trail ‘t Leen – dnf

Het parcours ligt er behoorlijk goed bij, maar het liep nooit echt goed vandaag: te warm met vest, te koud zonder, hartslag veel te hoog voor de snelheid die ik loop (vorig weekend lag ik nog ziek in bed, waarschijnlijk nog niet helemaal hersteld). Het is niet leuk om de handdoek in de ring te gooien, maar ik zag het nog minder zitten om m’n lichaam nog een ronde te geselen en ben op het einde van de 3e ronde uitgestapt.

De eerste marathon van het jaar: de bostrails in Aalter

Het is natuurlijk een beetje gek om een marathon te willen lopen na 3 weken terug gestart te zijn met lopen. …maar ik kon het niet laten… toen ik me inschreef kon ik niet anders dan voor de langste afstand te kiezen (je kon nochtans ook kiezen voor 10 of 24 kilometer).

Aangezien we zonder degelijke voorbereiding een marathon lopen, wordt uitlopen aanzien als een succes. Ik start dus helemaal achteraan en kies voor een rustig duurlooptempo rond de 10k/u. Het bos heeft het hard te verduren gekregen de voorbije dagen en hier en daar liggen er plassen die niet te ontwijken zijn: er is slechts 1 keuze: dwars er door heen. Al snel kom ik tot bij ultraloopster Veerle Beernaert waar ik een 10-tal kilometer mee samenloop. Rond het 14 kilometer punt krijg ik last van krampen en moet Veerle daardoor laten lopen. Ik kies voor een rustiger tempo en val terug in een groepje met Luc De Jaeger, Vincent Meers en Marco. Al babbelend gaan de kilometers vlot en voor we het weten zijn we aan het 25 kilometer punt (de 2e bevoorradingspost). Vincent en mezelf nemen een kortere bevoorrading-stop waardoor we eerder weg zijn dan de anderen van het groepje.

Kilometer 28 struikel ik over een boomstronk en lig ik languit in de modder…

Op het eerste zicht geen zichtbare schade (behalve een vuile broek), maar een 2-tal kilometer verder loopt het toch een heel stuk minder vlot (door de val? door de korte voorbereiding? hoogst waarschijnlijk een combinatie…). Waar het voordien rustig bollen was aan 10k/u, wordt het vanaf nu een opgave om er nog 9k/u uit te puren.

Snelheidsgrafiek - vanaf het 30 kilometer punt is het vet van de soep.

Snelheidsgrafiek – vanaf het 30 kilometer punt is het vet van de soep.

Het parcours wordt minder beloopbaar met heel lange modderstukken die niet of slecht beloopbaar zijn, niet mijn favoriete stukken, anderen vinden die stukken dan net weer wel leuk, elk zijn voorkeur zeker… :)

Tegen het einde aan moeten we nog over een beek springen… ik zie het me niet mogelijk om die sprong te halen, dus dan maar dwars door de beek, tot m’n knieën sta ik in het water. Met natte sokken en natte broek gaan we verder op pad.

Langzaam maar zeker komt de finish dichterbij. Na 44.17 kilometer (in 4:52:27 – 9k/u) ben ik er.
De laatste 10 kilometer best diep in m’n reserves moeten tasten, dat wordt dus een weekje recupereren… maar de volgende marathon staat reeds op het programma binnen een maandje in Eeklo, hopelijk zie ik dan wat minder af :)

Finish (foto: Jessie)

Finish (foto: Jessie)

herstarten in de Leopoldsloop

Het jaar eindigde niet zo goed met terug problemen aan de (linker)achillespees. Ik moest forfait geven voor 2 wedstrijden waar ik reeds voor ingeschreven was. 2 weken ben ik nu terug aan het lopen… tijd om me terug eens te laten zien op een wedstrijdje. Vandaag start ik in de Leopoldsloop en doe er mee aan de halve marathon wedstrijd. Ik neem me voor om niet harder te lopen dan 12k/u om zo de pees niet te zwaar te belasten.

