Peter de endorfine junkie

Een reisje gecombineerd met een wedstrijd is een geslaagde combo die ik ook al in het verleden heb toegepast, ook nu weer een trail uitgezocht die niet al te ver van m’n bestemming lag.

Een kandidaat gevonden in de Ecotrail in Briey. Keuze tussen 2 afstanden: 22 km of 55 km. Op het moment dat ik me vooraf inschreef heb ik eerlijk gezegd de langste afstand overwogen maar ben blij dat ik die niet gekozen heb. Heb namelijk 2 weken terug in de Ledebergse feesten jogigng een blessure opgelopen aan de rechterachilles en die is allesbehalve genezen. Weliswaar geen meter gelopen vorige week en de week er voor ook slechts een paar keer korte loop-wandelstukjes gepleegd, maar ja… een week rust is allesbehalve voldoende, dat weet ik ook wel.

Het zal wel niet superverstandig zijn om van start te gaan vandaag, maar heb de wedstrijd van vorige week waar ik voor ingeschreven was al laten schieten en ik wil zo graag deelnemen vandaag.

Ik denk ik zie wel, ik kan desnoods nog wandelen ook, zo ver is 22 kilometer wandelen nu immers ook niet. (de wedstrijden van de komende weken heb ik wel geschrapt dus het zal stil worden op de blog, achilles laten rusten en daarna terug rustig opbouwen)

Ik spreek een mens aan en vraag hem of ie de wedstrijd al gelopen heeft en of het veel onverhard is. Ik heb op dat moment nog m’n gewone sportschoenen aan, “avec ça c’est très glissante…” zegt ie. Meer hoef ik niet te weten en loop naar m’n auto om toch maar m’n trailschoenen aan te trekken.

De wedstrijd

Ik positioneer me achteraan in het peleton vandaag, geen grote ambities vandaag, uitlopen zal al een succes zijn.

Eenmaal het starschot gegeven is komt de meute op gang en na een half minuutje kom ik ook over de startlijn. Ik zet het op een lopen en smijt me toch maar aan de linkse kant van de baan zodanig dat ik wat andere lopers iets makkelijker kan inhalen.

Ik forceer me allesbehalve en loop al bij al vlot een tempo van rond de 12k/u. Ik voel wel de rechterpees constant zeuren, ik hoop dat het na een tijdje wel zal overgaan maar het is blijkbaar een atypische blessure want ik zal het gedurende de ganse wedstrijd voelen.

Na een klein kilometertje worden we de bossen ingestuurd, ik haal nog steeds de lopers voor me vlotjes bij en haal m’n beste frans boven om mensen te waarschuwen dat ik er aan kom: “attention”, “à gauche”, “à droite”, …

Ik zie voor me een mens lopen met steunkousen aan, maar ze zijn blijkbaar niet de gepaste maat (te klein denk ik), want hij is er niet in geslaagd om ze volledig op te trekken en hangen slechts op halve hoogte. “tes chaussettes ne sont pas ci long eh” grap ik in het voorbijgaan. Een beetje grappen en grollen moet kunnen eh onderweg, al was het maar om de moed er bij mezelf in te houden.

Een gevaarlijke afdaling die er glibberig bijligt. Ferm blij dat ik m’n trails aan heb zodanig dat ik toch wat meer grip heb. Ondanks de trails ga ik toch stapje per stapje rustig naar beneden, geen nut om gevaarlijk te doen, op dat minuutje “tijdsverlies” zal ‘t niet steken. Ik zie hoe anderen zich met ware doodsverachting naar beneden storten.

Eenmaal beneden zet ik het terug op een lopen. De lopers die me daarnet voorbijgingen in de afdalingen haal ik nu makkelijk terug bij. M’n tempo ligt nog steeds rond de 12k/u nu en alhoewel dat ik me niet forceer denk ik niet dat ik normaalgezien veel harder zou lopen op deze toch wel pittige hellingen.

Het is echt wel een mooi parcours, veel single trail paden en afwisselende natuur. Absoluut één van de mooiste trails die ik tot nog toe heb gelopen.

Rond het 10 kilometer punt voel ik dat er een blaar op m’n rechtervoet staat. Om de pees te ontzien heb ik blijkbaar een iets andere voetpositie gebruikt waardoor het serieus aan het schuren geweest is op de hiel.

