marathon Antwerpen (pacer 3u59)

Vandaag ben ik pacer in Antwerpen voor een tijd van 3u59. Het is de derde marathon op drie weken tijd, het weegt toch wel een klein beetje en tijdens de week zitten we ook al niet stil natuurlijk en placeren we ook nog geregeld eens een loopje… :)

Ik pace vandaag samen met Koenraad. Koenraad heeft zijn dagje niet… hij heeft een slechte nachtrust gehad, aan de start krijgt hij zijn horloge niet in gang (lukt even later wel en ik geef aan wanneer mijn horloge precies op 5 minuten staat zodanig dat hij kan synchroniseren met mijn horloge) en wegens krampen moet hij de groep lossen na iets meer dan 30 kilometer. Hij verontschuldigt zich later bij de aankomst, maar geen probleem, dit kan gebeuren, tempomakers zijn geen robots en ook voor ons blijft een marathon onvoorspelbaar, zelfs al lopen we die op een voor ons rustig tempo…

Bij mij loopt het heel vlot. Ik zet me aan kop om het tempo te maken. Koenraad zakt een beetje terug en zorgt dat de groep achteraan gesloten blijft en geeft aanwijzingen waar hij kan.

De bevoorrading is telkens een moeilijk punt (en bevoorrading is er heel veel in Antwerpen). Telkens na de bevoorrading leg ik de loopsnelheid beduidend lager zodanig dat Koenraad de groep terug kan samendrijven van achteruit. Eenmaal ik terug de bolvorm van de groep zie achter me kom ik terug op cruise-snelheid. Hellingen zijn het andere moeilijke punt, bij elke helling hamer ik er op om deze rustig te nemen met kleine stapjes (en verlaag ik ook het tempo), altijd energie sparen voor wat nog komt in een marathon.

M’n pace programmatje dat ik schreef voor m’n Garmin horloge is terug een grote hulp en ik weet op elk moment hoeveel seconden ik voor lig op schema zonder me moe te moeten maken om te rekenen. In de extase van de naderende finish gaat het tempo onbewust nog iets de hoogte in, ik zie het wel, maar corrigeer het niet, zo krijgen de volgers nog een iets betere tijd. Onderstaand figuur geeft de voorsprong aan die ik op elk moment tijdens de wedstrijd had, de terugval in voorsprong had ik op moment ik een afstands-correctie deed (synchronisatie van m’n Garmin met de wedstrijd-afstand)

voorsprong op schema (pijltjes geven afstandscorrecties aan)

voorsprong op schema (pijltjes geven afstandscorrecties aan)

Filmpjes:
Na 10k:

Na 21k (halfweg):

Na 30k:

Finish:

M’n finish-tijd: 3:58:01.

Tevreden over m’n pace-werk, heel vlak gelopen.
Ook de mensen die me hebben gevolgd waren tevreden, heel veel bedankjes ontvangen, een meer dan geslaagde pace-opdracht!

marathon de Bordeaux métropole

Jessie won met een wedstrijd van Isostar een reis naar Bordeaux en een ticket voor de marathon van Bordeaux. Mits bij te betalen voor mijn deel mag ik ook mee. Behoorlijk duur, maar we zijn er eens mee weg. :)

De vrijdag is een dagje reizen: ‘s morgens met de auto naar zaventem waar je een uur of 2 op voorhand moet zijn om door al de security checks te raken, daarna anderhalf uur vliegen naar Bordeaux en in Bordeaux dan nog eens drie kwartier op de bus naar het hotel…

Zaterdagochtend verkennen we Bordeaux even met een korte rondwandeling, halen we het startnummer van Jessie op en schrijf ik me zelf via een daginschrijving in voor de marathon van Bordeaux die ‘s avonds om 20u zal starten.

‘s namiddags is Jessie de verstandigste van ons twee (geen verrassing) en rust ze op de hotelkamer uit voor de marathon die vanavond start. Zelf wil ik Bordeaux nog even ga verkennen en loop een 10-tal kilometer rond in de nabije omgeving (op een rustig tempo). Een mooie stad om door te lopen en het is wel genieten nu, maar ik weet dat ik het me straks tijdens de marathon misschien wel zal gaan beklagen. :)

Na een goed bord spaghetti begeven we ons richting start van de marathon. Het is er druk: aanschuiven bij bagage-depots, aanschuiven bij toiletten… Alhoewel we vroeg aanwezig waren moeten we ons toch nog beginnen haasten om in de startbox plaats te nemen. Er staan veel toeschouwers en langs de reguliere paden lukt het niet meer om het startvak te bereiken. We moeten verschillende malen over hekkens klimmen. Eenmaal we het startvak van 4u30 (of meer) bereiken is het duwen om er binnen te komen.

Het startschot wordt om 20u gegeven. Veel beweegt het nog niet rondom ons en het duurt zeker nog een half uur eer wij zelf over de start-streep zijn en aan onze marathon kunnen beginnen. Wat een bende volk zeg… Dit jaar start de halve marathon en de marathon op dezelfde tijd. Volgens Jessie zullen de mensen die een halve marathon lopen ons na een kilometer of 5 verlaten, maar dat blijkt toch tegen te vallen, want het duurt iets meer dan 10 kilometer eer de halve marathon van de marathon wordt gesplitst.

Ik had m’n tempo van m’n horloge voor vandaag op 4u30 ingesteld. Dit zou een PR voor Jessie betekenen, maar 4u30 zit er nooit in vandaag. De eerste 10 kilometer is het moeilijk om een vast tempo te lopen: veel te veel volk. Er loopt altijd wel iemand in de weg, het is veel slalommen. Na 10 kilometer zitten we hierdoor al meer dan een minuut achter op het schema van 4u30…. Het parcours is ook behoorlijk op en neer, tijd goedmaken zit er niet in. Integendeel.

Eenmaal we van de halve marathon lopers vanaf zijn leg ik het tempo op een vaste snelheid van om en bij de 9.3k/u. Jessie loopt naast me. Het is minder druk nu en we kunnen een betere looproute bepalen. We halen wel veel mensen in.

Telkens we iemand inhalen wil Jessie er zo snel mogelijk voorbij zijn. Keer op keer herhaal ik: niet forceren, tempo houden. Het duurt niet heel lang of er hangen een paar volgers in ons zog. Ik vermoed dat het een combinatie van factoren is: het is een gelijkmatig vast tempo en ik loop rond met een vestje waar op de achterkant pacer op staat (op het laatste moment toch maar geopteerd voor met een dun vestje te lopen en niet met een trui wegens te warm).

