.

Na een 500-tal meter ontstaat er een gat naar de lopers voor ons (de kopgroep), de world runner kijkt achter hem, maar als blijkt dat ik niet veel aanstalten maak om over te nemen begint hij volledig rechts te lopen zodanig dat ik niet meer uit de wind loop, niet mooi van hem, maar ik zou het waarschijnlijk ook wel doen als ze niet willen overnemen van mij…

Even later komen er zich een aantal mensen tussendrummen. Ik moet in de bocht afremmen en de mensen voor me remmen blijkbaar net iets minder af, ik ben direct op een gaatje gelopen daardoor, de aansluiting met het groepje kwijt dus…

Ik weet dat ik het gat van een 10-tal meter kan toelopen maar doe dit bewust niet… Als ik iets weet over deze omloop in Ursel is dat het venijn in de staart zit en voortijdig jezelf opblazen is dodelijk… Ik houd dus even in om bij het groepje dat achter me loopt aan te sluiten…

Na 1.5 kilometer mogen we de eerste keer over een onverharde strook, wat ligt die er slecht bij zeg, amai… putten de een tegen de andere en vol met water dan nog eens… de eerste paar honderd meter lukt het me nog om al dartelend over de plassen heen te springen maar eenmaal m’n voet vol in een plas water is terechtgekomen zie ik er niet meer naar om en waar ik voorheen de plassen ontweek, plons ik nu er  hartelijk doorheen…

2 kilometer punt, de onverharde strook is achter de rug, 500 meter tarmac lichtjes hellend omhoog, ik loop het gaatje toe naar de loper voor me waarna ik even in z’n zog uitrust…

500 meter verder worden we echter getrakteerd op de volgende onverharde strook, ik weet niet hoe het mogelijk is, maar er liggen precies nog meer (grote!) plassen dan in de vorige onverharde strook, gelukkig is deze strook niet zo lang maar ik kom ze wel zeikende nat uit en eenmaal ik op de tarmac kom maakt iedere stap nu een tsjok-tsjok geluid…

3 kilometer punt, Ursel berg omhoog. Bijna 15km/u, het kraakt en ik heb het serieus lastig maar doordat ik nog niet voluit ben gegaan in de vorige kilometers heb ik -raar maar waar- precies nog wat reserve…

Kilometer 4, we komen aan de kerk, nog effe bijten denk ik… De wind bal op kop, niet normaal (ik heb al dikwijls afgezien tijdens het lopen maar dit stukje van iets minder dan een kilometer zal toch wel zeker tot de top-3 behoren). Ik raak amper nog vooruit, gelukkig zit ik in een groepje van 3 mensen waar ik af en toe ook eens kan uitrusten in het zog van een medeloper.

Na 4.93 kilometer ben ik blij van de streep te zien, ik bereik deze in 20:32 (14.4km/u) en word daarmee 4e op 76 deelnemers, weer net geen podium dus.

Het is bijna 50 seconden trager dan de vorige keer dat ik hier liep, maar dat is vooral te wijten aan de barre weersomstandigheden niet door conditieverlies (denk ik), dus zeker niet ontevreden met dit resultaat.

Wedstrijdverloop

Na de wedstrijd trek ik snel m’n lange broek en vest aan, ik twijfel even over uitlopen (het is echt wel slecht weer) maar eigenlijk weet ik het dan al wel, gij gaat nog 2 toerkes lopen Peter.

Ik wacht even nog tot het groepje met de mannen van Aalter over de streep komt en sluit vol goeie moed bij hen aan, het tempo is nagenoeg ideaal en kan m’n hartslag mooi in m’n hartslag zone 2 houden. Aangezien m’n schoenen toch al nat zijn stoor ik me er niet aan om door een plas meer of minder te lopen wat m’n medelopers niet echt op prijs stellen aangezien zij tot dan toe nog redelijk proper waren.