Ik start helemaal achteraan en schuif langzaam maar zeker op. Ik praat even bij met Alex Michiels. Het waait behoorlijk hard, maar we hebben beiden behoorlijk over op deze snelheid, al snel hebben we dus een heel peleton lopers achter ons. Eenmaal op de onverharde stroken spat de groep uit elkaar. Wanneer ik bij Tony kom, pikt hij aan. Ik zal het grootste gedeelte van de wedstrijd met hem samen lopen. In de laatste kilometers verdappert Tony met een snelheid boven de 12k/u. Ik houd me aan m’n voornemen om niet sneller dan 12k/u te lopen en laat Tony er vandoor gaan.

Ik finish de 21 kilometer in 1:47:49 (11.7k/u).

op pad met Tony (foto: Amy Verbeke)

op pad met Tony (foto’s: Amy Verbeke)

12508730_10206792775670645_2339648808303681529_n

10411872_10206792779590743_3876459091518768986_n

6183_10206792780030754_4569274013403885336_n

Aflossingsmarathon Terneuzen: rondjes draaien…

De wedstrijd in Terneuzen is een aflossingsmarathon, maar je mag indien je dat wenst ook als een ploeg van één deelnemer deelnemen. Naast mezelf zijn nog 8 andere deelnemers zo gek om deze aflossingsmarathon alleen te lopen. ;)

Helemaal hersteld van de marathon in Geldrop ben ik nog niet echt, toch zou ik vandaag willen een snelle marathon-tijd neerzetten.

Bang om snel te lopen in een marathon ben ik niet, maar ik weet natuurlijk zelf ook wel dat als je je limieten opzoekt, de kans bestaat om tegen je limiet aan te lopen. Vandaag is dit helaas het geval.

We vertegenwoordigen vandaag met 2 ploegen onze joggingclub van JC Aalter.

JC Aalter 1 bestaat uit 4 deelnemers (Bart, Thierry, Igor en Peggy). Ploeg JC Aalter 2 ben ik… De eerste 3 rondes zie ik de eerste ploeg van JC Aalter vlak voor me lopen. Ik weet dus dat ik vrij snel vertrokken ben, maar het voelt wel goed aan, dus ik weiger om m’n snelheid te verlagen.

De ganse wedstrijd loop ik alleen. De mensen voor me lopen te snel, die achter me te traag.

Het parcours is behoorlijk lastig en begint na een tijd wel te wegen: er zit hier en daar een molshoop in, de wind laat zich af en toe goed voelen en er zitten ook 4 kruisingen in waar je op je qui-vive moet zijn om niet tegen je medelopers aan te knallen…

Tot de 5e ronde gaat het behoorlijk, maar daarna is het vet van de soep.

Adelin is blijkbaar haas van dienst, want ik kom hem regelmatig tegen. Telkens is hij iemand van zijn club (Runners Evergem) aan het vergezellen, telkens moedigt hij me ook aan. De aanmoedigingen worden steeds harder. Veel energie om te antwoorden heb ik niet meer. Hard gaat het helemaal niet meer: de verzuurde benen klagen, de kilometers worden steeds langer en het verlangen naar de finish wordt steeds groter.

M’n ronde-tijden: 23:03 24:01 23:56 24:14 25:19 27:05 29:36 32:33

Ik beëindig de 41.2 kilometer in 3:29:46 (11.8k/u) en word daarmee 62e op 106 deelnemende ploegen.