Jessie moet niet stoppen aan de bevoorrading. Ik neem van de bevoorradingstafel wat ze nodig heeft en reik haar aan wat ze gevraagd heeft. Aan iedere bevoorrading moet ik daardoor wel een klein gaatje toelopen op Jessie.

De andere mensen die me volgen moeten zelf voor hun water zorgen. Toch slagen ook zij er in om ons geruime tijd te blijven volgen. Eén van m’n volgers slaat af na een 10-tal kilometer in m’n zog te hebben gehangen. Hij loopt de aflossingsmarathon. Merci pour le ritme zegt hij. Ik antwoord in het Engels You’re welcome. Een andere volger bevestigt Great job you’re doing indeed. Very steady pace. Thank you!No problem, I’m used to it zeg ik…

Het feit dat de volgers iedere keer het gat op Jessie moeten toelopen nekt hen. Eén voor één haken ze af. Het wordt terug rustig achter ons, zonder het geluid van de volgende voetstappen. Af en toe moet ik Jessie herinneren om nu nog niet te gaan versnellen, het is nog ver. Jessie zit in een mooie cadans en houdt mooi tempo. Het ziet er goed uit.

Na 30 kilometer krijg ik kramp in m’n linker hamstring en voelt de hamstring behoorlijk stijf aan… Verdorie…
Combinatie van het loopje deze namiddag dat toch een loopje teveel was blijkbaar en het feit dat ik aan iedere bevoorrading een gaatje naar Jessie toeloop met haar bevoorrading…

Ik zeg tegen Jessie dat ik last heb, ze niet naar me moet omkijken, haar tempo moet vasthouden en dat ik haar wel terug zie aan de finish. Ik wandel een stukje.

Jessie kijkt niet om, ze blijft veel deelnemers inhalen, ze loopt in een mooie cadans verder en ik heb zelfs de indruk dat ze lichtjes versnelt. Jessie denkt dat ze me op minuten zal lopen…

Ik zie Jessie meters nemen, na een wandelstukje trek ik me terug in gang. Vlot gaat het niet, maar ik loop het gat naar Jessie terug toe. Ik moedig haar aan als ik terug bij haar kom, maar heel lang kan ik niet blijven hangen, want de hamstring klaagt terug… Dit scenario herhaalt zich een paar keer en de stukken die ik moet toelopen om tot bij Jessie te komen worden steeds groter. De laatste keer dat ik het gat dichtloop moet ik een paar kilometer in de achtervolging om terug de aansluiting met Jessie te maken.

Nog 3 kilometer…

Het ligt er glad bij aan de bevoorrading en het is oppassen voor de tramsporen om niet in de greppel te struikelen. Het colaatje smaakt.

Jessie krijgt het iets lastiger, maar blijft een mooi tempo maken, we halen massa’s mensen bij. Jessie loopt super vandaag.

Nog een kilometer. Ik moedig haar aan om te gaan versnellen en of Jessie nog een versnelling in de benen heeft… Ik kan maar net volgen.

uitslag: klik om in te zoomen

uitslag: klik om in te zoomen

We finishen samen de marathon van Bordeaux in 4:35:38. (Doorkomst halverwege 2:17:28, behoorlijk vlak gelopen dus).
Geen PR op de marathon voor Jessie maar wel een 2e beste tijd op dit lastig parcours. Heel sterk gelopen Jessie! Proficiat!

marathon Rotterdam

het pacing team (foto: Jos)

het pacing team (foto: Jos)

Origineel stond ik ingepland om te pacen voor 4u15, maar aangezien er voor de 4u45 te weinig pacers waren verhuisde ik vrijwillig naar een iets trager tempo om daar m’n assistentie te verlenen. 4u45 is behoorlijk traag voor me, in optimale omstandigheden kan ik immers anderhalf uur sneller. Ik vind het ook een stuk lastiger lopen op dit tempo van 8.9k/u a 9k/u dan wanneer ik rustig aan 10k/u een marathon op m’n trage duurlooptempo kan bollen, maar het is m’n overtuiging dat je als loper verschillende tempo’s moet aankunnen en het is alvast een goed tempo om m’n vetverbranding-zone wat te trainen. :)

Om 8 uur worden we reeds in Rotterdam verwacht en het is dus behoorlijk vroeg opstaan. Met tegenzin gehoorzaam ik de wekker die iets voor vijf uur afloopt… Ik sleep me naar de badkamer waar ik met half open ogen m’n tanden poets en me van ver een beetje scheer. Ik spring in m’n kleren en kook rap wat water voor een theetje onderweg. Boterhamdoos uit de frigo grabbelen en rond kwart na vijf kan ik in m’n auto springen richting Rotterdam.

Ramiro is verhinderd door z’n werkzaamheden met het Runner’s World Dream Team en pacers Daniël en Wim nemen samen met Kim dit stuk organisatie van hem over vandaag en bezorgen ons onze pacer-tenue. 10 voor negen gaan we allemaal samen op de groepsfoto en dan gaan we richting verzamelpunt om de mensen die zich hebben vooraangemeld voor mee te lopen met het pacing team te informeren. Een half uurtje later nemen we dan positie in in het startvak.

Er zijn 4 pacers voor de 4u45 tijd: Jannet en Jos starten in vak 5 en aangezien ze 10 minuten later starten dan ons zullen we hen tijdens de marathon dus niet zien. Samen met Mark start ik in vak 4. Ik ken Mark van vorige pace-gelegenheden, het is een intelligent man met my kind of humor waar ik graag mee praat. Ook plaag ik hem wel eens met het feit dat hij doorgaans meerdere malen een pitstop moet inlassen. Ter z’n verdediging vandaag blijft het maar bij 1 keer en moet ik zelf ook eens stoppen om te plassen. :)

koud he Jannet ;) (foto: Jos)

koud he Jannet ;) (foto: Jos)

Het zal warm gaan worden vandaag, maar voor de start is daar weinig van te merken, collega-pacer Jannet Lange staat te trillen als een espenblad van de kou voor de start. Koud hé :)

Voor de start krijgen we de gebruikelijke vragen die ze aan pacers stellen: welk tempo loop je, vlak of negatieve split, doe je dit vaker, etc… We stellen hen gerust, niet stressen, komt allemaal wel goed, geniet van het lopen!