Luc Frickelo is de enige van het groepje die voor de 3 rondes gaat (de anderen stoppen na 2) en ik zeg dat ik hem wel zal vergezellen bij zijn laatste ronde de goede ziel die ik ben… (maar eigenlijk ben ik blij dat Luc 3 rondes loopt, want ik was toch zoiezo al van plan om 2 toerkes uit te lopen en samen met iemand anders lopen is toch altijd leuker dan alleen e…)

Bovendien is 27 kilometer (in mijn weliswaar korte loopcarrière) het verste wat ik ooit op 1 dag gelopen heb en nu moet ik een wedstrijdtempo gaan bepalen voor deze afstand, verre van evident. Ik raadpleeg een Performance Prediction calculator en geef daar m’n beste halve marathon tijd op als referentie, de calculator meld me dat als ik een evenwaardige prestatie loop over 27 kilometer dat ik dan binnen moet zijn in 2 uur 9 minuten 10 seconden (=4:45 min/km). Meteen hebben we dus een doeltijd om onder te duiken…

Ik meld dit ook al even op m’n facebook en de eerste die reageert (den Berry) zegt dat ik zeker binnen ga zijn in 2u05. Ik moet toegeven dat ik eigenlijk wel stilletjes hoop om onder de 2u5′ te duiken. Doel dus meteen scherper gesteld, een beetje extra stress. De bedoeling is  nu om 4:37 min/km te lopen, ongeveer 13km/u dus en dat 27 kilometer lang, pfft, amai mnne frak… Moet ik dus onderweg ook nog efkes m’n halve marathon record gaan scherper stellen en dan nog 6 kilometer verder ketsen…

We moeten vrij ver lopen, maar aangezien het de bedoeling is om vandaag toch vrij snel te lopen, loop ik voor de wedstrijd toch nog maar even een kilometerke of 2 in. De benen voelen moe aan, maar dat gevoel heb ik wel vaker tijdens het inlopen, éénmaal ik van start ga gaat dat gevoel meestal over, gelukkig is het vandaag niet anders…

De wedstrijd

Ik positioneer me op de 4e startrij, Kurt Taghon staat naast me, “hoe snel ga je lopen?” vraag ik, “rond de 14km/u zeker…” zegt ie… “shit das snel, ik ga u laten lopen ze dan…” zeg ik.

Eenmaal de start gegeven blijf ik echter in de buurt van Kurt, de eerste kilometer gaat inderdaad boven de 14km/u, maar ik voel me nog wel goed nu en blijf dus maar in z’n zog hangen, al hetgeen je gelopen hebt is achter de rug denk ik…

Na 3 kilometer hebben we het leopoldskanaal bereikt en moeten we de eerste maal over een stuk onverharde weg. Op andere jaren slaan we hier direct naar rechts, maar nu moeten we eerst naar links en de overkant van het kanaal gaan opzoeken, meer onverharde weg te verwerken dus en het is dit jaar dan bijgevolg ook een zwaarder parcours.

Kurt blijft ook op de onverharde weg aan de kop trekken van ons groepje, het tempo zakt wel ietsje, maar op deze onverharde stroken is het dan soms ook zoeken waar je je voeten het beste neerzet…

Na ongeveer 7 kilometer komen we op een stukje macadam, dat loopt direct een stuk lekkerder, er lopen een paar mensen weg uit ons groepje en Kurt laat een gat vallen. Ik neem kop over van Kurt maar zie dat hij ook op mij een gat laat vallen. Ik blijf nog een tijdje m’n zelfde tempo lopen maar zie dat hij blijkbaar niet wil aansluiten. Ik voel me nog heel fris op dit moment en aangezien Kurt toch niet meewil kies ik er dan maar voor om het gaatje naar het groepje voor me in 1 ruk toe te lopen. Het gat is toch ondertussen al een 50 tal meter, maar aan een snelheid van 16 a 17km/u word dit toch vrij snel gedicht. Eenmaal aangesloten bij het groepje voor me zet ik me in laatste positie en onderga het tempo om de hartslag toch terug iets te laten zakken…

Kilometer 9, de volgende onverharde strook komt er aan. De 2e onverharde strook is normaalgezien de zwaarste in deze wedstrijd en alhoewel ze er net zo slecht bij ligt als op andere jaren heb ik de indruk dat het hier een stuk makkelijker is om je weg te kiezen dan op de onverharde strook van in het begin van de wedstrijd…

Kilometer 11, de onverharde strook ligt eindelijk achter de rug, een stukske macadam dat kan deugd doen zeg… Het tempo in ons groepje ligt hoog, ik loop ietsje onder m’n snelheid die ik anders op een 10 kilometer wedstrijd loop, ik vraag me af hoe lang ik het ga volhouden…

Bij kilometer 13.5 kijk ik verontrust op m’n horloge, nog geen keerpunt te zien, ‘t gaat toch geen waar zijn dat ze ons hier meer dan 27 kilometer gaan laten lopen zeker???