PC050229

PC050235

PC050236

PC050237

PC050238

finish

(Alle foto’s door Jessie)

‘t is voor niks: gegokt en verloren…

Vandaag loop ik de ‘t is voor niks marathon in Geldrop. Ik liep hier al een paar keer, ik weet dat het een vrij lastig parcours is waarbij het zwaartepunt in de 2e helft ligt. Toch wil ik trachten vandaag sub 3u30 te lopen…

net gestart

Ik vertrek naar m’n gevoel rustig, maar zie dat ik toch rond de 13k/u loop, het voelt goed aan en de hartslag is ook nog wel ok. Ik heb geen zin om de snelheid te verlagen en denk foert we zien wel hoe lang ik het trek… Af en toe komen snellere lopers uit de achtergrond, vaak loop ik even mee, maar laat ze dan vrij spoedig weer lopen, m’n inspanning moet immers tot het einde dragen. Er zijn stukken waar de wind het vrije spel heeft, ik loop heel vaak alleen en kan er dus ten volle van “genieten”…

10 kilometer punt in 45’30. Dit was het best lopende stuk, vanaf het 15 kilometer punt wordt het iets lastiger te belopen terrein waar je beter moet oppassen om niet over de boomwortels te struikelen. Halve marathon punt passeer ik in 1u38′. Iets trager dan de eerste 10k dus, maar ik voel me nog goed. Ik begin wel honger te krijgen. Ik duw een gelleke binnen, tegen de honger helpt dit precies niet echt… (Vandaag loop ik als experiment eens met gellekes ipv energierepen, ik heb er 3 mee en de bedoeling is om er elke 10k eentje te pakken).

We lopen terug samen met de lopers van de 30 kilometer. Wij hebben zo’n 5 kilometer meer gelopen dan de 30k-lopers en onze snelheid ligt dus beduidend hoger. Vaak is het de berm in springen om de 30k-lopers voorbij te lopen. 25 kilometer punt passeer ik net onder de 2 uur. Ik voel verzuring in m’n kuiten, verdikke te diep gegaan dus… De snelheid moet omlaag, de cruisesnelheid ligt nog net boven de 11k/u.

De snelheid is blijkbaar nog niet traag genoeg, m’n benen krijgen koud en m’n spieren zijn helemaal verstramd. Op het 30 kilometer punt sta ik helemaal geparkeerd… Ik kan nog een beweging eruit puren die tussen wandelen en lopen ligt. Naar m’n Garmin wil ik niet te veel meer kijken, want de snelheid toont daar maar 9k/u meer aan. Leuk is het nog allesbehalve, ik vraag me af waar ik mee bezig ben. Een kilometer verder op kilometer-punt 31 is de laatste bevoorrading, daar zou ik in principe kunnen uitstappen en samen met iemand van de organisatie naar de finish rijden. Maar dat idee zet ik al snel uit m’n hoofd, zelfs als ik wandel zou ik niet veel langer dan 2 uur onderweg mogen zijn naar de finish.

Ik drink een theetje aan de bevoorrading en trek me weer op gang. Ik moet vrij diep in m’n reserves tasten om m’n lage snelheid van 9k/u te blijven lopen, maar het alternatief (wandelen) zie ik nog minder zitten.

3 uur zijn we onderweg, het 35 kilometer punt ligt net achter me. Nog 7 kilometer naar de finish. Ik heb m’n doelen al lang bijgesteld naar te proberen finishen binnen de 4 uur. Als ik nog even kan blijven “lopen” moet dit een haalbare kaart zijn. Alsof ik het nog niet lastig genoeg heb word ik de komende kilometers nog eens getrakteerd met wind vol op kop aangevuld met een festijn van regen en niet te ontwijken plassen… 8k/u haal ik nog al lopend, net sneller dan de snelheid die ik kan wandelen, dus ik blijf maar lopen…

Rond kilometer 38 zijn we van de harde kopwind af en kan de snelheid in m’n loop-wandel-beweging terug boven de 9k/u worden getrokken. Er loopt een ambetanterik in m’n omgeving die me steeds voorbij loopt en dan een paar meter voor me overschakelt op wandelen zodanig dat ik moet uitwijken om hem weer voorbij te lopen. Na een paar keer dit spelletje te hebben moeten spelen, trek ik m’n snelheid toch maar even omhoog, zodanig dat ik van die mens vanaf ben. Ik zie de duinen, gemengde gevoelens… (ik moet klimmen! de finish is nabij!)