Rond half elf mogen we uiteindelijk los, het is verleidelijk om in de start te snel te lopen, maar we houden ons bewust in en laten een gaatje vallen met de deelnemers voor ons en leggen de cruisesnelheid om en bij de 9k/u. Het is druk langs de kant van de weg, wat een bende supporters! Veel bandjes staan te spelen langs de kant van de weg en zorgen voor extra sfeer. Ik zie een paar volgers kilomers na kilometers aanklampen, maar er zijn ook veel wisselende contacten. Lopers uit een latere wave komen aansluiten en zijn even later weer weg.

pacen samen met Mark (foto: Jos)

pacen samen met Mark (foto: Jos)

Gisteren wandelde ik nog een kleine 30 kilometer en ik voel de eerste kilometers de benen toch redelijk hard klagen en besef nu dat ik die vervelende blaar misschien toch beter doorprikt had, maar ik troost mezelf dat het wel zal beteren na een paar kilometer lopen.

Nico Schelstraete heeft ons na 2 kilometer al te pakken, hij startte in het laatste vak (met het nummer van Philippe die verhindert was om deel te nemen). Hij zegt ons dat we wat rapper moeten lopen en minder moeten babbelen. :) Maar ons tempo is helemaal goed en we blijven ook de mensen achter ons aanwijzingen en tips geven. ;) Nico loopt goed en zal ongeveer een 10000 mensen inhalen vandaag. Sterke prestatie.

Na een kleine 10 kilometer kijk ik om en schrik van een ander bekend gezicht. Koen Vansteenkiste hangt in ons zog. Ook hij startte in wave 5 een goede 10 minuten na ons en heeft dus al een mooi gaatje toegelopen. Super bezig Koen. Ik moedig hem bij zijn vertrek uit ons groepje nog wat aan en ook hij zal een supertijd gaan lopen vandaag. Mooie prestatie Koen.

Het wordt al een behoorlijk stuk warmer.

Bij de eerste bevoorrading miste ik het water (en energiedrank wou ik niet pakken), bij de 2e post mis ik het water opnieuw omdat ik eerst m’n volgers wil water laten aannemen en kies dan toch maar voor een beker groene energiedrank. Direct last aan m’n maag van het groene goedje dat neem ik dus niet meer bij de volgende post…

De bevoorrading bij deze marathon is trouwens heel karig, enkel water en energiedrank…

De bekertjes water worden uit een grote ton geschept en vaak zit er wat aarde of andere ondefinieerbare dingen in het bekertje, maar als je dorst hebt drink je dat zonder veel vragen te stellen op. Ik miste wel iets van voedsel onder de weg, bij geen enkele bevoorrading was er iets voorradig om te eten en ik kan je verzekeren als het al van 5 uur ‘s morgens geleden is dat je gegeten hebt dat je rond een uur of 2 in de namiddag al een klein hongertje begint te krijgen. Bovendien staat er op één of ander bord reclame over biefstukken. Dat zou ik wel binnen steken een steakske met frieten nu. “Dat meen je niet!” zegt één van m’n volgers. Maar ik meen het echt wel, ik blijf zelfs ondertussen gewoon 9k/u verder lopen terwijl ik het op eet zeg ik ;) Rond kilometer 30 staan ze wel met gels, normaal consumeer ik geen gels tijdens een marathon, maar uit pure miserie om de grootste honger te stillen schuif ik toch maar een gel naar binnen.

De warmte weegt op iedereen. Niet enkel op de volgers. Mede-pacer Mark geeft aan dat z’n hartslag te hoog gaat en dat hij zal moeten uitstappen even verder, hij gaat nog tot het 30 kilometer punt meelopen om dan de kortste weg naar de finish te nemen. Ik voel m’n blaas al een tijdje drukken en zeg dat voor hij uitstapt ik snel even nog een pitstop zal maken bij de eerste gelegenheid en bij een brug met niet al te veel toeschouwers houd ik even halt. Voor we de tunnel uit zijn ben ik alweer terug, door m’n versnelling moet ik wel terug even wennen aan het tempo van 9k/u.

Niet alleen Mark krijgt het lastig (en stapt even later uit zoals aangemeld), ook de volgers krijgen het lastig. Het tempo zakt weg, het gaat te traag en het moet harder. Ik probeer aan de groep te trekken, maar het is een hopeloze zaak. Ik zou kunnen mee vertragen, maar nog trager lopen is zeer oncomfortabel voor me en het heeft ook weinig zin om als 4u45 pacer een kwartier te laat binnen te komen. Met je vlag op je rug ben je ook een leidraad voor andere lopers om die min of meer een idee van hun tijd te geven. Ik leg het tempo dus op 9k/u en weet dat ik langzaam maar zeker van m’n initiële groep volgers wegloop. Jammer, maar het is niet anders.

Vele mensen gaan aan het wandelen, het is ook echt warm geworden. Zelfs ik begin het te voelen, waar m’n hartslag de eerste 30k in een lage zone 1 zat, zit hij nu al bovenaan zone 2 te pieken ondanks dat ik nog steeds hetzelfde tempo aanhoud. Ik kruis Nico, hij zit een 8-tal kilometer voor op me en is dus bijna aan de finish, in het passeren high fiven we.

Het is eenzaam lopen zo zonder volgers en ik zou eigenlijk liever sneller lopen dan 9k/u maar ik houd plichtbewust het tempo aan. Rond kilometer 35 kom ik bij de Britse die ik ken van voor de start en wanneer ze me ziet pikt ze aan. Which pace are you doing? Nine like I am supposed to do zeg ik. Ze volgt. Het werkt aanstekelijk want meer mensen haken hun wagonnetje aan. Een paar kilometer verder moet de Britse helaas lossen, maar ik heb nu andere mensen waar ik kan op focussen.

Het in groep lopen pept de lopers op en met nog 4 kilometer te gaan gaat het nu zelfs iets te snel met een tempo van 9.2k/u, maar ik temper hen niet en blijf hen motiveren.
Het is bijna 15u nu en het wordt echt warm. Ik verlang naar de finish.

De laatste kilometer, een volger krijgt vleugels en versnelt. Ik versnel mee en we finishen samen de marathon.
M’n eindtijd: 4:42:15 (iets te snel door de laatste 4 snellere kilometers).

na de marathon (foto: nationale nederlanden team)

na de marathon (foto: nationale nederlanden team)

Haven Gent Loopt

De voorbije jaren was het me nog niet gelukt om deel te nemen in Haven Gent Loopt, dit jaar kon het wel, maar het valt wel samen met de Ronde Van Vlaanderen. Het lopen is in de voormiddag dus nog tijd genoeg om ‘s namiddags languit in de zetel naar de koers te liggen kijken…

vlnr: Pierre, Nils, Frank, ik, Glenn, Andy, Dominique, Dirk

vlnr: Pierre, Nils, Frank, ik, Glenn, Andy, Dominique, Dirk (foto: Alex)

We zijn met een paar afgevaardigden van het werk hier te plaatse, door blessures hebben helaas een paar mensen forfait moeten geven waardoor we nog met een delegatie van 9 mensen overschieten: 1 voor de 5 kilometer, 6 voor de 10 kilometer en 2 voor de halve marathon (21 kilometer).