Kilometer 14, het keerpunt, ik maak een mentale klik en bereid me voor om nog eens dezelfde afstand terug af te leggen, gelukkig blijkt later dat we op de terugweg een kilometerke minder moeten afleggen, helaas is het een stukje macadam van een kilometer dat er tussenuit valt (wat normaalgezien toch een rustpunt is)….

Op de terugweg begint het groepje te versnellen, het is te snel voor me en ik moet er af, de loper achter me zit te ver en wil dus niet op hem wachten, alleen lopen dus,…

Het groepje voor me lijkt weer iets te vertragen of ik begin sneller te lopen, either way ik kom terug dichter, in kilometer 16 krijg ik terug aansluiting. Lang duurt dit echter niet want een kilometerke verder moet ik er terug af en definitief deze keer.

Kilometer 19, ik moet m’n tempo laten zakken en krijg het serieus lastig, met veel moeite houd ik m’n tempo boven de 13km/u…

Kilometer 21, we zijn terug op een slechte onverharde strook aangekomen, begin toch serieus te verlangen naar de streep…

Kilometer 21.1, nieuw PR op de halve marathon: 1:34:50 (4:21 sneller dan het vorige PR op de halve marathon).

Nog 6 kilometer doorzetten denk ik…

Het loopt allesbehalve lekker op deze onverharde strook, maar ik reken rap dat als ik m’n tempo boven de 12km/u kan houden dat ik dan zal eindigen onder m’n doeltijd van 2 uur 5 minuten… Plezierig is het lopen niet deze laatste kilometers, het is vooral een kwestie van op de tanden bijten. De laatste kilometer ruik ik de meet en kan ik de snelheid terug een stuk hoger leggen.

Ik beëindig de 26.98 km in 2 uur 2 minuten en 35 seconden (13.2km/u) en word daarmee 89e op 281 deelnemers.

Eerste helft van het deelnemersveld, onder de beoogde 2 uur 5 minuten en bovendien een klein half uurke sneller dan vorig jaar. Dik tevreden dus met dit resultaat.

Wedstrijdverloop

Het parcours is vandaag lichtjes anders dan op andere jaren waardoor het weliswaar een stuk zwaarder is dan op andere jaren, maar veel lopers (mezelf incluis) vonden het wel een mooier en meer gevariëerd parcours dan het "normale parcours".

Wel veel ander bekend volk: 4 bloggers – de spencers (Veerle en Philippe), Katrien en Koen – zij gaan allen voor de 21k en maken er vandaag een lange trage van. En dan is er ook nog ultra-kreken-loper Luc De Jaeger (met wie ik recentelijk tijdens het meelopen met marathonman regelmatig een aangenaam gesprek voerde) die vandaag voor de marathon-afstand gaat.

Voor mij is dit trail runnen iets nieuws, ik weet wel dat het gaat over door de natuur lopen, maar ik ga er redelijk onvoorbereid naar toe: ik heb namelijk geen “speciale trailschoenen”, een gewoon paar sportsloefen moet volstaan en het zal later blijken dat dit natuurlijk wat minder grip biedt…

Het is weliswaar m’n eerste keer dat ik deelneem aan een trail run maar ik ben toch redelijk competitiegericht en zou toch graag eindigen in het eerste deel van het deelnemersveld.

De wedstrijd

Ik positioneer me op de 4e startrij. Ondanks dat ik vrij vooraan start moet ik me toch al vrij snel voorbij tragere lopers murwen.

De eerste 2 kilometer gaat voornamelijk over tarmac en zie ik de kop van het deelnemersveld nog voor me uitlopen, ik heb het gevoel dat ik het gaatje zo kan toelopen naar de eersten (blijkbaar word er toch minder snel gelopen op trail runs dan op de doorsnee stratenloop) maar ik houd m’n snelheid bewust laag zodanig dat ik mezelf niet opblaas (de weg is nog lang).

Iets voor het 2 kilometer punt gaan we uiteindelijk de bossen in. Het loopt lekker, weliswaar lichthellend omhoog, de lopers voor me gaan niet snel genoeg naar m’n goesting en ik doe een paar zotte toeren om ze voorbij te gaan op het veel te smalle paadje.