Kilometer 41, we zijn nu van het onverharde vanaf, de snelheid zou in principe terug omhoog kunnen, maar ik dring niet aan en bol halsstarrig op m’n rustig tempo verder. Ik leg de 42.21 kilometer af in 3:45:41 (11.2k/u). Blij dat ik er uiteindelijk toch nog ben geraakt.

jogging Aalter (11/11)

Op 11 november is het ondertussen traditie om de halve marathon van Deinze naar Aalter te lopen. Een halve marathon op volle kracht doorlopen past niet zo goed in het programma wegens naderende marathon, maar gelukkig kan je ook kortere afstanden lopen vandaag (4k of 8k).

Ik kies voor de jogging over 7.7 kilometer en positioneer me tamelijk ver in het peloton op de 7e startrij zodanig dat ik niet dezelfde fout maak als in de Comerloop en veel te snel start.

Het is een beetje drummen om tragere lopers voorbij te lopen, maar ik zit vrij snel in een goede cadans en kom in het groepje terecht dat wordt ganggemaakt door runner Erik Claeys, z’n tempo is meer dan snel genoeg dus ik houd me hier even schuil.

Rond het 3 kilometer punt valt het groepje uit elkaar, een paar snellere lopers gaan er van door, het is tussen buigen en barsten, maar ik haak m’n wagon aan en schuif mee.

De volgende ronde wordt ingezet, het wordt steeds moeilijker om het tempo te volgen en ik moet lossen. Na een paar 100 meter recupereren kan ik me terug oppeppen. De snellere lopers van m’n vorig groepje zijn er al lang van door maar ik slaag er wel in om het gat naar de achterhoede toe te lopen.

De laatste kilometers neem ik resoluut de kop. Het is blijkbaar te traag voor één van de lopers die achter me lopen en hij zet een splijtende demarrage in, ik volg, de snelheid is hoog en van het groepje is geen sprake meer, ik ben de enige die kan volgen. De loper die de demarrage heeft ingezet heeft precies nog veel jus in de benen want ondanks dat we een groepje inhalen houdt hij niet in, maar gaat meteen op z’n elan door. Voor mij is het te snel, dus ik vergezel het groepje dat we hebben bijgehaald.

Nog een kleine kilometer, ik verlang naar de streep. Ik finish de 7.7 kilometer in 30:59 (14.8k/u) en word daarmee 26e op 141 deelnemers. Heel tevreden met dit resultaat, mits een beetje trainen is een 10k sub 40 niet zo heel ver af…

Na de finish snel wat warmere kleding aangetrokken en Jessie tegemoet gelopen (zij loopt de halve marathon). Na 8 kilometer kom ik haar tegen en samen lopen we terug. Voor de wedstrijd liep ik ook al een kleine 4 kilometer als opwarming, dus het werd best een pittige loopdag vandaag met een 8-tal kilometer volle bak en een kleine 20 op een rustiger tempo…

Comerloop Sint-Laureins

Na 3 marathons (Amsterdam, Eindhoven en Brussel) in 3 weken tijd wou ik eens testen of ik nog snelheid in de benen had en schreef me dit weekend dus in voor de kortste wedstrijd in de locale jogging te Sint-Laureins. De afstand is iets meer dan 4 kilometer. Een snelheid van 15k/u moet haalbaar zijn op die afstand en is dus een realistisch doel.

Als een echte beginneling start ik veel te snel en na 800 meter ben ik al ontploft en moet ik serieus gas terug nemen. Ik zie meutes lopers me passeren en het is slepen richting finish. Ik laat de snelheid dan maar verder terugvallen zodanig dat ik de laatste 200 meter nog eens kan optrekken, zo is er toch nog een beetje fun aan deze wedstrijd.