Na al het pace-werk de afgelopen tijd heb ik niet echt een idee welke tijd ik nog aankan op een halve marathon. Met de huidige conditie zal 1u30 zeker te snel zijn, maar ik denk dat een tijd tussen 1u35 en 1u40 wel haalbaar zou moeten zijn en stel dus de ondergrens van 1u35 in als doeltijd voor de halve marathon. Niet dat ik echt naar het tempo kijk op m’n horloge, vandaag is het lopen op gevoel op een tempo dat ik denk 21 kilometer vol te kunnen houden.

Ik heb me toch vrij vooraan geposteerd en babbel nog even met Ivan die tempomaker van dienst is voor 1u30 en met Joris De Neve die Ivan gaat volgen. Eenmaal de start gegeven is laat ik het 1u30 groepje weglopen en kies meteen voor m’n eigen tempo. Het gaat toch nog behoorlijk snel met snelheden rond de 13.5 k/u.

net gestart (foto: Alex)

net gestart (foto: Alex)

Het duurt niet heel lang voor ik het melkzuur in m’n kuiten voel opstapelen. Reeds aan het 6 kilometer punt schreeuwen m’n kuiten het uit en smeken ze me om trager te lopen. (Het was eigenlijk wel te verwachten, m’n duurvermogen is goed met weken van +100k, maar het is al lang geleden dat ik nog een wedstrijd liep en intervaltraining doe ik ook al niet… en nu gaan we zo maar even 21 kilometer alles uit de kast gaan halen… ) Nu ja, verzuurde kuiten of niet, ik verbijt de pijn en blijf “gewoon” op hetzelfde tempo doorlopen. De hartslag is nog vrij laag, maar ik voel dat m’n kuiten behoorlijk gespannen staan. Benieuwd hoeveel verzuring er nog bij kan.

Het is een leuk parcours door de haven met een bandje hier en daar en we mogen ook door de fabriekshallen van onder andere Volvo en Honda lopen. Indrukwekkend al die auto’s op die lopende band. Hoeveel wagens daar bij elkaar staan, amai. Het is wel behoorlijk warm die passages doorheen de fabriekshallen, maar de passages bieden wel afwisseling en doen me wat minder aan mijn verzuurde kuiten denken.

10 kilometer punt kom ik door in 44 minuten, op een of andere manier slaag ik er toch in om nog een mooi tempo te blijven maken.

Ik loop nu samen met een loper die constant van links naar rechts loopt, het is behoorlijk vermoeiend om hem constant in de gaten te houden en te moeten bijsturen (remmen/links/rechts/gas geven). Het enige alternatief is alleen tegen de wind inbeuken, dus ik verkies toch maar om even samen met de zwalper beurtelings een kopbeurt voor ons rekening te nemen.

Na een 5 tal kilometer te hebben rondgedraaid met de zwalpende loper heb ik er toch genoeg van gekregen en besluit om hem er af te lopen, wat lukt, maar even verder kom ik op een punt waar ik niet weet waar naar toe… Links hangt een lint, rechts hangt een lint. Ik zie niet direct een doorgang en twijfel een paar seconden. Ondertussen is de zwalpende loper terug. Het is blijkbaar een bocht rond een hekken dat we moesten nemen… 180 graden draaien dus…

De korte pauze hebben m’n benen wel deugd gedaan en ik ben snel terug op cruise-snelheid. Op geen tijd is de zwalper er terug af en ik begin meer en meer lopers in te halen. Super voelen de benen al lang niet meer, maar ik ruik de finish. Nog een kleine 5 kilometer…

Joris de Neve (die daarnet met het 1u30 groepje meeliep) is blijkbaar geparkeerd en rond het 18 kilometer punt loop ik hem voorbij. Ik moedig hem in het passeren aan en zeg dat het niet ver meer is… Nog een goede 3 kilometer!

De finish nadert. Ik zie de streep. Nog 500 meter…

Kort voor me lopen nog 2 andere lopers. Die kan ik nog pakken denk ik. Met een laatste inspanning verhoog ik de snelheid. De 2 lopers proberen nog aan te klampen, maar ik kan ze afhouden en finish kort voor hen.

Ik finish de 21.2 kilometer in 1:34:02 (13.5 k/u). Sneller dan gehoopt, dus heel tevreden!

M’n horloge meldt me dat ik 72 uur zal nodig hebben om van dit loopje te herstellen, een bevestiging dat ik toch wel diep gegaan ben vandaag…

finshen: de blauwe ben ik net voorbijgegaan, de groene kan ik even later ook nog bijhalen (foto: Jessie)

finshen: de blauwe ben ik net voorbijgegaan, de groene kan ik even later ook nog bijhalen (foto: Jessie)

Na de versnelling aan de finish moet ik toch wel een paar seconden voorover gebogen staan uitpuffen. Ik raap m’n moed bijeen om nog terug te lopen naar m’n collega Glenn die ook de halve marathon loopt vandaag. Na anderhalve kilometer teruglopen kom ik bij Glenn en loop nu samen met hem nogmaals richting finish. Met de meet in zicht maan ik Glenn aan om het tempo op te voeren, de tempo-versnelling doet behoorlijk pijn in m’n verzuurde kuiten, maar ik kan hem nog net volgen en we zijn beiden blij om de finish te bereiken.

finishen samen met Glenn (foto: Jessie)

finishen samen met Glenn (foto: Jessie)

Zandvoort Circuit Run (pacer 1u50)

Hé, er doet een Belg mee! hoor ik een klein jongentje zeggen terwijl ik me zit om te kleden in m’n wagen. Jazeker, denk ik en ik zal zelfs meer zeggen, deze Belg begeleid je naar 1u50.
De zin om hier mee te doen was groter dan om eerst eens de reisroute te bekijken. Ik had me er eerlijk gezegd toch wel een beetje aan mispakt, op de kaart leek het echt niet zo ver :). In combinatie met het zomer-uur dat net inging betekende het toch behoorlijk vroeg opstaan en dat op een zondag… Ach, weet je als je ergens anders een wedstrijd loopt, ben je toch ook het grootste deel van je dag kwijt, dus wat maakt het uit, een beetje vroeger opstaan dus… :)

Ik had verwacht dat de halve marathon volledig op het race-circuit zou gelopen worden, maar je bent er slechts een beperkte tijd. De eerste 4 kilometer loop je op het circuit en je finisht op het circuit, maar alle kilometers er tussen ben je er dus niet… Het parcours heeft eigenlijk veel weg van de halve marathon in Cadzand: eerst 4k verhard (circuit), 7k strand, via een duin omhoog (mul zand), langs een heuvelend fietspad terug naar het circuit. Een heel mooi parcours in elk geval, heb er van genoten!