Begin kilometer 3, afdaling van een zandgroeve, shit, da gaat hier ver recht naar beneden zeg, met m’n gewone sportschoenen durf ik niet snel afdalen en verlies voeling met het groepje voor me. Eenmaal beneden zie ik niet direct lopers voor me lopen, maar na een paar honderd meter gelopen te hebben zie ik een hele groep lopers lopen. Hup daar naar toe… Eenmaal ik de lopers bijgehaald heb vind ik het verdacht dat hun tempo zo laag ligt… Hmmm… Even later word duidelijk waarom, ik heb een toerke blok gelopen en ben weer op weg richting afdaling zandgroeve… Geen haar op m’n hoofd denkt er aan om die afdaling opnieuw te doen, dus ik ga tegenstroom terug om te zien waar ik gemist ben, een paar 100 meter teruggelopen zie ik de pijl staan die ik had moeten volgen… Weer en route, maar toch een paar minuten verloren door dit manoeuvre…

Door m’n omweg van daarstraks loop ik nu tussen lopers die ik normaal was voorafgegaan, de volgende kilometer wordt een vorm van interval lopen, iedere keer als ik een loper voorbij kan schiet ik hem voorbij, ik voel dat dit wel serieus wat energie kost (het zijn smalle paadjes en om voorbij te steken moet je de minder beloopbare stroken kiezen).

steile helling omhoog...

Kilometer 5, een steile helling omhoog, pfft, wat is me dat hier zeg, ik geef al wat ik kan en kom met moeite aan 7km/u, ik zie voor me mensen wandelen. Ik denk het snelheidsverschil tussen wandelen en lopen is hier erg klein en je spaart er toch wat energie mee die je op een later stadium in de wedstrijd beter kan gebruiken en besluit daarom ook tot wandelen over te gaan op dit stukje.

De volgende kilometers gaan vooral over smalle bospaadjes, wat normaalgezien een van m’n sterkste punten is (afdalen van hellingen) is vandaag m’n zwakste punt, m’n sportschoenen hebben gewoon veel te weinig grip op de steile hellingen die met sneeuw bezaaid zijn en ik ga deze hellingen dan ook heel behoedzaam naar beneden. In deze stukken bergaf zie ik de andere lopers dan ook van me weglopen, maar in de stukken bergop en de vlakkere stukken loop ik de gemaakte gaten makkelijk toe en ga deze lopers terug opnieuw voorbij.

Kilometer 8 tot 11 loopt voornamelijk over tarmac, het bevat weliswaar hier en daar een steile helling maar ik kan hier toch terug wat snelheid maken, wat loopt dit lekker…

Vanaf kilometer 12 worden we geplaagd met weides. De toegang van de weides is steeds via een draaimolen, wat er voor zorgt dat je volledig tot stilstand moet komen en terug moet optrekken…

Bij de eerste draaimolen verlies ik m’n pul water, ik word het zelf niet gewaar maar een vriendelijke loper die achter me komt roept me, 100 meter terug dus, pul pakken, de loper bedanken, de loper achterlaten en terug de achtervolging inzetten op het groepje voor me…

Kilometer 13, een helling die blijft duren, steil man niet te doen, de tervurenlaan kan er een puntje aan zuigen…

Kilometer 14, op een stuk tarmac kom ik tot bij Christophe De Potter, “hey” zeg ik, maar ik loop blijkbaar te snel om Christophe te laten aanpikken…

Weer volgen een aantal weides, op het einde van een van de weides moeten we zelfs via een krakkemikkig geïmproviseerd trapje over een prikkeldraad kruipen…

M’n schoenen zijn tot dusver proper gebleven, maar in kilometer 19 komt de laatste weide roet in het eten strooien, met m’n beide voeten zak ik een eind door het ijs (shit denk ik – in dit geval letterlijk & figuurlijk), de laatste 2 kilometer worden met zompige geluiden afgelegd.