Ik finish de 4.48 kilometer in 18:33 (14.49k/u) en word daarmee 18e op 74 deelnemers. Uiteraard niet tevreden, maar het kan niet elke keer prijs zijn, volgende keer beter!

Na m’n finish loop ik terug richting Jessie (zij loopt de wedstrijd over 3 rondes). Ik hou haar gezelschap voor de resterende afstand, goed voor een kleine 10 kilometer extra.

marathon Amsterdam (tempomaker 4u15)

3e marathon op 15 dagen tijd. Te veel of niet te veel? Valt eigenlijk wel mee, het is op een rustig tempo voor me en de lezers van de blog weten dat ik een paar jaar terug nog wel eens gekker deed zoals 4 marathons op 4 opeenvolgende dagen lopen. Maar ik voel het natuurlijk wel, zelfs op een rustig tempo, blijft het wel 42 kilometer draven op de baan he… :)

Het is eigenlijk terug een last minute marathon, de derde last-minute marathon al dit jaar, het wordt bijna een gewoonte.

Toen ik zag dat ze voor het pacing team in Amsterdam nog een loper te kort kwamen, polste ik even bij de vriendin of ze het zag zitten om eens te gaan shoppen in Amsterdam op zaterdagmiddag. Zij zag dat wel zitten dus een hotel in de buurt van Amsterdam geboekt en me kandidaat gesteld om mee te pacen in de marathon van Amsterdam. Helaas is Jessie op zaterdag een beetje grieperig, beter om dan thuis uit te zieken dan de vele kilometers in de auto te vertoeven… Hotel is reeds geboekt en ik heb me geëngageerd om mee te lopen, dus alleen naar Amsterdam, helaas maar het is niet anders…

Slecht geslapen in m’n hotelbed, gelukkig moet ik niet zo heel hard lopen vandaag, met een doeltijd van 4:15 wordt het een duurloopje aan 10k/u.

Alle pacers (foto: Gerry Visser)

Alle pacers (foto: Gerry Visser)

Ik begeef me naar de afspraakplaats voor de pacers. Ik bevind me diep in Nederland en van de mede-pacers ken ik enkel Jannet Lange. Eenmaal ik binnenkom in de pacer ruimte hangt daar de typische Nederlandse gezelligheid dus het duurt niet lang eer ik me daar thuis voel. Ik stel me voor aan m’n mede-pacers van 4:15. We zijn met 5 personen die de 4:15 groep begeleiden. Ik haasde reeds marathons alleen of met twee, maar nog nooit met vijf personen, vandaag wordt het dus team-werk.

M'n mede pacers voor 4.15 (vlnr Wim, Gerry, Daniël, ik, Jeroen)

M’n mede pacers voor 4.15 (vlnr Wim, Gerry, Daniël, ik, Jeroen)

In het Olympisch Stadion waar de start gegeven wordt hangt er een unieke sfeer, muziek knalt door de boxen van het stadion en er is veel volk, heel veel volk. Bekend stramien, als pacer wordt je altijd aangesproken door mensen die van plan zijn je te volgen (tempo dat je loopt? vlakke tijden? etc…). Ik stel ze gerust, we hebben dit reeds vaker gedaan, komt helemaal goed! Paar franse vrouwen spreken me ook aan. M’n kennis van de franse taal is verre van super, maar ik haal m’n beste koeter-waals boven en leg het met handen en voeten uit. :)

Het startschot wordt gegeven, maar wij moeten nog even wachten. Het zal nog een kwartier duren vooraleer ook wij over de startmatten mogen lopen. De kop van de wedstrijd is ondertussen al het 5 kilometer punt gepasseerd.