Ramiro heeft ons gebrieft dat het een lastig parcours is en heeft ons aangeraden om op het circuit iets harder te gaan en daarna op het strand eventueel iets terug te geven, dus dat voeren we dan ook zo uit. Alle pacers starten vanuit het laaste startvak. Net voor de start moet ik nog even plassen en daarna ben ik m’n mede-pacers even kwijt. Ik zie ballonnen staan van 1u55 en van 1u40, maar 1u50 zie ik niet direct. Ik begeef me dus maar met m’n ballon van 1u50 tussen 1u55 en 1u40. Eenmaal gepositioneerd zie ik dat m’n mede-pacers van 1u50 helemaal achterin het vak staan. Nu ja geen probleem, ik heb wel vaker alleen gepaced en die andere ballonen halen me straks eventueel maar in.

Het racecircuit en het strand
We gaan van start en ik zoek een tempo van rond de 12k/u (5min/km), dat geeft een klein beetje speling op de tijd en loopt toch nog best lekker op deze tarmac baan. Na een 2-tal kilometer komt mede-pacer Ryan naast me lopen, hij heeft ook nog wat mensen meegebracht en samen lopen we nu verder. Ryan heeft wel een klein minuutje voorsprong nu op mij. :) De 2 andere pacers van 1u50 vormen een groepje iets verderop.

Op het strand loopt het goed, het ligt er mooi hard bij. Samen met mede-pacer Ryan begeleiden we een mooie groep mensen. We verlagen ons tempo op het strand richting doeltempo (~5:10min/km) om de mensen die volgen niet op te gaan blazen. Kilometeraanduidingen zie ik niet op het strand, dus ik vertrouw volledig op mijn GPS hier voor de afstand. Na een kleine 10 kilometer moeten we over racematten lopen, maar ze hebben die racematten wel midden van een stuk mul zand gelegd en we moeten dus even onze goed lopende strook verlaten… pfooeh lastig lopen dat mul zand…

En deze strook mul zand was eigenlijk nog maar een voorproefje, want op het 12 kilometer punt mogen we een behoorlijk steile duin oplopen (velen nemen deze al wandelend, maar ik probeer rustig omhoog te lopen, laverend tussen de wandelaars). Na de klim mogen we ook nog even naar beneden doorheen mul zand, dat gaat gelukkig wel iets beter…

Ryan heb ik blijkbaar iets achter gelaten op dit stukje maar hij heeft een minuutje meer speling, ik probeer de mensen die in m’n omgeving lopen mee te trekken. De duin heeft me toch wat tijd gekost (loop een 30-tal seconden achter op schema nu). Ik leg het tempo op een vlotte 12k/u.

Analyse van de voorsprong met behulp van het “Peter’s (Race) Pacer” programma

Analyse van de correcties die gedaan werden met Peter's (Race) Pacer. Klik op de figuur voor een grotere weergave.

Analyse van de correcties die gedaan werden met Peter’s (Race) Pacer. Klik op de figuur voor een grotere weergave.

Gerelateerde link: Peter’s (Race) Pacer: een tooltje om de perfecte wedstrijd te lopen

Kilometer bord 14
Ik zie eindelijk een kilometer aanduiding: kilometer bord 14.

Maar wat is dat schrikken! Op m’n GPS horloge staat reeds 14.38k… maar liefst 380 meter te veel dus…
Ik druk op de ronde toets van m’n Peter’s (Race) Pacer programmaatje en de GPS afstand corrigeert zich naar 14 kilometer. M’n schermpje meldt me dat ik maar liefst 2 minuten achter lig op het schema van 1u50!!!! Damn, dat wordt lopen, 2 minuten toelopen op 7 kilometer!!!

Slechts 7 kilometer nog om het goed te maken dus. Met een snelheid van 5min/km gaan we het niet redden, dit moet sneller! Ik maan m’n troepen achter me aan en verhoog het tempo naar 4:50min/km. Voor mij loopt dit nog heel vlot en tot m’n verwondering kan ik ook de mensen die volgen blijven motiveren om te blijven volgen. Het is wind tegen, het ene na het andere groepje wordt opgeraapt en sluit aan bij de meute volgende lopers achter me…

Hij gaat veel te snel hoor ik iemand achter me zeggen en zit op een tempo van 1:48! Tempo-gewijs heeft de mens helemaal gelijk natuurlijk, maar in een wedstrijd tellen enkel de kilometer borden en die zeggen me dat ik hier nog 2 minuten heb toe te lopen, dus ik loop verder op een weliswaar hoog maar egaal tempo.

Van kilometer bord 14 naar 15 is het terug meer dan een kilometer, ik weet niet hoe ze die borden hier hebben neergeplant, maar het zijn hier in elk geval wel lange kilometers in Nederland. Ik heb de luxe dat ik niet hoef te hoofdrekenen om het aangepaste tempo te bepalen en kan volledig op m’n programma vertrouwen. De andere pacers zullen wel moeten gaan hoofdrekenen als ze zien dat het bord zoveel afwijkt van de GPS-afstand.

Maar bon we lopen verder, ik schreeuw aanmoedigingen naar de volgers, geef aanwijzingen om te blijven drinken, benadruk met kleine passen omhoog te lopen, loop ondertussen mensen links voorbij, roep dat er een grote groep aankomt en blijf ondertussen een egaal tempo verder lopen.

Wie zegt er dat mannen niet kunnen multi-tasken? :)

Het loopt eigenlijk wel lekker en de groep achter me heeft serieuze vormen aangenomen, ik schat dat er minimaal 60 man gebundeld achter me loopt.

We komen samen met de 12 kilometer lopers en die gooien roet in het eten, ik verlies totaal het overzicht en bovendien komt er ook nog eens een bevoorrading waar mensen bijna stilstaan.

Overzicht kwijt, het is nu elk voor zich. Nog een 3-tal kilometer tot de streep.

