Endorfine junk goes international 
Ik wou er effe tussenuit in het verlof en had op de website van 101 races to run before you die een item gezien over Race the train wat me onmiddelijk aansprak.
flyer
Race the train is een trail-run met als extra dat je ook probeert om sneller het parcours af te leggen dan een stoomtrein. Slechts een heel klein deel mensen slaagt er in om de trein te verslaan en ik zie het mezelf eigenlijk ook niet doen, als ik 11 km/u haal op een trail van meer dan 20k ben ik altijd al dik content. Maar ik zie het wel helemaal zitten om mee te doen aan de wedstrijd en er dus een reisje Wales rond te plannen, dus wedstrijd ingeschreven, hotel geboekt, das boot geboekt en off to Wales…
De wedstrijd
Ik weet niet of dit speciaal is aan trail runs maar nooit heb ik al mensen zien dringen aan de streep voor een trail run en hier in Wales staan ze ook 6 meter voor de meet te wachten en moet een seingever de mensen zelfs dichter roepen eenmaal het startuur nadert. Mij niet gelaten, ik wil wel best vooraan staan en positioneer me in de voorste regionen, ik weet best dat er veel mensen zijn die sneller zullen lopen dan mij, maar mensen inhalen kost meer energie dan mensen te zien voorbijsteken (wat dan wel weer mentaal zwaar is…).
aan de start...
De eerste 2 kilometer is over tarmac wegen alvorens het onverharde te gaan opzoeken. Als ik mezelf een kans wil geven om de trein te verslaan dan weet ik dat ik elke seconde die ik kan winnen zal nodig hebben, de boodschap is dus zo snel mogelijk vertrekken en dit zo lang mogelijk vol te houden. Ik overdrijf mss wel een beetje in het snel vertrekken want ik zit vrij snel aan een hartslag te lopen die ik normaalgezien in 5K races benader, het tempo ligt heel hoog en ik voel meteen eenmaal op het onverharde gras aanbeland dat ik al diep in m’n reserves heb getast.
Ik pep me op om te blijven geven en tot kilometer 9 lukt het om een vrij behoorlijk tempo aan te houden. Op kilometer 10 moeten we op een steile berg, ik zit al 9 kilometer tegen de bovengrens van m’n hartslaglimiet te lopen en heb geen ruimte meer om in de bergop de hartslag verder te laten stijgen, het duurt dan ook niet lang voor ik op deze steil berg aan het wandelen moet gaan. Ik zie dat ik echter niet alleen ben die breek op deze berg.
Na het afleggen van kilometer 11 zitten we iets voorbij het keerpunt, ik zie op m’n Garmin dat ik 50′41″ onderweg ben, nie normaal denk ik, sebiets klop ik die trein nog (trein heeft 1u48′ nodig voor het parcours af te leggen). Ik weet wel niet precies hoe lang de wedstrijd is (de afstand is uitgedrukt in miles) maar ik denk bij kilometer 11 al voorbij ‘t keerpunt, ‘t zal wel ongeveer een halve marathon zijn zeker? Moet dus nog mogelijk zijn denk ik…
Ik blijf alles geven maar het terugkeren is toch wel een stuk zwaarder dan het doorgaan, het is constant balanceren op de flank van de berg op een smal paadje en bovendien is het ook goed aan ‘t regenen. Nie interessant voor brildragers, maar ik probeer zo goed en zo kwaad als ik kan doorheen de regendruppels te kijken (als ik ‘t op voorhand geweten had dat ‘t zo ging regenen, ‘k had zonder gelopen, goe geweten, maar ge kunt hem daar moeilijk te velde smijten e uwe bril…). In kilometer 14 staat een seingever, een grapjas want hij zegt “straight through the middle for the muddiest and wettest path”, ik natuurlijk door de midden van die modder, heel m’n schoenen vol morre, nie normaal. Kort daarna val ik in een afdaling (steunbeen verkeerd gezet of schoen niet genoeg grip door de modder van daarnet?) en whoops benen schieten alle twee de lucht in, pardoes op mijn gat… “Are you ok mate?” vraagt een loper in ‘t passeren… “yeah yeah” zeg ik en ik ga er weer verder tegenaan…
Ik durf na de val precies wel niet meer op het uiterste van de rand van het paadje te lopen (waar het het meest effen ligt) en loop nu ver constant op de scheve helling wat meer uitglijden tot gevolg heeft, gelukkig val ik wel niet meer nu. Het is constant aan het regenen, ik zie ver geen steek meer en ik denk ge moet u nu ook nie verongelukken omdat ge niets meer ziet e, een paar seconden halt gehouden om de bril dus effe te kuisen, niet dat ‘t veel helpt want de regendruppels zijn hier dik in Wales.
Kilometer 19, we verlaten de single track weg en komen terug op een breder pad. Zwaar aan ‘t afzien dat ik ben niet normaal (waarom doe ik mezelf dit toch iedere keer opnieuw weer aan denk ik). Ik hoor in de verte voor me de trein fluiten, ik kijk op m’n Garmin en zie dat 21k afleggen in 1u45 zeker nog haalbaar moet zijn, ondanks dat ik al ferm kapot zit haal ik nog alles uit m’n kas wat er in zit…
Kilometer 20 in 1:39:18, ik geloof er nog steeds in maar vind het wel verdacht dat we nog niet terug op de tarmac zijn…
Kilometer 21 in 1:43:49, de tijd is goed maar nog geen streep te zien…
De 1 uur 48 glijdt voorbij, ik weet dat de trein reeds moet binnen zijn nu, “fuck” denk ik…
Even later komt de streep toch nog in zicht en ik beëindig de 22.22 kilometer in 1 uur 49 minuten 21 seconden (12.2 km/u) en word daarmee 198e op 799 deelnemers.
net na de aankomst...
Alles gegeven en blijkbaar serieus diep gegaan vandaag want m’n gemiddelde hartslag ligt hoger dan het hartslaggemiddelde wat ik anders haal in een 10k wedstrijd. Toch lichtjes ontgoocheld dat ik de trein niet gehaald heb, maar aan de andere kant toch wel heel tevreden met de gemiddelde snelheid. Met een gemiddelde van 11km/u ging ik eigenlijk al heel tevreden zijn op dit parcours en nu loop ik een gemiddelde van 12.2km/u op een zwaar geaccidenteerd parcours, ik kan eigenlijk nie anders dan supertevreden zijn met m’n behaald resultaat, maar toch e… (nooit content e )
compleet leeg gelopen...
Wedstrijdverloop
Wedstrijdverloop