We zijn dus met 5 personen om de 4.15 groep te begeleiden. Het tempo vooraan wordt reeds perfect aangegeven door 3 van m’n mede-pacers, de banen zijn niet zo heel breed en aangezien het tempo reeds perfect is lijkt het me niet erg nuttig om er vooraan met 5 te gaan lopen. Ik laat me een eind in de groep terugzakken en spreek mensen moed in die het moeilijk hebben. Aan elke bevoorrading breng ik in een geleidelijk tempo de groep achterblijvers terug bij de achterhoede van de ballon-volgers.

Tot het 25 kilometer punt is de groep groot, zeer groot. Maar vanaf dit punt wordt het parcours net iets lastiger, met af en toe een stukje vals plat. Ik zie de groep kleiner worden, aanmoedigingen helpen niet altijd om de mensen er bij te houden. Helaas, maar ik moet verder door! Het is slalommen, steeds meer mensen halen we in en velen van wie we inhalen zijn aan het wandelen gegaan…

Impressie...

Impressie van de marathon…

30 kilometer punt. Het groepje dat de pacers nog volgt is gereduceeerd tot een 10-tal personen, de lopers met overschot zijn versneld en van ons weg gelopen, andere lopers hebben helaas moeten lossen. Van de mensen die ik regelmatig uit de achterhoede heb teruggebracht herken ik twee personen. Twee franstaligen, waarvan één negerinnetje. Het negerinnetje moet helaas iets later de rol lossen, aanmoedigingen om haar er bij te houden helpen niet, dus er schiet er nog eentje over. De groep is nu klein genoeg, dus de franstalige die overblijft krijgt m’n volledige aandacht. Ze heeft het lastig, maar ik ben vastberaden haar bij de groep te houden. Ik haal m’n beste koeterwaals boven en moedig haar constant aan. Ik moet me regelmatig eens een eind laten terugvallen om haar terug mee te sleuren, maar ze houdt vol en af en toe kunnen we terug bij de ballonen aansluiten.

Nog 4 kilometer. We hebben terug aansluiting gevonden bij het groepje. De française heeft al geregeld moeten lossen dus ik vermoed niet dat ze nog heel veel energie over heeft, maar wat er nog inzit zullen we snel ondervinden, want we gaan er nog eens alles uit persen.

Zie je het zitten om nog te versnellen vraag ik? Ze zegt dat ze me gaat volgen.

Het groepje voor 4.15 is klein genoeg om aan de zorgen van de 4 overige pacers over te laten. Ik zeg tegen Gerry dat ik er even van door ga om de franse naar de streep te begeleiden. Ok doe maar zegt ze.

Het tempo gaat een kilometer per uur de lucht in. Constant 11k/u, sneller lukt niet, want dan breekt ze. C’est dur zegt ze. Il n’est pas loin, vous êtes presque là antwoord ik in m’n beste koeterwaals. Ze houdt knap vol. Heerlijk om iemand op de rand van z’n krachten naar de best mogelijke tijd te mogen begeleiden.

Ze houdt goed vol, ik moedig haar constant aan en kijk bijna meer achterom dan vooruit. We halen vele mensen in. Sommigen van hen slagen er in om hun wagonnetje ook aan te haken. Ook hen moedig ik aan, naast frans kan ik nu ook in het Nederlands terug mensen aanmoedigen.

De kilometers slinken, we naderen de finish. Ze verbijt de pijn, maar kan mooi het tempo van 11k/u blijven aanhouden. Fantastisch!

We zien het stadion, nog 500 meter…

De finish! We zijn er! Yes!

4:12:44 (10k/u) is het resultaat, ik word daarmee 8640e op 12349 finishers.
Iets te veel volk om vlot te kunnen lopen, maar het was gezellig. Heb me geamuseerd, bedankt!

Ik wacht m’n mede-pacers op en krijg ondertussen vele bedankjes van tevreden mensen.
Stipt op tijd komen m’n mede-pacers binnen. Perfecte haas-klus en opnieuw vele bedankjes en vele lachende gezichten! Super toch? Daar doen we het voor!