Ik kies er een loper uit die ik herken van in het groepje daarnet en loop samen met hem verder. Ik vraag welke tijd hij heeft, bijna hetzelfde als me, want hij is ook in het laatste vak gestart.

Nog 2 kilometer, ik zie dat het nog iets sneller moet om onder de 1u50 toe te komen en spoor de man dus ook aan om iets bij te geven.

De finish komt er aan: resultaat 21.74(!) kilometer in 1:49:52.
De afwijking van m’n horloge tov de gerapporteerde afstand gaf me weinig keus om te gaan versnellen, hopelijk zal de organisatie voor een volgende keer het parcours iets nauwer uitmeten.

Anyway, 8 seconden over dus, close call, doel gehaald en toch minstens 1 man onder de 1u50 binnengebracht. Het is wel leuker als je grotere groepen kunt begeleiden naar de doeltijd.

Conclusie
Voor een halve marathon is het me net iets te ver rijden, maar als ze hier ooit nog eens een marathon (of iets verder) inrichten, dan kom ik hier graag terug.

Heel mooie streek, (iets te lang maar) een heel mooi parcours, een aanrader!

De Vijf van Sluis en de halve marathon van Sluis

Na een zware week en een dagje rust doen we er vandaag nog 2 wedstrijden bij: eerst de 5 kilometer van Sluis alles uit de kast en daarna de halve marathon van Sluis meelopen op Jessie haar wedstrijdtempo.

De vijf van Sluis
Gisteren weliswaar een rustdagje genomen, maar m’n benen voelen allesbehalve fris aan, dus ik dring zeker niet aan om op de eerste rij te starten. De vijfde rij is goed genoeg.

En zelfs dat blijkt eigenlijk nog te ver vooruit, want eenmaal gestart merk ik dat er totaal geen snelheid in m’n benen zit. 14k/u kan ik nog net lopen, maar harder kan echt niet. Ik word dan ook van alle kanten voorbijgestoken in de start-meters, de meesten van hen haal ik wel terug in, want ik blijf gewoon 14k/u lopen en de mensen die me voorbijvlogen vallen langzaam maar zeker ‘stil’.

Er is veel wind op de vesten van Sluis, het is beuken tegen de wind.

nog 700 meter (foto: Jessie)

nog 700 meter (foto: Jessie)

Het is minder dan 5 kilometer lopen, maar ik verlang eigenlijk al van in het begin van de wedstrijd naar de finish zodanig dat ik mag stoppen met ‘snel’ lopen.

En na 4.85k in 20:47 (14k/u) is het zo ver, geen sprint-finish, dat zit er niet in, gewoon doorlopen op maximum kracht… Ik finish als 38e op 140 deelnemers. Blij dat het gedaan is.

Matig tevreden, nochtans binnen de verwachte 21 minuten, vermoeide benen en de marathon van afgelopen woensdag vermoedelijk de oorzaak van het totaal gebrek aan snelle benen.

Halve marathon van Sluis
Teruggewandeld naar m’n auto waar Jessie zit te wachten. Onder de naam van haar broer (Tim is geblesseerd) vergezel ik haar nog op de halve marathon van Sluis.

tijdens de eerste kilometer, net voor de bezemwagen (foto: Tim)

tijdens de eerste kilometer, net voor de bezemwagen (foto: Tim)

We starten helemaal achteraan en het duurt niet lang voor we helemaal als laatste lopen. De andere lopers zijn gestart als een gek en na 200 meter lopen zitten we al 100 meter achter met de bezemwagen achter ons. Na 500 meter halen we de eerste andere loper echter al in en zullen dat gedurende de loop van de wedstrijd nog een paar keer doen.

In de stukken tegenwind proberen ik Jessie wat af te schermen van de wind en in de stukken meewind (zotte wind vandaag), vliegen we vanzelf vooruit met snelheden rond de 11k/u.

Jessie loopt sterk vandaag en we finishen de halve marathon in 2:08:38 (9.9k/u) als 572e (en ik als 573e) op 613 deelnemers.

40 man onderweg opgeraapt dus. :)

A look inside the wicked mind of the (ultra)runner

Peter Het was toch prachtig he de natuur in Drenthe? Ik heb er erg van genoten!

De benen van Peter Wij vinden er niets aan. Veel te lastig! Vakantie noemen ze dat! We zullen blij zijn dat ge volgende week weer moet gaan werken, 8 uur op een stoel zitten is veel leuker! En in bed liggen is nog plezanter… Dat bed hebben we trouwens niet veel gezien vorige week…

Peter Je moet toch een beetje op een deftig uur op staan he als je iets wilt zien… En op woensdag zijn we toch lang blijven liggen?

De benen van Peter Ja ja, lang blijven liggen om daarna een marathon te moeten lopen!

Peter We hebben die marathon toch maar mooi gewonnen he! :)

De benen van Peter Ge hebt sjans genoeg gehad dat we nog een inspanning wilden doen… en dat allemaal onder de valse belofte dat we de dag nadien gingen rusten… Niets van in huis gekomen… We hadden ‘t moeten weten, we beginnen je ondertussen zo al wat te kennen!

Peter Maar het was supermooi weer donderdag… dan kan je toch niet gans de dag blijven binnen zitten toch? Toch veel leuker om dan in t-shirt en korte broek naar buiten te gaan. Je hebt toch mooi kunnen bruinen?

De benen van Peter Op een strandstoel kan je ook bruinen en dat is zo lastig niet! Wij waren super stijf en het deed pijn om te moeten lopen.

Peter Ik dacht nochtans dat het ging helpen om een beetje los te lopen…

De benen van Peter Ja ja… Trouwens vandaag doen we niets! Wij staken!

Peter Niet lopen vandaag? :(

De benen van Peter Nee nee, onder geen beding! Wij doen niks!

Peter En een toertje losfietsen? Of een kort stukje wandelen?

De benen van Peter Hooguit tot aan de zetel! Ons languit neervleien. En we komen er van gans de dag niet meer uit!