Ik maak m’n rechterschoen ietsje strakker vast en vervolg m’n weg. Het loopt wel een stuk minder vlot nu, de snelheid zakt toch een stuk terug in dit laatste gedeelte. Op steile hellingen bergop doe ik geen moeite om ze op te lopen omdat ik dan teveel kracht op m’n achillespees zou zetten. M’n trager tempo geeft me wel de kans ten volle te genieten van de natuur waar ik doorheen waad.

Op het einde van de wedstrijd gooien ze er zowaar nog 2 steile hellingen na elkaar in en ik ben er dan ook niet rouwig om de streep uiteindelijk te bereiken. Ik leg de 22.67 kilometer af in 2:09:06 (10.8k/u) en word daarmee 87e op 216 deelnemers.

Wedstrijdverloop

Reisje Luxemburg combineren met een wedstrijd, bij voorkeur een trail, dat is altijd leuk.

Deze ochtend tamelijk vroeg opgestaan want het is nog een klein uurtje rijden naar de startplaats van de wedstrijd. Eenmaal aangekomen zie ik dat er verdacht weinig mensen met trailschoenen rondlopen, verdacht. Later zal blijken dat ongeveer de helft van het parcours over verharde weg gaat (niet ideaal met trailschoenen, ze hebben me hier goed liggen dacht ik).

Er is de keuze tussen 10 kilometer en 21 kilometer. Ik kies voor de langste afstand.

Chip opgehaald. Volgend probleem: aan m’n trailschoenen heb ik geen veters en zonder snelbinder kan ik die chip niet vastmaken aan m’n schoenen. In m’n beste frans (dat niet zo goed is) uitgelegd dat ik geen veters aan m’n schoenen heb en dat ik een snelbinder zou moeten hebben om ze vast te maken. (ik vrees dat ik iets uitkraamde ala: “chip chaussures pas de veters”, terwijl ik m’n trailschoenen toon). De mens aan wie ik m’n probleem uitleg verstaat me wonderwel en neemt me mee naar een tent waar ie na wat zoeken in een plastieken zak een snelbinderke vind. Ik bedank de mens en bevestig de chip nu aan m’n trailschoenen.

De wedstrijd
Best wel wat volk aan de start, ik ga weliswaar niets forceren vandaag, maar stel me gewoontegetrouw toch maar redelijk vooraan omdat je op die manier toch energie spaart om niet te moeten voorbijsteken reeds in de startrush.

De eerste 3 kilometer zijn over gewone wegen, vooral dalend in lijn, allesbehalve ideaal om met hoge snelheid op deze trailschoenen te lopen, nu snap ik waarom de meeste mensen gewone sportschoenen aanhebben om deze trail te lopen.

Maar na 3 kilometer gaan we het bos in. En het moet gezegd de stukken die doorheen de bossen lopen zijn echt wel mooi en zalig om door te lopen. Ze bevatten wel steile en lange stukken bergop. Ik heb me niet echt super voorbereid op deze wedstrijd (de enige voorbereiding was dat ik me vooraf heb ingeschreven), maar ik heb wel halvelings het profiel van de wedstrijd in een vlucht gezien en ik meen me te herinneren dat er 4 bergjes zijn die we zullen over moeten. (onderweg zal ik dan ook de bergjes aftellen)

Op sommige klimmetjes ben ik toch ferm aan het afzien. Op één bepaald klimmetje word ik ingehaald door 2 vlamingen die op ulder gemak vlot aan het babbelen zijn, niet echt motiverend. Ik zie de vlamingen al snel van me weglopen, maar desondanks zet ik door en blijf het beste van mezelf geven. Ook de eerste vrouw haalt me bij, in de afdalingen laat ze zich vallen gelijk een steen, ik bouw iets meer veiligheid in en laat ze lopen.

Aan het 15 kilometer punt komen we terug op de verharde weg en we zullen de laatste 6 kilometer steeds op verharde weg blijven.

Ik vind een lekkere cadans en haal verschillende lopers terug bij die ik ook terug achterlaat (waaronder de 1e vrouw). Blijkbaar voel ik me toch iets meer thuis op de straat dan in het bos en dat ondanks m’n trailschoeisel dat ik vandaag aan heb.

Ik beëindig de 20.77 kilometer in 1:38:46 (12,6k/u) en word daarmee 34e op 216 deelnemers. Heel tevreden met dit gemiddelde op dit toch wel ruige terrein.

Wedstrijdverloop