Peter de endorfine junkie

Vandaag een loopwedstrijdje samen met de collega’s van ‘t werk, we waren met 18 ingeschreven voor de 10 miles van Antwerpen (een heel sportief bedrijf, moest ik daar niet gewerkt hebben ik denk nie dat ik ooit zou gelopen hebben), maar door verschillende omstandigheden laten er heel veel mensen verstek gaan: da’s natuurlijk wel heel jammer… We schieten uiteindelijk nog met 8 over : Thijs, Frank, Olivier, Anthony, Stefan, Dieter, Peter en Ik.

M’n doeltijd voor vandaag is 1:20 maar ik heb er niet al te goed zicht op, slecht geslapen, beetje weinig getraind deze week door de wedstrijd die ik zondag laatstleden liep… Tijdens de opwarming voor de race loopt het ook al niet echt lekker, maar het is wel ideaal weer voor te lopen, niet te koud niet te warm, zal afwachten worden dus wat het geeft… Om een of andere reden ben ik ook serieus nerveus vandaag, moet zomaar even nog 6 keer gaan plassen in het laatste uur voor de start. 5 minuten voor de start gaat gegeven worden voel ik het weer op m’n blaas drukken, maar heb geen zin meer om het startvak nu nog te verlaten, we zullen onderweg wel ne pitstop doen denk ik…

De wedstrijd

Ik positioneer me halfweg het startvak met als doeltijd tussen 1:10 en 1:30, ik hoor verschillende mensen voor me praten die een doeltijd hebben van 1:30, ik denk stel u dan vanachter in dat startvak he als ge zo’n doeltijd hebt, maar blijkbaar denken er heel wat mensen anders over, want heel de 16.1 kilometer lang haal ik eigenlijk mensen bij…

serieus wa volk daar aan de start =)

De eerste kilometer start ik vrij behouden aan 12.2 km/u, ik probeer op gevoel aan 12km/u te lopen maar de volgende kilometer gaat veel te snel 12.5km/u, de komende kilometers is proberen flirten met de snelheid zodanig dat ik op de verhoopte 12km/u kom, de ene ronde tijd lukt me dat al beter dan de andere, het is ook moeilijk om de snelheid op het gevoel in te schatten vind ik als je constant moet inhouden voor mensen voor je die je dan vervolgens voorbijsnelt wanneer er een gaatje komt om te passeren…

geen sinecure om hier voorbij te steken! (ik ben die groene rechtsonder)

Iets voorbij kilometer 13 start de konijnepijp, ik vlieg mensen voorbij in het naar beneden lopen dat t geen naam heeft, er lijkt ook geen einde aan te komen aan de afdaling, amai… Ik had eigenlijk moeten weten dat waar je afdaalt je ook een klimmeke mag verwachten, pfft… lastig… ik moet op m’n tanden bijten, niettegenstaande ik m’n snelheid in de klim drastisch moet verlagen, haal ik nog steeds het merendeel van de mensen in, raar gevoel zulle, denken dat ge nie vooruit gaat en toch de andere mensen inhalen…

naar adem happend bij het buitenkomen van de konijnepijp

Aan die klim lijkt geen einde te komen, man… maar allee iets voor kilometer 15 komen we toch boven… ik kijk op m’n horloge en zie dat ik m’n doeltijd van 1:20 mag vergeten… Net voorbij kilometer 15 hoor ik Nico nog roepen die komen supporteren is vandaag,  ik bol gewoon voort aan 12 km/u richting streep, es nie sprinten vandaag denk ik aangezien m’n doeltijd toch niet haalbaar meer is…

Ik beëindig de 10 miles in een tijd van 1 uur 21 minuten en 11 seconden (gemiddelde snelheid van 11.9 km/u), niet onder de verhoopte 1:20, maar wel een nieuw persoonlijk record op deze afstand. (1 min 39 sneller dan in oostende-brugge).

Wedstrijdverloop

Wedstrijdverloop Antwerpen (kilometertijden zijn soms een beetje raar door de tunnels waar we doormoesten en geen gps verbinding was...)