Peter :(

Marathonwinst in de Oude Hemelriek marathon

Het is de tweede maal dat ik een marathon win, de tweede maal ook diep in Nederland. Waar ik bij mijn vorige marathonwinst vrij makkelijk de overwinning binnenhaalde, liep het vandaag toch wel even anders en ben ik toch behoorlijk diep moeten gaan om hier als eerste te finishen.

het gaat er hier gemoedelijk aan toe aan de start (foto: Tolli)

het gaat er hier gemoedelijk aan toe aan de start (foto: Tolli)

Het gaat er hier steeds gemoedelijk aan toe bij de Dfw Runners, het is een kleine organisatie die bijna wekelijks een marathon organiseert. Ik moest op zondag toch al in Nederland zijn om te pacen in de Cpc Loop, dus de keuze om verder Nederland in te trekken om een paar dagen later een marathon te lopen was niet zo moeilijk. Ik moet toch iets doen om m’n overgedragen verlof op te maken he. :)

Net gestart, Sjoerd links van me, Reinhart net achter me (foto: Tolli)

De eerste anderhalve kilometer is een inloopronde om de totaalafstand te doen kloppen. Deze neemt Sjoerd Slaaf voor z’n rekening (een marathonloper met zo maar even 902 wedstrijd-marathons op z’n conto alstublieft). Ik vermoed dat het aan dit tempo van 11k/u reeds behoorlijk hard gaat voor Sjoerd, maar voor ons zal dit de rustigste anderhalve kilometer worden.

Reinhart loopt nu reeds op de eerste rij en zit op vinkenslag om er van door te gaan. Hij is hier blijkbaar met het doel om er een snelle wedstrijd van te maken.

Ik ben hier ook met een doel vandaag, ik wil namelijk winnen vandaag en als het even kan zou ik ook graag sub 3u30 lopen.
Deze doelen halen wordt zeker geen evidentie, de conditie is verre van top en de benen zijn reeds behoorlijk moe van de kilometers die ik de voorbije dagen deed (zondag 21k in de cpc loop, maandag 28k, gisteren 26k) …

Na het inloop-stuk volgen er 9 rondes van iets minder dan 5 kilometer, ik ben de tel op den duur kwijt maar de laatste ronde luidt de organisator met de bel en dat helpt wel. :)

Op het einde van het inloop-stuk bij het naderen van de reguliere rondes schakelt Reinhart een paar versnellingen hoger. Het gaat direct boven de 12k/ en er zijn uitschieters richting 13k/u. Ik volg.

We hebben direct een klein gaatje ten opzichte van de andere deelnemers. Heel kort achter ons loopt Nico. Iets te kort naar m’n zin, ik trek even aan de kop en jaag de snelheid de hoogte in zodanig dat Nico de aansluiting niet kan vinden. Op deze manier heb ik de luxe dat ik slechts Reinhart in het oog moet houden. Eenmaal het gat gemaakt is laat ik het initiatief terug aan Reinhart.

Reinhart is sterk en toont momenteel nog geen zwakte, maar ik heb geduld. En het is zoiezo altijd gezelliger om met iemand naast je te lopen dan alleen 42 kilometer te moeten afhaspelen…

Aan de bevoorradingspost vraagt Reinhart of ik bevoorrading neem. Ik zou wel een glaasje water lusten, dus ik zeg is goed. Ik maak aanstalten om naar de bevoorradingstafel te lopen, maar zie dat Reinhart doorloopt. Ok, geen bevoorrading dan. Ik heb m’n drankgordel aan, dus ik hoef helemaal niet te stoppen… (het loopt weliswaar wel veel vlotter zonder drankgordel… elk voordeel heb z’n nadeel, of was het omgekeerd…)

Het zijn kleine rondes, dus het duurt niet zo heel lang voor we andere deelnemers van de marathon te beginnen dubbelen. Tijdens onze 2e ronde hebben we de eerste loper al te pakken.

Kilometers malen zij aan zij met Reinhart

Kilometers malen zij aan zij met Reinhart (foto: Tolli)

(foto: Ronald)

(foto: Ronald)

De rondes worden aan een vast tempo gemalen, rond de 4:50 minuten/kilometer. Sneller dan ik wou lopen, maar toch nog binnen m’n comfortzone. Ik voel wel dat de kilometers van de voorbije dagen wegen.

Op het 25 kilometer punt zie ik dat Reinhart (al is het maar heel even) een ietwat moeilijkere tred heeft. Ca va vraag ik? Ja hoor antwoord Reinhart vrolijk, maar ik weet dat het het moment gekomen is om er van door te gaan.

Reinhart langzaam maar zeker kraken (foto: Ronald)

Reinhart langzaam maar zeker kraken (foto: Ronald)

Heel fris zit ik ook niet meer, maar ik jaag het tempo de hoogte in. Eerst loop ik een mooi vlak tempo, maar Reinhart heeft weinig moeite om mee te gaan en blijft mooi in m’n zog hangen. Ok een andere taktiek toepassen dan maar, ik begin te spelen met tempo-versnellingen, niet dramatisch qua snelheidsverschil, maar genoeg om m’n concurrent langzaam maar zeker te kraken. Ik heb hier natuurlijk zelf ook wel last van en zal uiteindelijk een slechtere tijd lopen door deze snelheid-wissels, maar de finish-tijd is van ondergeschikt belang vandaag.

Ik heb reeds verschillende malen een paar meter genomen, maar het is te vroeg om een vast tempo door te lopen, want Reinhart slaagt er nog steeds in om het gat terug te dichten. Op anderhalve kilometer van de doorkomst ligt er een kleine helling in het fietspad, hier plaats ik de definitieve demarrage. Ik neem een paar meter, leg het tempo hoog en langzaam maar zeker bouw ik een voorsprong uit. Ter hoogte van de bevoorrading heb ik reeds 50 meter, ik stop niet meer om te drinken en weet dat Reinhart wel zal moeten stoppen, waardoor ik 50 meter extra neem.

alleen er van door

alleen er van door (foto: Ronald)

Het is wel nog een behoorlijk eind, het is nog 14 kilometer tot de finish en ik vraag me af of ik niet beter wat langer gewacht had om te beginnen demareren. Maar gedane zaken nemen geen keer en ik loop op een hoog tempo verder. Naar het einde van de ronde toe begint de snelheid onder de 12 k/u te zakken, m’n drankgordel begint te irriteren en ik gooi er een bus uit aan de bevoorradingspost. Het loopt direct terug een stuk vlotter.

Het tempo kan ik behoorlijk vasthouden en ik zie dat ik m’n voorsprong verder aan het uitbouwen ben.

Rond kilometer 32 voel ik een blein op m’n teen en het is er eentje die pijn doet. Ik heb geen tijd om te stoppen om ze uit te duwen, het is maar een klein uur meer en de pijn zal wel overgaan denk ik.

De laatste ronde moet ik toch ook het tempo wat laten zakken, ik kijk achterom, maar m’n achtervolger is niet direct te bespeuren. Helemaal gerust ben ik er toch niet in, maar met een tempo dat nog rond de 5:05 ligt nu zal Reinhart toch sterk voor de dag moeten komen wil hij me nog pakken.