Foto bij thuiskomst, de ballon is een stuk kleiner in Nederland dan in België. (foto: Jessie)

Foto bij thuiskomst, de ballon is een stuk kleiner in Nederlandse marathons dan in Belgische marathons. (foto: Jessie)

marathon Eindhoven – Jessie’s eerste marathon

Vandaag loop ik samen met m’n vriendin in Eindhoven de marathon. Op basis van haar tijden op andere afstanden verwachten we een tijd ergens tussen de 4.30 en 5.00. De eindtijd op zich is geen doel, het is eerst en vooral de bedoeling om de marathon uit te lopen. We hebben 6 uur de tijd om de finish voor sluitingstijd te bereiken.

We positioneren ons in het laatste startvak (startvak H) en zien een klein eindje voor ons de pacers voor 4.30 staan. Deze mogen we dus zeker niet voorbijlopen, want dan lopen we te snel.

We kiezen meteen ons eigen tempo en lopen constant 9.5k/u. Er is behoorlijk veel wind en we kunnen helaas niet genieten van de beschutting van een groepje. Maar het gaat goed… We zitten net voor op het 4.30 schema, sneller mag dus zeker niet. Regelmatig zien we in de verte de ballonnen van de tempomakers voor 4.30.

Aan elke post wordt er iets gedronken zodanig dat de energietoevoer constant is.

Aan kilometer 18 slaat het goede gevoel heel plots om. Jessie heeft last van haar knie. Een paar dagen voordien was ze er nog doorgeslagen op de loopband. En nu dus terug last. Het is niet de eerste keer dat ze er last van heeft en ze weet dat ze moet stretchen om nog een kans te hebben om te kunnen doorlopen.

Ze heeft pijn en het is nog heel ver. Nog 24 kilometer… 24 kilometer met een knie die tegen wringt, dit wordt een ganse opgave…

Het schema voor 4.30 wordt meteen over boord gegooid. Het tempo wordt beduidend lager gelegd, een looptempo van om en bij de 8k/u is nog net te verwerken.

We bekijken kilometer per kilometer. We lopen van bevoorrading naar bevoorrading. Aan de bevoorrading drinken we altijd al wandelend iets, maar voor de rest wordt elke meter gelopen.

Jessie vraagt naar cola op de bevoorradingspost, maar er is geen cola. Op de website hadden ze die nochtans beloofd. Een eindje na de bevoorrading zie ik op een tafel voor de organisatie een kratje cola staan. Ik grits er een blikje uit mee.

Bijna halverwege, hier was daarnet de start van de halve marathon. Er staan plaspilaren. Ik moet er wel voor omlopen en over een hekken voor klimmen om ze te bereiken. Ik moet dringend plassen, dus klim toch maar over het hek en snel me richting pilaren. Eenmaal ik terug op het parcours ben is Jessie bijna aan de matten van het 21 kilometer punt. Aan een tempo boven de 15k/u kom ik snel naderbij. De speaker merkt het op en vermeldt “kijk daar komt Peter aangesneld”. Eenmaal terug bij Jessie val ik terug op een snelheid van rond de 8k/u.

Ik zeg het niet luidop, maar ik denk: Nog 21 kilometer. Als we deze snelheid kunnen aanhouden dan komen we nog voor de 5 uur binnen, mooi binnen de voorziene eindtijd…

De pijn in Jessie’s knie betert niet, maar ze probeert er niet aan te denken en ze zet knap door.

Langzaam maar zeker worden de kilometers die resten minder. Gels gebruiken we niet, maar aan het 30 kilometer punt kan ik nog een colaatje scoren in een EHBO doos. Ik trek het blikje open en laat het een kilometertje uitbruisen alvorens het blikje te overhandigen.

aan het 30 kilometer punt, nog even doorzetten...

aan het 30 kilometer punt, nog even doorzetten… (foto: mysports.tv)

We tellen verder af en naderen het 35 kilometer punt. De afstand naar de finish is al wandelend overbrugbaar geworden. De kans om de finish te halen wordt dus steeds groter. Vele lopers zijn wandelaars geworden op dit punt, Jessie blijft ondanks de zeurende pijn in de knie knap lopen. Nog steeds mooi 8k/u.