Nog een laatste helling en na de 19.93 kilometer in 1:43:40 (11.5k/u) zit de trail er op. Ik word daarmee 15e op 149 deelnemers. Ver in de eerste helft van het deelnemersveld en dus heel tevreden met dit resultaat.

napraten met Christophe na de aankomst

Wedstrijdverloop

Als voorbereiding op le trail des Bosses van volgende week zou ik toch wel een beetje kilometers in de benen willen hebben. Ik twijfel tussen een toerke of 4 meelopen met marathonman in Gent of meelopen in de halve marathon te Cadzand. Aangezien ik toch wel graag es een beetje sneller dan 10k/u zou willen lopen en eigenlijk ook wel benieuwd ben naar het parcours in Cadzand besluit ik uiteindelijk om toch maar voor Cadzand te gaan.

Ik ga me wel inhouden vandaag en neem me voor om er hooguit een snelle duurloop van maken, tegen m’n gewoontes in ga ik vandaag es op hartslag lopen: doel is om onder de bovengrens van m’n hartslagzone 2 (=150 bpm) te blijven.

De wedstrijd

Ik positioneer me redelijk achteraan en aangezien ik opgehouden word door de mensen voor me ga ik vrij behouden van start. Ondanks de snelheid begin ik toch vrij snel groepjes lopers voor me op te rapen en achter te laten.

Het is aan het motregenen, heel vervelend, brilglazen moeten regelmatig gekuist worden, gelukkig heb ik m’n handschoenen aan…

Iets voorbij kilometer 3 worden we de eerste keer getest op een steile helling, ik kan m’n huidige snelheid makkelijk aanhouden maar zie de hartslag boven de 150 gaan, afremmen dus om de hartslag terug te laten zakken.

Over het fietspad door de duinen gaat het nu terug richting aankomststreep, het eindpunt voor de 5km afstand, maar nog maar slechts een mooi opwarmertje voor ons, de halve marathon lopers…

doortocht na 5 kilometer (plan is om traag te lopen dus ik heb me goed gekleed: een base layer, t-shirt, trui, vest en handschoenen)

Na 6 kilometer-punt ben ik het constant afvegen van m’n bril beu en steek deze dan toch maar weg in m’n vestzakje, zonder bril lopen dan maar denk ik…

We krijgen nog 2 zandstroken voorgeschoteld, respectievelijk 3 en 2 kilometer lang, enkel de aanloop naar deze stroken is door mul zand, de rest is op het harde zand dat bijna net zo goed loopt als gewoon op de baan, al bij al valt dit parcours dus best mee… (In de eerste zandstrook schamp ik wel met m’n heup tegen een paal, dat zal wel een blauwe plek worden – toch nie ideaal blijkbaar om zo zonder te bril te lopen )

Na de zandstroken overwonnen te hebben moeten we langs het fietspad terug richting aankomst, de laatste kilometers laat ik me meeslepen doordat ik in gesprek ben met een medeloper, de snelheid gaat zonder ik het goed en wel besef omhoog alsook m’n hartslag, op het moment dat ik zie dat m’n hartslag boven de 150 aan het slaan is temper ik terug m’n tempo.

Na 20.8 kilometer hebben we de aankomst bereikt, maar ik loop nog even door om zo aan de halve marathon afstand te komen en beëindig de 21.1 kilometer in 1:51:39 (11.3 km/u – 149 ghs).

Gemiddelde hartslag onder de doelgrens kunnen houden en ben desgevolge aan de aankomst nog helemaal niet moe.

De gemiddelde snelheid valt me eerlijk gezegd toch wel wat tegen… Pre ziek zijn liep ik toch een kilometerke per uur rapper aan die hartslag, bevestiging van het feit dat ik me nog niet helemaal top-fit voel zeker?

Wedstrijdverloop

Niet echt dé ideale voorbereiding dus en het wordt afwachten wat de wedstrijd gaat geven…

De wedstrijd

Het is de 7e wedstrijd van het SSP criterium vandaag: er is vandaag serieus geld te verdienen en dat is te zien, veel rappe mannen die naar deze loop zijn afgezakt. We kennen ons eigen niveau ondertussen al een beetje en ik dring dus niet aan om vooraan te staan vandaag, ik positioneer me ongeveer op de 15e startrij…

De start is snel en na de eerste kilometer komt er een onverharde strook aan, pfft dat loopt een stuk lastiger dan op de baan zeg, maar na een kleine 500 meter zijn we gelukkig van dit stuk onverhard verlost. Ik zie een 30 tal meter voor me Kurt lopen, ik denk het zou toch wel mooi zijn moest ik in z’n zog kunnen komen, ik plaats een kleine tussenversnelling en op geen tijd sluit ik aan in Kurt z’n zog. Langer dan een paar meter blijf ik daar echter niet hangen, het gat te snel toegelopen, ik moet er terug af…