Nog 3 kilometer, wat slinken deze laatste kilometers traag… De helling van hooguit een meter of 2, die ik de vorige rondes met gemak op liep, lijkt wel een berg nu, maar ik weet dat m’n voorsprong royaal moet zijn en m’n snelheid ligt nog steeds nabij de 12k/u.

Ik begin aan m’n 2e doel te denken, sub 3u30. Dat moet er nog inzitten, met hernieuwde moed blijf ik mezelf pushen en het einde komt steeds dichter.

Ik finish de marathon in 3:28:02 als 1e op 17 deelnemers en heb blijkbaar nog een voorsprong van 2’39” bijeen gelopen (tijdens de laatste 14 kilometer sinds m’n demarrage).

Oorkonde (credits: organisatie)

Oorkonde (credits: organisatie)

Geonaute W200 M Review

Moet iets duur zijn voordat ik een artikel review? Nee, dat hoeft helemaal niet.

Ik heb dit horloge nu zo’n 2 a 3 jaar, vandaar dat niet alle foto’s er afgeborsteld uitzien. :)

Voor ik m’n Garmin Forerunner 735XT kocht (review daarvan hier te lezen), was de Geonaute W200 M m’n horloge dat ik gedurende de ganse dag aanhield.

Voor de prijs dat het horloge maar kost heeft het ongelooflijk veel functies…

Tijd en Datum

Altijd handig om de huidige datum binnen een toetsaanslag in bereik te hebben, bijvoorbeeld als je iets koopt in de winkel en de vervaldatum wil omvormen naar hoe lang het product nog te consumeren is…

Waterdicht
That’s right, je kan er mee zwemmen!

Chronometer

Met de chronometer time je hoe lang iets duurt, ik gebruikte dit bijvoorbeeld voor te zien hoe lang mijn zwemsessie was of hoe lang m’n loopje duurde (ooit liep ik eens een trail van 30k met dit horloge omdat ik m’n forerunner vergeten was).

Het is zelfs mogelijk om met de chronometer tussentijden te zien, zelf gebruikte ik dit niet, maar kan een handige functie zijn voor een atletiek-coach bijvoorbeeld…

Countdown Timer

Met de countdown timer kan je aftellen van een bepaalde tijd naar 0. Eenmaal 0 bereikt wordt wordt je verwittigd via een beep.

Sauna!
Na de aankoop van m’n FR735XT is het dagelijks gebruik van de Geonaute horloge verdwenen voor mij, maar om de sauna-beurt te timen gebruik ik nog steeds de countdown functie op m’n Geonaute, geen gedoe met zandmeters omdraaien voor mij. :)

Officiëel is het horloge vast niet geschikt om de hoge temperaturen van de sauna-beurten mee te doorstaan, maar mijn horloge heeft er in ieder geval al vele sessies succesvol afgerond. Voor die lage prijs en het gemak dat het timen levert, wil ik het risico lopen dat het horloge stuk gaat… :)

Alarm-functie

Er kunnen geen geavanceerde wek-schedules gemaakt worden, maar je kan de horloge laten aflopen om een bepaalde tijd, wanneer je wilt opstaan bijvoorbeeld… Als je je smartphone weer beneden vergeten bent, is dit vaak goed genoeg als wekalarm. :)

Zwak punt: het bandje
Ik heb over de jaren heen reeds verschillende versies van dit horloge gehad en telkens weer is het het bandje dat breekt (op de plaats waar je het vastgespt). Het bandje kan niet vervangen worden, dus het is kwestie van weggooien en een nieuw kopen.

Het feit dat ik reeds verschillende van deze horloges kocht, wil toch wel zeggen dat ik ondanks dit gebrek toch zeer tevreden ben van dit product.

Kopen
Te koop bij Decathlon voor 12.99€: https://nl.decathlon.be/digitaal-horloge-w200-m-id_8332131.html

Geen commissie voor mij als je het via de bovenstaande link koopt, ben gewoon een tevreden gebruiker die dit product wil aanbevelen. :)

Cpc loop (Den Haag) (pacer 1u50)

Vandaag was ik pacer op de halve marathon van Den Haag, een ideale gelegenheid om mijn pacer programmaatje eens te testen en dat doet z’n werk prima: ik loop de ganse weg comfortabel, kan de wedstrijd-afstand synchroniseren met m’n horloge en weet op elk moment hoeveel seconden we voor zijn op schema zonder te hoeven rekenen. Zalig om niet te hoeven rekenen, ontspannend :) Op het einde crashte m’n programma wel, gelukkig had dat geen invloed op het recorden van m’n race, maar ik weet dus weer wat gedaan ‘s avonds de komende dagen, het foutje zoeken in m’n programma. :)

Ton had een goede tip om geen schuurplekken te hebben van de rugzak, eenvoudig maar geniaal: t-shirt vastmaken met veiligheidsspelden aan de rugzak. Merci Ton, heeft perfect gewerkt! :)

Starten (foto: Ramiro Ameneiro)

Over de race zelf… Heel veel sfeer… maar wat een bende volk zeg, amai!

We zijn met 4 pacers voor de 1.50 en vertrekken vanuit de 2e wave, de eerste wave is 10 minuten voor ons gestart, maar er staan ook nog heel veel lopers voor ons in het wave 2 startvak.

Eigenlijk lopen we de ganse weg geblokkeerd van mensen voor ons, gelukkig kunnen we af en toe achter de toeschouwers op het fietspad lopen. Alhoewel af en toe, ik denk dat ik minstens 6 van de 21 kilometer op het fietspad gelopen heb, met een hele meute volk achter m’n vlag. Die toeschouwers wisten niet wat hen overkwam. :)

Het was de eerste warme dag vandaag. Ik zag vele lopers op hun adem trappen vandaag, zelf had ik er niet zoveel last van, maar ik liep natuurlijk niet door vandaag.

Naar het einde toe kwamen we een stuk naast de zee en daar geniet ik altijd ten volle van. Ik vind het altijd zalig om de zee te zien. :)

De laatste kilometers heb ik me vooral bezig gehouden met aanmoedigingen schreeuwen om zoveel mensen als mogelijk binnen de 1.50 te brengen. Leuk om de mensen tot het uiterste te drijven (sadistisch trekje zeker?)

Ik finish de halve marathon in 1.49.40 (doeltijd was 1.50), vele bedankjes en vele blije gezichten. Super!

Van genoten! Of het was leuk zoals ze hier in Nederland zeggen :)