We gaan het halen.

We naderen het 40 kilometer punt en kunnen de finish ruiken. Door de aanmoedigingen van de vele toeschouwers in Stratumseind worden we vooruit geschreeuwd en kan de snelheid omhoog.

We lopen hand in hand over de streep na 4:52:01 (8.7k/u) en worden daarmee respectievelijk 1967e en 1968e op 2019 finishers.

Je hebt heel veel doorzettingsvermogen moeten tonen, maar je hebt de marathon met succes uitgelopen, dikke proficiat Jessie!

marathon Brussel (tempomaker 4u45)

Er is een pacer gekwetst uitgevallen en ik stel me 2 dagen voor de wedstrijd kandidaat om deze te vervangen. De doeltijd die op m’n ballon wordt geschreven is 4u45′ wat overeenkomt met een snelheid tussen de 8.9k/u a 9k/u. Een stukje trager dan m’n lange duurtempo, dus oefen ik vrijdagmiddag nog maar eens deze snelheid om het tempo toch al eens in de benen te hebben gevoeld.

Voor mij is het m’n vijfde haasopdracht, m’n mede-haas (Mark Van Bogaert) is een ervaren rot met reeds meer dan 60 haasklussen op z’n naam.

Mark’s natuurlijke tempo is ook ietsje sneller, dus het is voor beiden wat zoeken om de snelheid op 9k/u te houden, vrij snel zitten we in een goede cadans. Brussel is een parcours waar je constant moet bijschakelen door z’n vele hellingen. Het is immers niet omdat wij constant hetzelfde tempo kunnen lopen dat onze volgers dit ook kunnen als het bergop gaat. Wanneer het omhoog gaat moet de snelheid wat trager en wanneer het omlaag gaat moet de snelheid ietsje sneller. Wat steeds een heel moeilijk punt is is de bevoorrading, sommigen lopen terwijl ze drinken, anderen komen volledig tot stilstand. Het is de kunst om om op dit punt voldoende te vertragen en te zorgen dat de groep terug één geheel vormt.

We targetten een snelheid van 9k/u zodanig dat we op die manier iets van tijd zullen over hebben aan de voet van de Tervurenlaan. De Tervurenlaan is een serieuze kuitenbijter van een 2-tal kilometer.

Een 25-tal kilometer na de rug, m'n mede-haas is z'n ballon verloren (foto: Lange Flup)

Een 25-tal kilometer achter de rug, m’n mede-haas is z’n ballon verloren (foto: Lange Flup)

Aan de start zijn er een 20-tal mensen die ons volgen. Een klein groepje dus en we weten dat voor sommigen het tempo wat te hoog zal gegrepen zijn. Er zullen dus nog wat mensen moeten lossen. Toch slagen we er in om een kleine 10 mensen aan de voet van de Tervurenlaan te brengen. We verlagen ons tempo drastisch maar toch valt de groep volledig uit elkaar, voor sommigen is het te traag en ze versnellen, voor anderen is het te snel en ze moeten lossen. We hebben echter een voorsprong op het tijdschema, dus iedereen die aan de voet van Tervuren is geraakt heeft een kans om op eigen tempo binnen de voorziene tijd te finishen.

(chronorace)
Langzaam maar zeker komt de finish naderbij, de hellingen zijn achter de rug en het gaat nu downhill richting finish.

We finishen hand in hand met een Nederlandse en een Mexicaan in 4:40:36 (9k/u) en ik word daarmee 1845e op 2069 deelnemers.

Genoten van de marathon en heel tevreden dat we een aantal mensen succesvol van begin tot eind hebben kunnen begeleiden.

Finishen

Finishen