Een goeie 2 kilometer ver en ik heb mezelf al opgeblazen… Ik kijk naar de hartslag en die is nochtans vrij laag naar wedstrijd-staaf-normen, maar ik krijg de hartslag blijkbaar niet hoger vandaag, te moe denk ik…

Ik verlaag m’n snelheid drastisch om lopers te laten terugkomen en in hun zog aan te pikken, ik zie een aantal groepjes me inhalen, telkens probeer ik aan te pikken maar gaat het toch iets te snel…

Na een paar groepjes zien gepasseerd te hebben gaat er me een loper voorbij die alleen loopt, hij loopt ongeveer 14km/u en zijn tempo is gelijkmatig, ik pik aan en ik kan blijven hangen, ideaal denk ik, vastbijten Peter!

Kilometer 6, er haalt ons een loper bij, hij neemt de kop over en de snelheid gaat de lucht in, ik breek en ik moet er af…

Even later moet ook m’n compagnon van daarnet de andere loper lossen. De afstand tussen m’n compagnon van weleer en mezelf blijft op ‘t eerste zicht even groot, maar het gat is toch ondertussen al een goeie 100 meter… pfft, gaatje toelopen denk ik?

Ik kijk achter me en zie een vrouw met rasse schreden naderen, ik laat even m’n tempo zakken en sluit bij haar aan als ze passeert, 14.5 km/u en meer zeg, pfft, gelukkig moet ik maar een goeie 100 meter blijven hangen in haar zog denk ik…

Even later ben ik terug bij m’n compagnon en ik zet me opnieuw in zijn zog, de vrouw loopt gelukkig te snel voor hem en hij laat ze van zich weglopen…

Kilometer 9, heb nog zo goed als geen kopwerk gedaan vandaag en ik ben ook niet van plan om vandaag nog voorbij die mens te gaan, ik ben al blij dat ik kan blijven hangen…

Er komt een world runner aansluiten, langzaamaan trekt hij het tempo op… Ik bijt op m’n tanden en begin serieus te verlangen naar de streep, het word een mentale kwestie blijven hangen of lossen, nog een goeie 5 kilometer denk ik, me nog een klein half uurke me vastbijten… Aangezien ik heel regelmatig op m’n horloge kijk slinken de kilometers traag, maar met de kilometers die verstrijken wordt m’n geschatte tijd om de streep te bereiken wel steeds korter…

Kilometer 14, we moeten over een stuk onverhard land langs een wei, er is slechts doorgang voor 1 loper, ik hang in laatste positie en zie de world runner van ons weglopen, de mens die nu al een goeie 10 kilometer voor me loopt laat begaan en na het stuk onverhard plaatst hij een serieuze tempoversnelling waardoor ik hem ook van me zie weglopen…

Ik denk ‘t is proper mij zo op die manier lossen, als hij gewoon tempo was blijven lopen die mens mocht hij gerust voor me over de streep komen, maar nu op deze manier, nee denk ik,… het gat voor me is een kleine 50 meter, met nog een goeie 500 meter naar de meet verhoog ik m’n tempo en ga hierdoor m’n compagnon en nog 2 andere mensen vlot voorbij, de world runner blijft net buiten schot…

Ik beëindig de 14.5 km in 1:02:55 (13.8km/u) en word daarmee 57e op 125 deelnemers…

toch nog maar een eindversnelling uit m'n benen geschud dus... nog 300 meter naar de meet: me aan 't focussen op de volgende loper om bij te halen...

Wedstrijdverloop

een goeie 12 kilometer vastbijten...

Na de wedstrijd loop ik nog even uit samen met Natalie: we zijn iets verstandiger en houden het uitlopen dan ook ietsje korter dan vorige week, slechts een kleine 3 kilometer uitgelopen deze keer…

even na de aankomst: in gesprek met Natalie en haar trainer.

Inclusief de wedstrijd van vandaag kom ik slechts aan 38km en ik moet zeggen dit rustweekje heeft me deugd gedaan, volgende week het volume terug wat opvijzelen tot het normale volume van 50 a 60…

me mentaal aan het voorbereiden op de wedstrijd... redelijk warm vandaag met de 4°C, een shirtje en kort broekske moeten dus volstaan vandaag

De wedstrijd

Natalie vooraan, ik op de 2e rij en in de verte ziet ge Luc Frickelo z'n kopke blinken...

