Dit evenement was me onder het oog gebracht door Dirk Van Thuyne, facebookvriend en één van m’n voorbeelden op loopgebied. Helaas is het de aanstichter, Dirk, op het allerlaatste moment verboden om deel te nemen door z’n huisarts.
Wel veel ander bekend volk: 4 bloggers – de spencers (Veerle en Philippe), Katrien en Koen – zij gaan allen voor de 21k en maken er vandaag een lange trage van. En dan is er ook nog ultra-kreken-loper Luc De Jaeger (met wie ik recentelijk tijdens het meelopen met marathonman regelmatig een aangenaam gesprek voerde) die vandaag voor de marathon-afstand gaat.
Voor mij is dit trail runnen iets nieuws, ik weet wel dat het gaat over door de natuur lopen, maar ik ga er redelijk onvoorbereid naar toe: ik heb namelijk geen “speciale trailschoenen”, een gewoon paar sportsloefen moet volstaan en het zal later blijken dat dit natuurlijk wat minder grip biedt…
Het is weliswaar m’n eerste keer dat ik deelneem aan een trail run maar ik ben toch redelijk competitiegericht en zou toch graag eindigen in het eerste deel van het deelnemersveld.
De wedstrijd
Ik positioneer me op de 4e startrij. Ondanks dat ik vrij vooraan start moet ik me toch al vrij snel voorbij tragere lopers murwen.
De eerste 2 kilometer gaat voornamelijk over tarmac en zie ik de kop van het deelnemersveld nog voor me uitlopen, ik heb het gevoel dat ik het gaatje zo kan toelopen naar de eersten (blijkbaar word er toch minder snel gelopen op trail runs dan op de doorsnee stratenloop) maar ik houd m’n snelheid bewust laag zodanig dat ik mezelf niet opblaas (de weg is nog lang).
Iets voor het 2 kilometer punt gaan we uiteindelijk de bossen in. Het loopt lekker, weliswaar lichthellend omhoog, de lopers voor me gaan niet snel genoeg naar m’n goesting en ik doe een paar zotte toeren om ze voorbij te gaan op het veel te smalle paadje.
Begin kilometer 3, afdaling van een zandgroeve, shit, da gaat hier ver recht naar beneden zeg, met m’n gewone sportschoenen durf ik niet snel afdalen en verlies voeling met het groepje voor me. Eenmaal beneden zie ik niet direct lopers voor me lopen, maar na een paar honderd meter gelopen te hebben zie ik een hele groep lopers lopen. Hup daar naar toe… Eenmaal ik de lopers bijgehaald heb vind ik het verdacht dat hun tempo zo laag ligt… Hmmm… Even later word duidelijk waarom, ik heb een toerke blok gelopen en ben weer op weg richting afdaling zandgroeve… Geen haar op m’n hoofd denkt er aan om die afdaling opnieuw te doen, dus ik ga tegenstroom terug om te zien waar ik gemist ben, een paar 100 meter teruggelopen zie ik de pijl staan die ik had moeten volgen… Weer en route, maar toch een paar minuten verloren door dit manoeuvre…
Door m’n omweg van daarstraks loop ik nu tussen lopers die ik normaal was voorafgegaan, de volgende kilometer wordt een vorm van interval lopen, iedere keer als ik een loper voorbij kan schiet ik hem voorbij, ik voel dat dit wel serieus wat energie kost (het zijn smalle paadjes en om voorbij te steken moet je de minder beloopbare stroken kiezen).
steile helling omhoog...
Kilometer 5, een steile helling omhoog, pfft, wat is me dat hier zeg, ik geef al wat ik kan en kom met moeite aan 7km/u, ik zie voor me mensen wandelen. Ik denk het snelheidsverschil tussen wandelen en lopen is hier erg klein en je spaart er toch wat energie mee die je op een later stadium in de wedstrijd beter kan gebruiken en besluit daarom ook tot wandelen over te gaan op dit stukje.
De volgende kilometers gaan vooral over smalle bospaadjes, wat normaalgezien een van m’n sterkste punten is (afdalen van hellingen) is vandaag m’n zwakste punt, m’n sportschoenen hebben gewoon veel te weinig grip op de steile hellingen die met sneeuw bezaaid zijn en ik ga deze hellingen dan ook heel behoedzaam naar beneden. In deze stukken bergaf zie ik de andere lopers dan ook van me weglopen, maar in de stukken bergop en de vlakkere stukken loop ik de gemaakte gaten makkelijk toe en ga deze lopers terug opnieuw voorbij.
Kilometer 8 tot 11 loopt voornamelijk over tarmac, het bevat weliswaar hier en daar een steile helling maar ik kan hier toch terug wat snelheid maken, wat loopt dit lekker…
Vanaf kilometer 12 worden we geplaagd met weides. De toegang van de weides is steeds via een draaimolen, wat er voor zorgt dat je volledig tot stilstand moet komen en terug moet optrekken…
Bij de eerste draaimolen verlies ik m’n pul water, ik word het zelf niet gewaar maar een vriendelijke loper die achter me komt roept me, 100 meter terug dus, pul pakken, de loper bedanken, de loper achterlaten en terug de achtervolging inzetten op het groepje voor me…
Kilometer 13, een helling die blijft duren, steil man niet te doen, de tervurenlaan kan er een puntje aan zuigen…
Kilometer 14, op een stuk tarmac kom ik tot bij Christophe De Potter, “hey” zeg ik, maar ik loop blijkbaar te snel om Christophe te laten aanpikken…
Weer volgen een aantal weides, op het einde van een van de weides moeten we zelfs via een krakkemikkig geïmproviseerd trapje over een prikkeldraad kruipen…
M’n schoenen zijn tot dusver proper gebleven, maar in kilometer 19 komt de laatste weide roet in het eten strooien, met m’n beide voeten zak ik een eind door het ijs (shit denk ik – in dit geval letterlijk & figuurlijk), de laatste 2 kilometer worden met zompige geluiden afgelegd. :)
Nog een laatste helling en na de 19.93 kilometer in 1:43:40 (11.5k/u) zit de trail er op. Ik word daarmee 15e op 149 deelnemers. Ver in de eerste helft van het deelnemersveld en dus heel tevreden met dit resultaat.
napraten met Christophe na de aankomst
Wedstrijdverloop