Ik praat voor de start nog snel even bij met Natalie en kies vervolgens een positie op de 2e startrij. De bedoeling is om me in te tomen tijdens de start en een stuk minder snel te starten dan wat ik hier in November uit m’n sloefen heb geslaan.

de start... hier zijn we nog proper...

De start word gegeven, ik voel dat ik makkelijk naar de kop zou kunnen toelopen, maar kies bewust het spoor van een atleet van KA Gent die het blijkbaar op zich neemt om een andere collega loper te hazen vandaag. Even later ben ik heel blij dat ik deze keuze heb gemaakt want de eerste kilometer zit er op en ondanks de toch wel mooie snelheid van 15.7 km/u voel ik me nog heel fris en monter.

Iets voorbij het eerste kilometer punt komt de eerste onverharde strook er aan, de strook ligt er slecht bij, veel putten en plassen en doordat ik achter de atleet van Gent loop slechts beperkte zichtbaarheid. Het gebeurt hier vaak dat ik op ‘t laatste moment een put zie liggen en door op ‘t laatste moment een sprong te pakken of met een iets kortere pas sneller te trippelen de put of plas nog net kan ontwijken. Goed voor je reactievermogen, maar het vreet wel krachten…

Een kleine kilometer verder is de onverharde strook achter de rug, het loopt nu weliswaar ietsje omhoog en het gaat ook terug een stuk sneller, maar toch lukt het om hier even te recupereren, dit moet ook, want de volgende modderstrook laat maar 500 meter op zich wachten…

begin van de 2e modderstrook, nog steeds redelijk proper hier

Iets voor kilometer 3 dient de volgende modderstrook zich aan, ik ben al content dat ik er nog steeds aan hang. Diezelfde frisheid zoals in modderstrook 1 om de plassen te ontwijken heb ik nu niet meer en het duurt dan ook niet lang voor ik met een voet vol in een plas terecht kom, goh ja…

even later ziet 't er een stuk minder proper uit...

Deze 2e modderstrook is gelukkig niet al te lang, maar veel tijd voor te recupereren na deze strook is er niet, na een kort stukje macadam komt immers Ursel berg er aan… Pfft het is misschien maar veredeld vals plat maar de hartslag gaat richting maximum en ik heb het toch serieus lastig om te blijven volgen hier, nog een kleine kilometer denk ik…

De laatste strook naar de meet is op de tanden bijten en ik beëindig de 4.88 kilometer in 19:42 (14.9 km/u), een stuk sneller dus dan de vorige wedstrijd in Ursel (eind november vorig jaar) – toen 20:46 = 14.2km/u…

Nog 100 meter extra lopen om er een 5 km van te maken denk ik?

Ik heb immers nog 68 seconden voor 100 meter af te leggen, in principe moet het makkelijk lukken om een eind onder m’n PR van de 5km (=20:50) te geraken, maar een sub-20 zit er zeker niet meer in…

Ik denk ik heb vandaag al genoeg gegeven – genoeg is genoeg – en geef er de  brui aan voor vandaag…

Wedstrijdverloop

Wedstrijdverloop

Ik denk dat op een vlak parcours die sub-20 op de 5 er wel eens zou kunnen inzitten met m’n huidig vormpeil, helaas brengen de komende maanden enkel lange wedstrijden, maar misschien dat ik eens de eerste 5 doorknal in een van de komende wedstrijden en de rest van de afstand uitsterf naar de streep, we zien wel…

Na even uitrusten loop ik samen met Natalie nog 2 rondes uit...

Spinnen voor Paraguay

Voor de start praat ik ook even bij met Herman en alhoewel hij zegt van niet te zullen doorlopen, verbetert ie z’n parcoursrecord toch aanzienlijk! (zie blog Herman)

De wedstrijd

Ik positioneer me op de 5e startrij vandaag en heb het gevoel dat ik rustig van start ga, ik loop naast Kurt Taghon, dus ik weet eigenlijk wel dat ik ietsje sneller loop dan wat ik had gepland, maar ik denk goh voor die eerste kilometer zal da wel nie geven zeker?

Kurt en mezelf lopen ‘gewoon’ tempo en daardoor valt er al snel een gaatje naar de lopers voor ons, ik merk dat er verschillende  lopers zich in ons zog nestelen,… Ik maak me niet echt zorgen, ben een beetje aan het bijbabbelen met Kurt en da gaat nog redelijk vlot, dus de snelheid zal wel nog meevallen denk ik… Eerste kilometer, m’n horloge biept, “oei zeg ik 4:17 da’s een beetje te rap” zeg ik tegen Kurt, “ja jong” zegt Kurt (hij kent me ondertussen ook al een beetje )

Het loopt wel lekker, waar ik daarnet even voor de start het spinnen nog in de benen voelde heb ik daar nu tijdens het lopen totaal geen last van, ik blijf dus maar samen met Kurt kop trekken voor het groepje dat achter ons hangt…

Iets voor eind kilometer 3 zie ik een 20 tal meter verder een groepje van een 10-tal mensen voor ons lopen, ik verhoog even het tempo en loop het gaatje heel vlot toe, ik blijf even in het groepje hangen tot Kurt ook z’n aansluiting heeft gevonden…

Het idee van traag te lopen is dan eigenlijk al een (beetje) uit m’n gedachten en op het moment dat Kurt aansluit gaan we er samen uit het groepje er vandoor, 2 mensen sluiten bij ons aan en de rest van het groepje blijft achter…

Kilometer 3.5, er wordt een scherpe bocht gemaakt, we hebben de wind nu vrij strak tegen, dat valt tegen, Kurt en mezelf doen beurtelings de kop, van de 2 mensen die daarnet nog in ons zog hingen hangt er nu nog 1 aan, ik maan hem aan om ook eens een kopbeurt op hem te pakken maar daar heeft ie blijkbaar niet veel zin in…

Kilometer 5, de kuitenbijter hangt nog steeds in ons zog, ik laat een gaatje van een meter vallen naar Kurt waarna ik het gaatje snel toe loop, neem meteen de kop over van Kurt en verhoog het tempo, de kuitenbijter is er af, ok ik weet het het is wel een beetje gemeen maar elk z’n deel van het werk doen is niet te veel…

Kilometer 6, ik krijg het nu toch ook wel wat lastig, Kurt ziet het en zegt zet u maar in m’n zog, gewoon volgen… Ik laat me dat geen 2x zeggen en ik zeg ca va, ik loop nog wel mee tot kilometer 10 en laat u dan gaan…

Kilometer 9 gepasseerd, ben ondertussen al wat gerecupereeerd en ik kan het toch niet laten om terug even over te nemen van Kurt…

10 kilometer punt, nieuw PR: 42:45 (24 seconden sneller dan 2 weken terug in de Jeff Thuy Memorial). 3e wedstrijd van ‘t jaar, 3e maal dat er een PR aan gaat en voor de eerste maal ook de 14km/u grens doorbroken op de 10 kilometer afstand, yeehaa! Straffe kost, zal nog effe duren voor ik m’n nieuwe PR op de 10k verbeter, daar ik aan Kurt een ideale haas had vandaag.

Maar het is nog niet gedaan nu natuurlijk, het is nog 4.5 kilometer naar de streep… Zoals voorgenomen begin ik Kurt te lossen na dit 10 kilometer punt, maar Kurt roept hangt er u aan en blijft zo lang mogelijk hangen! Alle vooruit denk ik, nog efkes, ik verdapper en hang me in Kurt z’n zog…

Kurt zegt dat ie graag 14 km/u gemiddeld zou halen… Goe zot denk ik

Het is af en toe bijten maar het lukt om Kurt te blijven volgen, nog 2 kilometer naar de meet, dit laatste stuk neem ik nog voor m’n rekening zeg ik tegen Kurt en neem de kop over van hem… Het gaat blijkbaar iets te snel want ik loop Kurt los, loop maar door zegt ie… Samen uit, samen thuis denk ik, ik vertraag en ik zeg hang u in mijn zog en blijft hangen…

Op het einde van de wedstrijd, samen met haasje Kurt

Ik slaag er in om nog een loper in te halen en achter te laten en loop samen met Kurt over de streep. We beëindigen de 14.3 kilometer in 01:01:23 (14km/u),  en ik word daarmee 16e op 75 deelnemers…

Wedstrijdverloop